Η Etihad, ο Ιουστίνος και η Singapore (Αυστραλία με ΕΥ Α380/Α330 & SQ A380/B773)

Όποιος κάνει ένα ταξίδι έχει πολλές ιστορίες για τους φίλους του... Θέλουμε να τις ακούσουμε
Άβαταρ μέλους
George
V.I.P.-Class
V.I.P.-Class
Δημοσιεύσεις: 1430
Εγγραφή: 29 Μαρ 2003, 14:23

Re: Η Etihad, ο Ιουστίνος και η Singapore (Αυστραλία με ΕΥ Α380/Α330 & SQ A380/B773)

Δημοσίευσηαπό George » 20 Μαρ 2017, 23:10

Με συγχωρείτε, ξεχάστηκα στη Μελβούρνη. Επέστρεψα, παρόλο που οι σύντροφοι και συντρόφισσες του νοτίου ημισφαιρίου έκαναν τα πάντα για να μη θέλω να φύγω...

Πτήση έκτη: δεκατέσσερις ώρες στο Α380, από MEL για AUH.

Etihad Airways, ΕΥ461
A380, A6-APH, 73C
MEL 22:50 – AUH 06:25

Υποτίθεται, λοιπόν, ότι η Έτιχαντ είναι μια πάρα πολύ καλή εταιρία. Για πολλά χρόνια αρνιόταν την αξιολόγηση από το σκάιτραξ και μόλις αποφάσισε να τη δεχτεί, πήρε -λέει- αμέσως πέντε αστέρια. Αυτό βέβαια δεν το διαπίστωσα στο Α330 της από AUH για HKG, αλλά από το αποψινό Α380 περίμενα κάτι καλύτερο.

Στο check-in έφτασα στις 20:15. Η ουρά που είχε σχηματιστεί δεν ήταν φιδάκι, ήταν πύθωνας. Πέντε counters για την Εκόνομυ, τρία για baggage drop, τρία για Μπίζνες και ένα για First, στα οποία γινόταν και εκείνο το βράδυ -αλλά και κάθε βράδυ όπως μου είπαν- της...Έτιχαντ. Τελείωσα ως εκ θαύματος μόλις στις 20:30, αφήνοντας τη βαλίτσα μου σε ένα από τα counters της Μπίζνες, που διατέθηκαν και στο λαό της Εκόνομυ.

Χρειάστηκα άλλη μισή ώρα ώσπου να τελειώσω από τον έλεγχο security και διαβατηρίων. Μετά από όλα αυτά, το Tullamarine έχει δεκάδες καταστήματα, κακό wifi και πολύ περπάτημα, ώσπου οι επιβάτες του γεμάτου απόψε Α380 μας να γεμίσουν μία προς μία τις βρώμικες καρέκλες του gate 16. Εκεί περίμενε σκοτεινό το A6-APH, οι πόρτες για το οποία άνοιξαν μία ώρα πριν την αναχώρηση, οπότε και η συμπατριώτισσα υπάλληλος στο gate μου ευχήθηκε στα ελληνικά για το ταξίδι.

Μπήκα από τους πρώτους μέσα από την «ξενοδοχειακή» είσοδο του Α380, για να διαπιστώσω ότι στη ναυαρχίδα της Etihad υπάρχει πλήρης διαχωρισμός των τάξεων: στο χαμηλότερο όροφο υπάρχει μια θάλασσα από καθίσματα Οικονομικής θέσης, στον επάνω όροφο προς τα πίσω υπάρχουν τα καθίσματα της Μπίζνες, μπροστά από αυτά υπάρχουν οι καμπίνες της First και, τέλος, στο μπροστινό τμήμα του επάνω ορόφου υπάρχει η λεγόμενη Residence, στο διπλό κρεβάτι της οποίας ξάπλωνε απαλά η Νικόλ η Κίντμαν, στο βίντεο που έπαιζε στην οθόνη της θέσης μου, μπαίνοντας στο αεροπλάνο.

Στην ίδια οθόνη, υπήρχαν τα ονόματα του κυβερνήτη, της “Cabin Manager” και του λεγόμενου “Food and Beverage Manager” για την αποψινή πτήση. Την ίδια ώρα, το ούτε ενός έτους ιπτάμενο φαλαινάκι μας έπινε το φρέσκο JetA1 του για βραδινό, ενώ από το galley που βρισκόταν ακριβώς πίσω μου μοσχομύρισε καφές και σε καθεμία από τις PTVs μας έπαιζαν διάφορα video, που προσπαθούσαν να μας προϊδεάσουν για το πόσο καταπληκτική είναι η Etihad, ακόμη και στην Εκόνομυ.

Μέχρι να γνωριστούμε με το ζευγάρι των Ινδών που ταξίδευε στις διπλανές θέσεις, το πλήρωμα μοίρασε μενού και η ηγουμένη μας ενημέρωσε ότι όλοι έχουμε επιβιβαστεί, ζήτησε από τους επισκέπτες να κατέβουν, έπαιξε στο ΙΦΕ την προσευχή και την επίδειξη σωστικών και στις 23:08 κάναμε pushback.

Το IFE ενεργοποιήθηκε, η καμπίνα ελέγχθηκε, οι κινητήρες εκκίνησαν, άνοιξα τη forward camera, τα φώτα της καμπίνας χαμήλωσαν, τροχοδρομήσαμε, διασταυρώσαμε τον 09/27, μπήκαμε στον 16 και στις 23:25 απογειωθήκαμε, κάτι που διαπιστώσαμε με αρκετά εντυπωσιακό τρόπο από την εξωτερική κάμερα.

Στα περίπου 10.000 πόδια, το προσδεθείτε έσβησε, τα φώτα άναψαν και το πλήρωμα άρχισε τις προετοιμασίες για το φαγητό. Ζεστές πετσέτες, ταινία, αναταράξεις πάνω από την Αδελαΐδα, ο δίσκος με το φαγητό προσγειώθηκε βιαστικά στα τραπεζάκια της σειράς 73 γύρω στη μιάμιση ώρα μετά την απογείωση (το στυλ ήταν μάλλον του τύπου: «να σας ταΐσουμε γρήγορα για να τελειώνουμε») και περί τις δύο ώρες αφότου σηκωθήκαμε, σηκώθηκαν και οι δίσκοι, έσβησαν τα φώτα και στην παγωμένη καμπίνα του Α380 που πετούσε στα 33.500 ft κοντά στο Ayers Rock, πέσαμε για ύπνο…

Αφήνοντας τις ακτές της Αυστραλίας, το πλήρωμα πέρασε με κάτι που θύμιζε γρανίτα με γεύση...παγωμένου νερού και στη συνέχεια είχε νερά, χυμούς και μάφιν (που τρώγονταν κάπως πιο εύκολα) στα galleys.

Τώρα που είπα “galleys” θυμήθηκα ότι κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα πάνω από τον Ινδικό, τράβηξα την κουρτίνα για να νικήσω τη δίψα μου και πέτυχα μία ένστολη κερβεροειδή αγγλοσάξονα να κινείται αυστηρά και νευρικά εκεί τριγύρω, με ύφος Θάτσερ. Ας την ονομάσουμε Μάργκαρετ. Το βλέμμα της ήταν τέτοιο, που αισθάνθηκα την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη που εισέβαλα στο ζωτικό της χώρο. “Oh, believe me my friend, this is NOT my living space”, μου απάντησε ξερά και με ένα ελαφρύ ειρωνικό γέλιο (προς εμένα; προς την Έτιχαντ; προς το αναμορφωτήριο ανηλίκων κρατουμένων απ’ όπου παραιτήθηκε πριν δουλέψει για την Έτιχαντ; Άγνωστο…). Γι’ αυτό λοιπόν ήπια το νερό μου στα γρήγορα και ξαναμπήκα στο galley μόνο όταν μέσα υπήρχε μόνο η κινεζούλα συνάδελφός της, η οποία ήταν το ακριβώς αντίθετο: χαμογελαστή, ευγενική και επαγγελματίας.

Στο μεταξύ, περάσαμε τον Ισημερινό στο FL380 συνοδεία κάποιων αναταράξεων και λίγο μετά από τα ηχεία του αεροπλάνου άρχισε να παίζει μάλλον δυνατά κάποια μουσική, προφανώς κατά λάθος, μιας και σταμάτησε γρήγορα, αν και σίγουρα ξύπνησε κάποιους από την καμπίνα, στην οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν έπεφτε καρφίτσα!

Η πτήση όμως ήταν βραδινή και μάλιστα η μεγαλύτερης διάρκειας που είχα βρεθεί ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι, για να περάσουν οι δεκατέσσερις ώρες ταξιδιού, είδα δύο ταινίες, κοιμήθηκα λίγο, περπάτησα μπρος-πίσω το κάτω deck του Α380 αρκετά και άκουσα το μισό από το μουσικό περιεχόμενο του ΙΦΕ (νομίζω ότι κάποια στιγμή έφτασα να ακούω μέχρι και σκληροπυρηνική παρακμιακή κάντρυ)...

Επίσης, άκουσα ένα σημαντικό κομμάτι από τη ζωή των διπλανών συνεπιβατών μου (χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία είναι η αλήθεια), τους οποίους συμπόνεσα, όταν ο ινδός κύριος αποφάσισε να αναζητήσει τροφή και νερό μετά από σχεδόν επτά ώρες αφαγίας στο κοντινότερο galley, πριν προλάβω να τον προειδοποιήσω για τις πιθανές συνέπειες... Η Μάργκαρετ τον έδιωξε με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς να του προσφέρει ούτε νερό, λέγοντάς του ότι σε λίγο σερβίρουν πρωινό. Αυτό ήταν ψέμα, εκτός κι αν το «σε λίγο» μεταφράζεται σε κάποια γλώσσα του πλανήτη ως «σε μία ώρα από τώρα».

Η πτήση συνεχίστηκε ομαλά κατά τα άλλα, συνοδεία μιας εξαίσιας αεροπορικής ομελέτας, ο κάπταιν μας μίλησε ξανά κανένα 45λεπτο πριν την προσγείωση, επισημαίνοντας ότι στον προορισμό μας έχει RVR 200m και ότι μπορεί να κάνουμε holding και στις 06:12 τοπική προσγειωθήκαμε στον 31R του Άμπου Ντάμπι Ιντερνάσιοναλ, χαζεύοντας από τις εξωτερικές κάμερες την εντυπωσιακή εικόνα του φωτισμού του διαδρόμου να εμφανίζεται τελευταία στιγμή πίσω από την ομίχλη. Τροχοδρόμηση, καθοδήγηση από Follow-Me (πιθανότητα λόγω διαδικασιών χαμηλής ορατότητας) και στάθμευση σε μία από τις λίγες φυσούνες του τέρμιναλ στις 06:32.

”They want to become the new Singapore Airlines, but they are not even close yet”, παρατήρησε ο ινδός συνεπιβάτης μου κατά την αποβίβαση και συμφώνησα μαζί του.
____________________________________________________________________________________________________
Etihad Airways, A380, Economy
(+) Κάθισμα με πλάγιο “μαξιλάρι” που σε βοηθάει να στηρίξεις το κεφάλι και να κοιμηθείς, αρκετά καλή ανάκλιση (πίσω από την 73C δεν υπάρχει κάθισμα, γιατί η σειρά 74 είναι δυάδα, κάτι που δε φαινόταν στο πλάνο θέσεων), αρκετές θέσεις για συσκευές και μικροαντικείμενα, αλλά seat pitch στο μέσο όρο.
(+) ΙΦΕ με αρκετά μεγάλη οθόνη, καλή απόκριση, αξιοπρεπές περιεχόμενο
(+) Δεν υπάρχει ενοχλητικό κουτί ΙΦΕ κάτω από τις μπροστινές θέσεις
(+) Άφθονος χώρος για χειραποσκευές στα ντουλάπια του Α380
(+) Καλή τιμή
(+) Δυνατότητα επιλογής θέσης κατά την κράτηση του εισιτηρίου χωρίς χρέωση
(+) Amenity kit και μαξιλάρι αυχένα
(+) Καθαρή καμπίνα και καινούργιο αεροσκάφος
(+) Πτήση στην ώρα της

(-) Σέρβις συμπαθητικό, αλλά έδειχνε ώρες ώρες βεβιασμένο (πχ τα ειδικά γεύματα μοιράστηκαν πρώτα, αλλά το bar service έγινε αφού εξυπηρετήθηκαν όλοι οι υπόλοιποι, με αποτέλεσμα όσοι είχαν ειδικό γεύμα να περιμένουν περί τη μία ώρα για να πιουν οτιδήποτε)
(-) Μέτριο catering
(-) Κρύο στην καμπίνα
(-) Στο ΙΦΕ οι αγγλόφωνες ταινίες δεν διατίθενται με αγγλικούς υπότιτλους
(-) Όλες οι θέσεις σε εξόδους κινδύνου στο κάτω deck του Α380 δεν έχουν παράθυρο
(-) Τα μυστήρια παράθυρα του Α380
(-) Τα κινητά λειτουργούν κανονικά με χρεώσεις roaming μόλις το αεροσκάφος φτάσει στο cruising altitude (για άλλους είναι θετικό, για μένα αυτό είναι αρνητικό και χαίρομαι που κανείς τριγύρω μου δε φάνηκε διατεθειμένος να τα χρησιμοποιήσει).
5 x


Άβαταρ μέλους
George
V.I.P.-Class
V.I.P.-Class
Δημοσιεύσεις: 1430
Εγγραφή: 29 Μαρ 2003, 14:23

Re: Η Etihad, ο Ιουστίνος και η Singapore (Αυστραλία με ΕΥ Α380/Α330 & SQ A380/B773)

Δημοσίευσηαπό George » 21 Μαρ 2017, 16:29

Φωτογραφίες...
Χαμός στο check-in και άλλες ιστορίες
Η είσοδος στον κάτω όροφο του Α380
Η Εκόνομυ, με το mood lighting στη ρύθμιση "το αεροπλάνο της Barbie"
Το catering
Τα βασιλικά WC, διακοσμημένα με χρυσοποίκιλτα αραβικά πλακίδια, μαύρο γρανίτη και φυσικό φωτισμό από εξημερωμένες αυτοκρατορικές πυγολαμπίδες
Μερικές από τις πτήσεις που τροφοδοτεί η ΕΥ461. Βρίσκω πολύ εντυπωσιακό το ότι κάποιος ξεκινάει από τη Μελβούρνη για -ας πούμε- Σάο Πάολο και αποφασίζει να πετάξει μέσω Μέσης Ανατολής... :shock:
Το Άμπου Ντάμπι σε LVP

...και βίντεο από την πτήση
Τροχοδρόμηση και απογείωση από MEL (02:58)
Προσγείωση και άφιξη στο AUH (02:18)
0 x

Άβαταρ μέλους
George
V.I.P.-Class
V.I.P.-Class
Δημοσιεύσεις: 1430
Εγγραφή: 29 Μαρ 2003, 14:23

Re: Η Etihad, ο Ιουστίνος και η Singapore (Αυστραλία με ΕΥ Α380/Α330 & SQ A380/B773)

Δημοσίευσηαπό George » 24 Μαρ 2017, 18:44

Όπως ενδεχομένως μαντέψατε, ναι, η επόμενη πτήση με γύρισε πίσω στην πρωτεύουσα.

Πτήση έβδομη: από το AUH στην ATH.

Etihad Airways, EY091
A320, A6-EIW, 24F
AUH 08:50 – ATH 12:20


Αυτή ήταν και η πιο βαρετή πτήση του συγκεκριμένου ταξιδιού, πράγμα λογικό, γιατί γινόταν με ένα απλό Α320, από ένα κορεσμένο και αδιάφορο αεροδρόμιο (AUH) προς ένα αεροδρόμιο που έχω δει περίπου διακόσιες φορές (ΑΤΗ), ενώ στο τέλος της θα έβλεπα την Αττική Οδό κι όχι, ας πούμε, την Όπερα του Σύδνεϋ.

Αντικειμενικά, βέβαια, ήταν μια πολύ καλή πτήση, με άψογο καιρό στη διαδρομή, νορμάλ φαΐ, ταινία στην προσωπική οθόνη, μουσική φορτωμένη στο κινητό που φορτιζόταν στη θύρα USB του καθίσματος και ένα πολύ καλοδιάθετο και ευχάριστο πλήρωμα, που δε σταμάτησε να πηγαινοέρχεται στην καμπίνα με νερά και χυμούς σε όλη τη διάρκεια των πεντέμισι ωρών που κράτησε το ταξίδι, από το ομιχλώδες Άμπου Ντάμπι ως το ηλιόλουστο FL370 και τη βροχερή και σκοτεινή Αθήνα.

Σε αυτή την καμπίνα, λοιπόν, πάνω από τη Μεσόγειο, με τους Έλληνες της Αυστραλίας που έρχονται Ελλάδα για διακοπές, με τους Κινέζους που θα πάνε μάλλον Σαντορίνη μες στο καταχείμωνο, με τους Έλληνες του Κόλπου που επιστρέφουν από δουλειές και το πλήρωμα με τον Ιταλό καπετάνιο, τον Εγγλέζο προϊστάμενο καμπίνας και την Ελληνίδα αεροσυνοδό που δε χάνουν ευκαιρία να μοιράσουν χαμόγελα, δεν έχει τελικά σημασία αν φάγαμε μία προκάτ ομελέτα ή αν ήπιαμε έναν μέτριο καφέ. Χωρίς τη γόνιμη αναστάτωση και τη γοητευτική προσμονή του «πήγαινε», αλλά με την ασφάλεια των καλών αναμνήσεων και του ξεκούραστου μυαλού, χαμογέλασα στη σκέψη ότι επέστρεφα από την άλλη άκρη του κόσμου. Αυτή μάλλον είναι και η αξία του κάθε ταξιδιού: να σε συμφιλιώνει με τις προσδοκίες και τα πιο μακρινά σου όνειρα.
1 x



Επιστροφή σε “Trip-Reports”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης