Πορεία προς Ανατολάς: Ιαπωνία 日本

flesland

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
14/09/2008
Μηνύματα
2.190
Likes
363
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
EDDK
Σε αυτό το τριπ ριπορτ:

-Πετάμε με τα 777 της Air China.
-Τρώμε σούσι στο Τόκιο
- Ποδηλατούμε στο Κίοτο
- Κυκλοφορούμε με σπαθί σαμουράι στην Οζάκα
- Γνωρίζουμε ένα από τα εντυπωσιακότερα αεροδρόμια του κόσμου.


Ενάμιση μήνα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων και τα εισιτήρια για Ελλάδα άγγιζαν την ελκυστικότατη τιμή των 450 Ε. Επειδή πάγια θέση είναι ''κανένας συμβιβασμός με την αισχροκέρδεια'', βάλθηκα να βρω εθελοντές για ένα ταξίδι οπουδήποτε, αρκεί α) να είχε καλή τιμή, λαμβάνοντας υπ'οψιν και τις εορτές και β) να είναι μακρύτερα από την Ελλάδα. Απευθύνθηκα λοιπόν σε πιθανούς υποψηφίους και έτσι έκλεισα τον Γουίλυ, γνωστό από προηγούμενη αρπαχτή στο Cape Τown και τον Κίκε από το Μεξικό που είναι πάντα πρόθυμος να ακολουθήσει σε κάθε ταξίδι.

Το κλείσιμο εισιτηρίων βγήκε σε δημόσια διαβούλευση στη Διαύγεια του airliners.gr και έτσι αποφασίστηκε να πετάξω με Air China καθώς:

- Η τιμή ήταν αρκετά καλή με αναχώρηση στην Ιαπωνία από Οζάκα KIX (οπότε και γλιτώναμε ένα δρομολόγιο προς Τόκιο και θα βλέπαμε το έξοχο αυτό αεροδρόμιο)
- Τα 773 της εταιρείας είναι του κουτιού
- Ο ανταγωνισμός, κυρίως δηλαδή η ΒΑ, μάλλον θα έχει την ευκαιρία του στο μέλλον .

Έχουμε λοιπόν:

CDG-PEK-NRT
KIX-PEK-CDG

Ο Γουίλι θα αντέγραφε το δικό μου δρομολόγιο με 2 μικρές διαφορές: στο Πεκίνο θα άλλαζε για Χανέντα και όχι για Ναρίτα και επίσης θα αναχωρούσε από ΚΙΧ 2 μέρες νωρίτερα. Ο Κίκε, ο οποίος θα περιφερόταν στην αγαπημένη του Γερμανία για Χριστούγεννα , είχε ένα εισιτήριο της LH MRS-FRA-NRT-ΙΤΜ-ΝRT-FRA-MRS (με A380 τα μεγάλα σκέλη), για 1200Ε όπου το ΙΤΜ είναι το παλιό αεροδρόμιο της Οζάκα Itami. Στο δρόμο μας προέκυψε και ένα νέο μέλος, η Κλαιρ, η οποία θα αγόραζε το φαρμακερό εισιτήριο της KLM με 1200Ε μέσω AMS. Αυτό που θα προσέθετε η Κλαιρ στην παρέα, δεν ήταν τόσο το ότι θα πρόσεχε 3 μαντράχαλους από τους απόλυτους ξεπεσμούς, αλλά περισσότερο οι ιστορίες κάποιας που έχει δουλέψει στις 2 μεγάλες κατασκευάστριες εταιρείες αεροσκαφών αλλά και (κυρίως) ως αεροσυνοδός στην Air France.


Σκέλος Α – Αναχώρηση από την Ευρώπη

Το CDG είναι ίσως το πιο ρετρό αεροδρόμιο της Ευρώπης αυτή την στιγμή, με φυσούνες, γέφυρες και κυλιόμενους ανηφορικούς και κατηφορικούς διαδρόμους που σε βγάζουν στις αναχωρήσεις και με το όλο σκηνικό να θυμίζει κάτι από Jetsons. Το τρένο RER Β είναι από τις χειρότερες εμπειρίες που μπορεί να έχει κάποιος για να φτάσει σε αεροδρόμιο της Δυτικής Ευρώπης και για αυτό και το πήρα από τον Gare du Nord (η δεύτερη χειρότερη εμπειρία). Συνάντησα τον Γουίλι στο τέρμιναλ του CDG και μέσα σε 5 λεπτά είχαμε δώσει τις βαλίτσες μας. Τσεκ-ιν δεν ήταν δυνατό να κάνουμε μέσω της ιστοσελίδας των Κινέζων (λόγω κάποιο τεχνικού θέματος μας λέγαν) και καθώς όλα τα παράθυρα ήταν ρεζερβέ, η αφεντιά μου βρέθηκε στην μεσαία θέση, με έναν Γάλλο στο παράθυρο και τον Γουίλι στον διάδρομο. Η επιβίβαση στο B2089 θα άρχιζε 45 λεπτά πριν την αναχώρηση της πτήσης. Αυτό που μου έκανε εντύπωση κατά την αναμονή, ήταν ότι το πλήρωμα της Air China ήταν χωρισμένο σε αρκετές υπο-ομάδες, διάσπαρτο στο τέρμιναλ μαζί με τους επιβάτες και όχι όλοι μαζί μια ωραία παρέα, όπως συνήθως βλέπεις αλλού.

Ο Κινέζος πιλότος θα έβαζε μπρός τους κινητήρες και η επίδειξη των σωστικών μέσων θα γινόταν μέσω βίντεο που θα μας έδειχνε τι γίνεται σε περίπτωση κινδύνου, με την λεπτομέρεια ότι στο βίντεο έδειχναν Β747. Οι απαραίτητες ανακοινώσεις για τα κινητά, τις ζώνες κλπ έγιναν live σε άψογα κινέζικα και αγγλικά simplified. Αυτό βέβαια δεν θα πτοούσε καθόλου τον διπλανό μου νεαρό Γάλλο στο παράθυρο, ο οποίος έτσι και αλλιώς δεν ήξερε ούτε το νερό στα αγγλικά. Περιττό να πω ότι το 773 που είχε κάνει την πρώτη του πτήση 10 μήνες πριν ήταν σε άριστη κατάσταση και έλαμπε από καθαριότητα. Μετά την επίδειξη των σωστικών μέσων, οι οθόνες του πάκμαν ήταν έτοιμες για δοκιμή. Το IFE της Air China θα σας επιτρέψει να περάσετε κάπως την ώρα σας αλλά σε καμία περίπτωση δεν ενθουσιάζει. Οι Αγγλόφωνες ταινίες είναι σχετικά περιορισμένες και μάλλον είναι καλύτερη επιλογή να δείτε κάποιες από τις σειρές που έχουν πχ Globetrekker, Υπερκατασκεύες κλπ. Εκτός και αν μιλάτε κινέζικα, οπότε και έχετε καλύτερη τύχη. Από μουσική μηδέν - μόνο κινέζικες επιτυχίες. Η οθόνη είναι αφής και ανταποκρίνεται μέτρια στις εντολές σας, έτσι ώστε μάλλον θα βρεθείτε να χρησιμοποιείτε περισσότερο το χειριστήριο που είναι εφαρμοσμένο στο μπράτσο (ή αλλιώς τεμπέλη). Επίσης, προετοιμαστείτε να παλέψετε με τα ακουστικά καθώς 2 στα 3 δεν εφαρμόζουν καλά στη είσοδο του τεμπέλη και έτσι είναι μάλλον προτιμότερο, αν θέλετε να έχετε στερεοφωνικό ήχο, να χρησιμοποιήσετε τα δικά σας ακουστικά.

40 λεπτά μετά την απογείωση, το σερβίρισμα της κινέζικης χλιαρής μπύρας και των μενού με τις 2 επιλογές (βοδινό ή κοτόπουλο;) είχαν ολοκληρωθεί από μια όχι και τόσο χαμογελαστή αεροσυνοδό. Αμέσως μετά θα ακολουθούσε γκουρμέ πιάτο με το βοδινό και σαλάτα σολομού, το οποίο και ήταν στον αεροπορικό μέσο όρο (αχ ρε Aegean με τα γιαούρτια σου). Η πτήση θα πήγαινε βόρεια και θα περνούσαμε από Πολωνία - Αγία Πετρούπολη – στέπα- τούνδρα – Μογγολία και τέλος θα κατεβαίναμε ελαφρώς για Πεκίνο. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είδαμε και πολλές φωτισμένες πόλεις στην διαδρομή, αφήστε δε που οι αεροσυνοδοί σιγούρεψαν ότι όλα τα παράθυρα είχαν κλειστά τα καλύμματα τους για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να είμαι σίγουρος (το 90% της διαδρομής ήταν κατά την διάρκεια της νύχτας). Την διαδρομή μπορείς να την παρακολουθήσεις από έναν τρισδιάστατο χάρτη που μπορείς να κάνεις ζουμ, να αλλάξεις τον προσανατολισμό, την οπτική κοκ. Δεν υπάρχει όμως εξωτερική κάμερα και πως θα δεις την απογείωση και την προσγείωση αν δεν είσαι σε παράθυρο, ε;

Μιάμιση ώρα πριν την προσγείωση το προσωπικό ξαναέκανε την εμφάνιση του, για να σερβίρει πρωινό αυτή την φορά. Για να είμαι ειλικρινής τα μακαρόνια-χυλοπίτες με τα τερατώδη καραμελωμένα μανιτάρια στα μικροκύματα δεν τρώγονταν. Το παγωμένο μπαγιάτικο κρουασανάκι δε, είναι μάλλον κακή ιδέα για μια πτήση που ξεκινάει από Παρίσι.

Έτσι το παγωμένο Πεκίνο (-5C) μας περίμενε πεινασμένους με μια πολύ ομαλή προσγείωση, όπως αρμόζει σε έναν έμπειρο κάπτεν. Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες από το αεροσκάφος (1) στην καμπίνα της οικονομικής και (2) με τον Γουίλυ να πασπατεύει την business , περάσαμε μέσω φισούνας στο καινούργιο τέρμιναλ του PEK, που είναι όντως εντυπωσιακό.

Εντυπωσιακή είναι επίσης η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσεις για να πας τράνζιτ: α) πρώτος έλεγχος διαβατηρίου, εισιτηρίων και σφραγίδες β) δεύτερος έλεγχος διαβατηρίου και εισιτηρίων, χαμόγελο για φωτογραφία και σφραγίδες γ) έλεγχος από ανιχνευτή μετάλλων. Αφού περάσεις όλα αυτά, βρίσκεσαι στον μεγάλο χώρο του τέρμιναλ, με τα εστιατόρια και τα χλιδάτα μαγαζιά. Αν δεν έχεις τύχη με το πρωινό της αεροπορικής σου όπως εμείς, με 10 Ε μπορείς να φας μια αξιοπρεπή μερίδα, ποσό όμως μάλλον ακριβό για τα στάνταρς της Κίνας και αφού θα σε έχουν πρήξει οι Κινέζες-καμάκια για να τους προτιμήσεις. Η θέα βέβαια ανταμείβει και ναι είδα 787 να κάνει push back (υπήρχαν και αυτές οι εποχές) και ναι τα wide bodies είναι άφθονα, αλλά τίποτα στον η κόσμο δεν συγκρίνεται με το να βλέπεις απογείωση Tu154 της Air Koryo για Πιονγκ-γιάνγκ με αφάνταστο καυσαέριο από πίσω...Ανατρίχιασα!

Μετά την συναισθηματική φόρτιση, ήμουν έτοιμος για αναχώρηση προς Ιαπωνία. Ο Γουίλι θα παρέμενε για άλλη μια ώρα στο ΡΕΚ, καθώς θα πετούσε για Χανέντα και θα συναντιόμασταν ξανά στο τόπο διαμονής μας στο Τόκιο.

Στο επόμενο:
- Πτήση για γερά νεύρα με Α320. Πανικός, άγιο είχα, σώθηκα τελικά.
- Ναρίτα ή Χανέντα;
- Τρώμε Κόμπι μπιφ
- Προσοχή στο κενό: δοκιμάζουμε το περίφημο τρένο-σφαίρα Σινκανσέν
 

aakunz

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
27/09/2003
Μηνύματα
3.707
Likes
925
Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
GRL
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
LGKC
flesland":27eio5ku said:
αλλά τίποτα στον η κόσμο δεν συγκρίνεται με το να βλέπεις απογείωση Tu154 της Air Koryo για Πιονγκ-γιάνγκ με αφάνταστο καυσαέριο από πίσω...Ανατρίχιασα!


Πού να βρεθείς και μέσα... Εκεί να δεις μεγαλεία!

Κι εγώ ανατρίχιασα... Έλα πάμε! :great: :great:
 

payneful_tales

First-Class-Member
Εγγραφή
16/05/2008
Μηνύματα
757
Likes
27
flesland":3447dj9j said:
Ο Κινέζος πιλότος θα έβαζε μπρός τους κινητήρες και η επίδειξη των σωστικών μέσων θα γινόταν μέσω βίντεο που θα μας έδειχνε τι γίνεται σε περίπτωση κινδύνου, με την λεπτομέρεια ότι στο βίντεο έδειχναν Β747.

Αγαπητέ flesland, τέτοια λες και μετά περιμένεις να φας και ζεστό κουρασάν με κινέζικη ούγια... :thx:

δικός σου
 

seven4seven

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
27/04/2004
Μηνύματα
5.198
Likes
568
Περιοχή
Airside
Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
KLM
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
VHHH
flesland":1xm5e91z said:
Ο Κινέζος πιλότος θα έβαζε μπρός τους κινητήρες και η επίδειξη των σωστικών μέσων θα γινόταν μέσω βίντεο που θα μας έδειχνε τι γίνεται σε περίπτωση κινδύνου, με την λεπτομέρεια ότι στο βίντεο έδειχναν Β747.

Δεκαπορτο το ένα, δεκαπορτο και τ´αλλο. Πως κανεις ετσι, μωρε... :D
 

aakunz

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
27/09/2003
Μηνύματα
3.707
Likes
925
Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
GRL
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
LGKC
Όταν είχα πάει Παρίσι με τον Κινέζο, θυμάμαι ότι το safety demo μας έδειχνε την εγκατάλειψη ενός 747-400, αντί ενός Α330.
 

flesland

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
14/09/2008
Μηνύματα
2.190
Likes
363
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
EDDK
E τότε οι Κινέζοι θα το'χουν one size fits all... :twisted:

aakunz":2e6d0mbb said:
Πού να βρεθείς και μέσα... Εκεί να δεις μεγαλεία!

Εϊμαι σίγουρος, παρά την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα των δυτικών με τα αεροπλάνα για παιδάκια...
 

flesland

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
14/09/2008
Μηνύματα
2.190
Likes
363
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
EDDK
Οι φιλενάδες της Air China αποφάσισαν να ανοίξουν το gate από νωρίς. Η επιβίβαση θα γινόταν λεωφορειάτη αλλά ήταν σαφές ότι ο σοφέρ του cobus είχε όρεξη ή απλά ζεσταινόταν. Έτσι με ανοιχτές τις πόρτες, τουρτουρίζαμε για περίπου 20 λεπτά. Βέβαια δεν ξέρω αν αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο, ήταν οι -5 του Κελσίου ή το κινεζάκι που τραβούσε τα μαλλιά μου, όντας στην αγκαλιά του πατέρα του ο οποίος με είχε πλάτη. Ήμασταν όλοι μαζί στο cobus. Και εγώ και το κινεζάκι και ο γαλλάρας διπλανός από το 777 και με έκανε να αναρωτιέμαι αν είναι τόσο προχωρημένος ώστε να μιλάει Ιαπωνέζικα για να συννενοηθεί...Πού να ήξερα... Ήμασταν όλοι γιατί οι το Κινέζικο Airbus δεν ήταν για να γεμίσει εκείνο το απόγευμα.

Και να σου, που καθώς κοιτούσα την κάρτα επιβίβασης μου, πέφτει το μάτι μου στην θέση...Θέση 32J...Xμμμμ...Μήπως δεν είναι το Α320 που υποσχέθηκαν; Μήπως κάτι μεγαλύτερο; Αλλά με ποιους επιβάτες;Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και έτσι ανυπομονούσα να δω που θα κατέληγε ο σοφέρ όταν θα αποφάσιζε να ξεκινήσει. Διανύσαμε αρκετές εκατοντάδες μέτρα έως ότου να δω 2 Α320 που περίμεναν στην γωνία.. Α320;;; Ήταν λοιπόν ψεύτικο το boarding pass; Τι είδους παιχνίδι παιζόταν σε μια πτήση μεταξύ Κίνας-Ιαπωνίας; Δυστυχώς δεν υπήρξα θύμα καμιάς συνωμοσίας και τα όποια διαπλεκόμενα είχα βάλει με το μυαλό για να με πείσω ότι το Α320 θα είχε μεταμορφωθεί σε 747, δεν επαληθεύτηκαν. Οι Κινέζοι έχουν την δική τους αρίθμηση και έτσι η 3-3 διάταξη είναι ΑΒC-JKL. Αυτά. :(

Η αεροσυνοδός μας καλωσόριζε στο αεροσκάφος όλο χαμόγελο και εγώ θα πήγαινα στο βάθος, εκεί που με είχε βάλει η τσεκινατζού στο Παρίσι. Οι οθόνες κατέβηκαν, ο έλεγχος ζωνών καθισμάτων και λοιπών είχε ολοκληρωθεί και βούρ στο καρφούρ που λένε και κάτι ψυχές στο χωριό μου. Από εκείνη την στιγμή της απογείωσης και εκτός από τα διαφημιστικά στις οθόνες - προπαγάνδα κινέζικων προϊόντων - και το φίλεμα της γνωστής πια χλιαρής κινέζικης μπύρας, αρχίζει ένα ανελέητο ταρακούνημα στο τίμιο Α320. Ίσως άλλης σχολής από αυτή που έχω συνηθίσει, ίσως μόνο η φαντασία μου, ο Κινέζος στο κόκπιτ ανεβοκατέβαζε την ισχύ των κινητήρων και σου έδινε την εντύπωση ότι το Α320 ήθελε σπρώξιμο για να σκαρφαλώσει λίγο παραπάνω... Η πρώτη ώρα πέρασε στο σέικερ και αμέσως μετά ήρθε η ώρα του δείπνου. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταναυτό το κρέας, οφείλω όμως να ομολογήσω ότι ήταν εξαιρετικό γευστικά και μπράβο στους Κινέζους. Από την στιγμή που τελείωσε το μάζεμα των δίσκων, θα εξαφανίζονταν οι αεροσυνοδοί και εγώ θα έβγαζα το προσωπικό ife για την παρακολούθηση βίντεο, με 2 αποθηκευμένες επιλογές: α) επεισόδια του Ι shouldn't be alive β) Air Crash investigation πτήση 006 ‘’Caution to the Wind’’. Δεν έχει σημασία τι είδα, αλλά σίγουρα φρόντισα να είμαι διακριτικός και λόγω αναταράξεων. Εν τω μεταξύ, έξω είχε σκοτεινιάσει για τα καλά και ένα υπέροχο φεγγάρι (η φωτογραφία του οποίου δεν είναι και τόσο υπέροχη) θα μας συνόδευε στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου προτού η 3ωρη πτήση έφτανε στο τέλος της με περισσότερες αναταράξεις. Τα φώτα του Ναρίτα εντυπωσιακά και με το touch down ήμουν έτοιμος για αεροπορικό χειροκρότημα που δεν έχει γίνει ούτε στο FCO-JFK της Απλιτάλια. Το taxi ήταν γύρω στο τέταρτο, μέχρι να βρούμε την φυσούνα που θα μας έφερνε στο μέλλον...

Ναι στο μέλλον! Πρώτη κίνηση ήταν να επισκεφτώ τις τουαλέτες, μετά από υπόδειξη του Κίκε που είχε προσγειωθεί 2 μέρες πριν. Καζανάκι touch screen, κουμπάκια που μόνο οι Ιάπωνες ξέρουν τι κάνουν και κάτι απλό σαν τις τουαλέτες του αεροδρομίου να προειδοποιεί ότι έπρεπε να ξεχάσω ότι ήξερα στην ταπεινή Δύση. Η Ιαπωνέζα αστυνομικός μετά από 3-4 ερωτήσεις μου έβαλε την σφραγίδα, εγώ παρέλαβα την αποσκευή μου μετά από 10 λεπτά και ήμουν έτοιμος να ξεδιπλώσω το ταλέντο μου στην συνεννόηση με νοήματα, για να βγάλω εισιτήριο για το τρένο που θα με πήγαινε στο Τόκιο. Όχι το ίδιο και για τον Γάλλο πρώην διπλανό μου από Παρίσι, τον οποίο πήρε αγκαζέ μια γαλλομαθής χαριτωμένη Γιαπωνέζα και με έστειλε αδιάβαστο. Εγώ φταίω που του μετέφραζα το νερό.

Στο Τόκιο τώρα, θα μέναμε στου Ιππέϊ. Ο Ιππέϊ είναι μέλος του airbnb που θα δοκιμάζαμε για πρώτη φορά, κυρίως λόγω της απόγνωσης μας να βρούμε κάτι αξιοπρεπές σε λογική τιμή για την περίοδο της πρωτοχρονιάς. Το διαμέρισμα του, θα ήταν στο πολύ καλό σημείο του Ομότε-σαντο και οι τιμή ανά άτομο ήταν αστεία με βάση αυτά που ζητούσαν οι φίλοι ξενοδόχοι. Επίσης ο Ιππέϊ θα μας έστελνε και αναλυτικές πληροφορίες για το πώς μπορούμε να έρθουμε από το Ναρίτα και το Χανέντα στο διαμέρισμα του, που θα μας νοίκιαζε για τις επόμενες μέρες. Έτσι με 25Ε παίρνεις το σχεδόν γρήγορο τρένο (40λ) το οποίο και ήταν το επόμενο για την πόλη όταν έφτασα εγώ. Με 35 Ε είναι το πιο γρήγορο και με 15Ε ο γιαπωνέζικος μουντζούρης. Τα 25Ε δεν σας καλύπτουν και το εισιτήριο του μετρό που θα χρειαστείτε αν πρέπει να αλλάξετε γραμμή από τον κεντρικό σταθμό Ουένο, οπότε καλό είναι να βαστάτε ήδη μερικά γιεν γιατί οι ευρωπαϊκές πιστωτικές δεν είναι ότι καλύτερο στα ντόπια ΑΤΜ, αλλά ούτε και στα αυτόματα εκδοτήρια εισιτηρίων. Αλλιώς, μπορείτε να βρεθείτε σαν και εμένα, να αναζητάτε ΑΤΜ με τις βαλίτσες στα χέρια στις 11 το βράδυ ... Και ίσως να μην είστε τόσο τυχεροί όσο εγώ που η Citibank βρέθηκε μπροστά μου ως από μηχανής θεός...Έτσι έβγαλα το εισιτήριο μου, η τιμή του οποίου εξαρτάται από την απόσταση και είναι μεταξύ 1-2,5 Ε πάνω-κάτω και κατέβηκα στην άδεια πλατφόρμα του μετρό, όπου ο φύλακας μού έδειξε επιδεικτικά με τα άσπρα του γάντια, να πάω στην άκρη της και να σταματήσω το άσκοπο σουλάτσο :shock: Όπως και να’χει, μια άφιξη στο Χανέντα θα με γλίτωνε από πολύ χρόνο και κόπο ούτως ή άλλως. Αυτός είναι και ο λόγος που η γαλλοαμερικανή σουπιά Γουίλυ, βρέθηκε ακριβώς μπροστά μου στο δρόμο για το σπίτι του Ιππέϊ, αν και η πτήση του αναχώρησε 1 ώρα αργότερα (έστω ότι δεχόμαστε ότι και ο δικός τους cobus-οδηγός τούς έκανε το ίδιο 20λεπτο καψώνι).

Για το Τόκιο μπορεί να πει κανείς πολλά πράγματα και στο τέλος να μην έχει πει τίποτα. Ξεχάστε ότι ξέρατε από μεγάλες πόλεις τύπου Αθήνα, Λονδίνο ή Παρίσι. Εδώ το μέγεθος είναι σε άλλη κλίμακα. Η πόλη στην ουσία είναι πολλές πόλεις ενωμένες και ολόκληρος ο πληθυσμός της αγγίζει τα 35εκ. Δεν γνωρίζω πόσες μέρες θέλει κάποιος να γυρίζει στην Σιμπούγια, την Ακιχαμπάρα ή την Ασακούσα για να πει ότι έχει δει τα βασικά του Τόκιο. Κάθε περιοχή με τον δικό της χαρακτήρα, συνήθως υπερμοντέρνο και χωρίς ποτέ να νιώθεις μόνος με το τεράστιο πλήθος ανθρώπων τριγύρω σου. Οι Γιαπωνέζοι είναι ίσως αυτό που μου έκανε και την μεγαλύτερη και θετικότερη εντύπωση: άλλοτε ντροπαλοί, άλλοτε βιαστικοί ή παράξενοι, αυτό όμως που νομίζω ότι σε κερδίζει είναι ο τεράστιος σεβασμός που έχουν ο ένας προς τον άλλον, προς τους επισκέπτες τους και προς την πόλη τους. Και βέβαια η πόλη είναι πεντακάθαρη και ασφαλέστατη, φιλική προς τους κατοίκους της και ίσως όχι όσο ακριβή περιμέναμε αρχικά. Πραγματικά, μια πολύ δυνατή εμπειρία!

Ακολουθούν:

-φωτογραφίες από την πρωτεύουσα
-η πρώην πρωτεύουσα Κιότο
- η πρώην πρωτεύουσα Νάρα
-Η υπόγεια πόλη Οσάκα

Και πολλά άλλα...
 

Rosstrobon

Low-Cost-Class-Member
Εγγραφή
11/09/2011
Μηνύματα
39
Likes
0
Περιοχή
Θεσσσαλονίκη
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
LGTS
Ωραίος ως εδώ.ΔΩΣΕ TRIP REPORT ΣΤΟΝ ΛΑΟ. :D
 

flesland

Concorde-Class-Member
Εγγραφή
14/09/2008
Μηνύματα
2.190
Likes
363
Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
EDDK
Ενώ όσο ήμασταν στην Ευρώπη σκεπτόμασταν – ύστερα και από συμβουλές μελών- να αγοράσουμε το rail pass με τα 260 Ε και τις απεριόριστες διαδρομές για μια εβδομάδα, μετά από έρευνα για το συγκεκριμένο πλάνο που είχαμε, καταλήξαμε ότι το μόνο μεγάλο δρομολόγιο που θα μας χρειαζόταν το πάσο ήταν το Τόκιο-Κιότο και έτσι θα μας ερχόταν συνολικά ακριβότερο. Το υπερσύγχρονο τρένο-σφαίρα Σίνκανσεν, κάνει το δρομολόγιο σε 2 ώρες περίπου, όσο δηλαδή ο ΟΣΕ το Αθήνα-Λιανοκλάδι καλή ώρα. Το εισιτήριο είναι περίπου 125 Ε και η διαρρύθμιση 3-2. Στην διαδρομή μένει ανεξίτηλη η εικόνα του βουνού Φούτζι, ειδικά με τα χρώματα της δύσης του ηλίου...

Η άφιξη στο Κιότο ήταν μεγαλοπρεπής, όπως και ο ίδιος ο σταθμός της πόλης, που υψώνεται σε καμιά 15ρια επίπεδα. Από την ταράτσα του σταθμού μπορείτε να έχετε και μια πολύ ωραία πανοραμική άποψη της πόλης (όλο δωρεάν). Το Κιότο κινείται σε ρυθμούς σαφώς πιο αργούς από το Τόκιο. Παλιά πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, η πόλη προσφέρει μια πολύ καλή ξενάγηση στο παρελθόν της αυτοκρατορίας:ο χρυσός, ο ασημένιος και οι πολλοί άλλοι ναοί στα όρια της πόλης είναι μια καλή ευκαιρία - λόγω μεγέθους - να τα γυρίσεις περιμετρικά με ποδήλατο. Έτσι και έγινε. Για 7 Ε, έχεις το δίκυκλο για όλη την μέρα και την ελευθερία να οργανώσεις εσύ το πρόγραμμα σου χωρίς λεωφορεία και μετρό. Από την στιγμή δε που οι αποστάσεις δεν είναι τόσο μικρές για να γίνουν με τα πόδια, το ποδήλατο αποδείχτηκε ιδανικό μέσο για να γνωρίσουμε την πόλη. Στο Κιότο δεν θα απολαύσετε την ίδια νυχτερινή διασκέδαση όπως στο Τόκιο, αυτό ξεχάστε το. Αυτό όμως που θα βρείτε είναι πολλά μικρά μαγαζιά με πολύ ωραία και καλόγουστα αναμνηστικά, άλλα σε προσιτές τιμές και άλλα για πιο χοντρά πορτοφόλια, ειδικά αν αυτά θα πρέπει να ανοίξουν για χειροποίητα πορσελάνινα σκεύη... Εκεί προμηθεύτηκα και το νέο πουλέν μου, ένα σπαθί σαμουράι: από τότε οι εικόνες φορτωμένος με το σπαθί στο ποδήλατο έχουν περάσει στην τοπική ιστορία τουριστικής κιτς φρενίτιδας. Για τις αγορές σας μην ξεχάσετε να ζητήσετε την έκπτωση 5% που δικαιούστε από το ΦΠΑ με την επίδειξη του διαβατηρίου σας. Έτσι με πολλούς ναούς, ψώνια,το μουσείο Μάνγκα, και την περιοχή Ζιον με τις εντυπωσιακότατες γκέισες, περάσαν εύκολα οι 3 μέρες στο Κιότο και η αίσθηση μου είναι ότι η πόλη δεν χρειάζεται παραπάνω χρόνο για να την δείτε. Σημειώστε όμως ότι πρέπει να την στήσετε στην Ζιον για να πετύχετε γκέισες, αλλιώς ετοιμαστείτε να πληρώσετε αδρά για την ψυχαγωγία τους...

Επόμενη στάση θα ήταν η Νάρα, επίσης παλιά πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, από τις πολλές που είχε. Η Νάρα απέχει από το Κιότο περίπου 30 λεπτά με το απλό τρένο και το εισιτήριό κοστίζει 5 Ε. Στην Νάρα θα μέναμε σε παραδοσιακό ξενοδοχείο Ριόκαν, μια πολύ καλή και αυθεντική εμπειρία που σε μεταφέρει στο βάθη της γιαπωνέζικης κουλτούρας. Προσοχή όμως στο κόστος καθώς πολλά από αυτά ζητάνε τα μαλλιά της κεφαλής σας και καλό είναι να κάνετε μια λεπτομερή έρευνα προτού αποφασίσετε. Στην Νάρα δεν υπάρχει κάτι που θα σας απασχολήσει πάνω από μια μέρα. Το πάρκο με τα ελάφια που βόσκουν ελεύθερα και που όλοι οι ναοί (3 κύριοι στον αριθμό) είναι μαζεμένοι γυρίζεται εύκολα σε μερικές ώρες και μπορείτε επίσης να κάνετε μια βόλτα στα νότια, όπου βρίσκεται η γραφική γειτονιά της πόλης, το μόνο σημείο του ταξιδιού μας που μας φάνηκε ότι βρισκόμαστε σε χωριό...

Τερματικός σταθμός Οζάκα.

Η Οζάκα στην ουσία αποτελεί συνέχεια του μητροπολιτικού ιστού που περιλαμβάνει μαζί με την Οζάκα το Κιότο, την Νάρα και το Κόμπε και που αποτελεί πληθυσμιακά με τα 30εκ κατοίκων του, το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό μητροπολιτικό κέντρο του κόσμου μετά από αυτό του Τόκιο. Το τσιμέντο περνάει σε άλλη διάσταση και οι πολυκατοικίες εκεί κάνουν το λεκανοπέδιο Αττικής να μοιάζει με άλσος. Δεν θα βρείτε πολλά αξιοθέατα: το κάστρο της πόλης είναι ένα από τα λίγα και εκεί μπορείτε να μάθετε περισσότερα για την Γιαπωνέζικη ιστορία καθώς και το πόσοι στρατηγοί και αυτοκράτορες έκαναν χαρακίρι επειδή ήταν ατιμασμένοι, ανίκανοι, κερατάδες, άτυχοι, loosers κοκ . Στην πόλη πέρα από τους πολλούς ουρανοξύστες, υπάρχει ένα τεράστιο δίκτυο υπόγειας πόλης σε πολλά επίπεδα με εστιατόρια, εμπορικά κέντρα και ότι άλλο φαντάζεστε. Οι ντόπιοι λένε μάλιστα ότι αν ξέρεις καλά το υπόγειο δίκτυο μπορείς να πας από την μια άκρη της πόλης στην άλλη, χωρίς να χρειαστεί να βγεις καθόλου στην επιφάνεια της γης. Αυτό που μας έκανε επίσης εντύπωση στην Οζάκα, είναι το εξής: το πρωί και μέχρι το απόγευμα η πόλη είναι γεμάτη από γυναίκες αλλά το βραδάκι, μόλις ο ήλιος πέσει, οι γυναίκες εξαφανίζονται και οι άνδρες που έχουν μόλις σχολάσει γεμίζουν με την σειρά τους την περιοχή γύρω από τον κεντρικό σταθμό και γυρνάνε σε ύποπτα μαγαζιά προς αναζήτηση γυναικείας συντροφιάς, πάντα υπό την επήρεια σάκε...Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να βλέπεις όλους αυτούς τους κουστουμαρισμένους Ιαπωνέζους σε περιπέτειες που δεν θα περίμενες με την πρώτη ματιά... :twisted:

Αν τώρα έχετε να περάσετε πάνω από 2 μέρες στην όχι και τόσο μαγευτική Οζάκα, σίγουρα αξίζει μια βόλτα στο διπλανό Κόμπε, ίσως την πιο κοσμοπολίτικη πόλη της Ιαπωνίας λόγω του μεγάλου της λιμανιού. Το Κόμπε το οποίο καταστράφηκε πριν από 18 χρόνια λόγω του μεγάλου σεισμού με περίπου 6000 θύματα, είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το πως ο γιαπωνέζικος λαός έχει μάθει να επανέρχεται στους κανονικούς ρυθμούς μετά από πολύ μεγάλες καταστροφές – φυσικές και όχι μόνο. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, μεθοδικά και με αξιοθαύμαστη επιμονή, η πόλη και το λιμάνι ανακατασκευάστηκαν και γνωρίζει ξανά την ακμή. Για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τέτοιες πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, μπορείτε να μάθετε περισσότερα στο μνημείο της καταστροφής στο λιμάνι, γύρω από τα μοντέρνα κτήρια και τον πύργο ελέγχου του λιμανιού. Μιας που ανέφερα το Κόμπε, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα κάθε κοιλιόδουλου επισκέπτη της Ιαπωνίας να δοκιμάσει το λεγόμενο Kobe beef, ένα απίθανα γευστικό κρέας που θα σας κάνει να ξεχάσετε ότι γνωρίζατε περί άλλων λιχουδιών...Θα το βρείτε σε όλη την Ιαπωνία αλλά η προέλευση είναι από τα μέρη του μεγάλου λιμανιού.

Μ'αυτά και μ'αυτά, το ταξίδι φτάνει προς το τέλος του...Τι απομένει;

-Μα φυσικά ότι θα θέλατε να μάθετε για το ΚΙΧ - Kansai International Airport και ντρεπόσασταν να ρωτήσετε.
-Που βρίσκεται το Charles de Gaulle;
-Σπαθί σαμουράι και ανόητα μέτρα ασφαλείας.
-Ίντερνετ στο PEK: θρύλος ή πραγματικότητα;
-Περισσότερη Air China
 
Top