Το σχέδιο Δοξιάδη για αεροδρόμιο στη Μακρόνησο ήταν επιστημονική φαντασία (κυριολεκτικά). Ήταν άσκηση, όχι πρόταση. Από εκείνες τις ακαδημαϊκές προτάσεις που στο μυαλό του μεγαλοφυούς αυτού αρχιτέκτονα λειτουργούσε ως ολιστική προσέγγιση μεταμόρφωσης μιας πρωτεύουσας μαζί με την περιφέρειά της (Αττική). Αλλά στην πράξη θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα.
Ο Δοξιάδης οραματίστηκε ένα μεγάλο αεροδρόμιο+λιμάνι στα 45 χλμ (as the crow flies) ή στα 55-60 χλμ οδικώς από το κέντρο της Αθήνας. Για σύγκριση, στα 60 χλμ. είναι το Narita από το Τόκιο. Το LGAV είναι στα 18 σε ευθεία γραμμή. Αλλά δεν είναι μόνο η απόσταση.
Θα χρειάζονταν:
-Τεράστια χωματουργικά έργα στη Μακρόνησο, ταπείνωση λόφων, land reclamation στα δυτικά, μεγάλη αύξηση εμβαδού, ουσιαστικά ισοπέδωση του νησιού.
-Ανάχωμα (όχι γέφυρα) σύνδεσης του νησιού με την Αττική (στην Πουνταζέζα), κλείνοντας τον θαλάσσιο δίαυλο με ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές συνέπειες, κόψιμο της ναυσιπλοΐας, θαλάσσιο αποκλεισμό του Λαυρίου από τα νότια.
-Διπλάσιο κόστος από τα Σπάτα, 100% δημόσιο έργο, με αυτοκινητοδρόμους και σιδηροδρόμους τουλάχιστον 60 χλμ. (συν τις απαιτούμενες υποδομές) για να φτάσεις στην άλλη άκρη της Αττικής.
Με άλλα λόγια, πιο εύκολα θα έφτιαχναν ένα "Kansai" στον Σαρωνικό.
Αναγνωρίζω, ωστόσο, την πρωτοποριακή του σκέψη. Έννοιες όπως hub, intermodal, κοινωνική αξία γης, δεν έγιναν mainstream παρά δεκαετίες αργότερα.
www.in.gr
