Πρόσφατη γνωριμία με τις δύο μεγαλουπόλεις τις βορειοδυτικής Αμερικής, το Σηάτλ και το καναδέζικο αδελφάκι του, το Βανκούβερ. Έκαστες φημισμένες για τη φυσική ομορφιά τους και την απαράμιλλη ποιότητα ζωής που απολαμβάνουν οι τυχεροί τους κάτοικοι. Ευκαιρία για μια μικρή γεύση αποτέλεσε η πρόσφατη έναρξη της απ’ευθείας σύνδεσης Λονδίνου-Σηάτλ από τη Northwest Airlines και οι ειδικές προσφορές ναύλων, ήτοι 330 Ευρώ μετ’επιστροφής (μέσω Expedia).
Το σκέλος Θεσσαλονίκη-Λονδίνο έγινε με EasyJet στις χαμηλότερες τιμές (90 Ευρώ μετ‘επιστροφής), με on-time πτήσεις σε πληρότητα που άγγιζε το 100%, γεγονός που αποδεικνύει ότι η εταιρεία τα πάει καλά στη συμπρωτεύουσα.
Αναχώρηση από Λονδίνο 24/09/2008 από την Πύλη 4 του Terminal 4 του Heathrow, αφού προηγήθηκε σύντομη επίσκεψη γνωριμίας στο νέο σπίτι της British Airways, το Terminal 5, που αποτελεί ένα ευρύχωρο και απαστράπτον στολίδι που κάνει τα άλλα Terminal να μοιάζουν φτωχοί συγγενείς. Εύγε στους εγγλέζους! Μετά από ταχύτατες διαδικασίας ασφαλείας, μιας και το αεροδρόμιο δεν είχε πολυκοσμία, η πτήση έφυγε στις 18:50, με εικοσάλεπτη καθυστέρηση, με ολοκαίνουργιο Αirbus 330-200 (Ν854ΝW). H διάταξη θέσεων 2-4-2 στην οικονομική θέση και η πληρότητα γύρω στο 60%. Το seat-pitch είναι άνετο και όλοι οι επιβάτες έχουν στη διάθεση τους προσωπική οθόνη IFE με τηλεχειριστήριο για επιλογή ανάμεσα σε περίπου 50 on-demand ταινίες και ντοκιμαντέρ, μουσικά κανάλια, παιχνίδια και χάρτες. Οι μπροστινές θέσεις και της οικονομικής διαθέτουν και πρίζα, όπου είχα τη δυνατότητα (με αντάπτορα) να φορτίσω το φοβερό Nokia E51, που με ενσωματωμένο Wi-fi και NokiaMaps αποτέλεσε πολύτιμο εργαλείο στο ταξίδι αυτό. Σε αντίθεση με το νεότευκτο Airbus, οι αεροσυνοδοί της Northwest είχαν τα κακά τους χάλια, στην Ολυμπιακή θα ήταν σπίτι τους μαζί με τα δισέγγονά τους. Επιπλέον, οι ταλαίπωρες, ήταν και αγενείς, κοινώς για μπάτσες. Αρχικά σερβίρισαν ποτό και πρέτσελ (τα αγαπημένα του Μπους) και στη συνέχεια ένα αξιοπρεπές δείπνο(επιλογή κοτόπουλου ή ζυμαρικών). Κατά τη διάρκεια της πτήσεως έφεραν αρκετές φορές το καρότσι με τα ποτά (τα αλκοολούχα ήταν δωρεάν επίσης), και στο τέλος ένα σάντουιτς της κακιάς ώρας και παγωτό (με τόσο φτηνό εισιτήριο, δε διαμαρτύρεσαι βέβαια).
Μετά από πτήση υπό λυκόφως 9 και κάτι ωρών, διανύοντας περίπου 18.000 χιλιόμετρα πάνω από Σκοτία,Ισλανδία,Γροιλανδία και Βόρειο Καναδά, το Airbus πήρε την ευθεία πάνω από το εντυπωσιακό νυκτερινό downtown του Σηάτλ και προσγειώθηκε απρόσκοπτα στο Seattle-Tacoma International Airport, λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα, στις 20:20 τοπική ώρα (-10 ώρες διαφορά με Ελλάδα). Οι διαδικασίες εισόδου στις ΗΠΑ ολοκληρώθηκαν ταχύτατα, καθώς δεν υπήρχαν άλλες πτήσεις εξωτερικού. Το SEA είναι ένα συμμαζεμένο αεροδρόμιο με προσεγμένες εγκαταστάσεις και κύριο χρήστη την Alaskan Airlines. Οι πτήσεις εξωτερικού διεξάγονται από το μικρό δορυφορικό Terminal S, στο οποίο πηγαίνεις με υπόγειο τρενάκι. Οι δημόσιες μεταφορές προς το κέντρο περιορίζονται σε δύο λεωφορειακές γραμμές την 194(Express) και την 174, που στην καλύτερη περίπτωση κάνουν γύρω στο ημίωρο. Από το 2009 αναμένεται να λειτουργήσει και σιδηροδρομική σύνδεση, που θα επιταχύνει τη μεταφορά, καθώς τις ώρες αιχμής η πόλη πάσχει από κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ως κίνητρο, κατά τη διάρκεια της ημέρας οι μεταφορές με λεωφορείο εντός του κέντρου είναι δωρεάν, ενώ διεξάγονται από ένα πρωτότυπο υπόγειο τούνελ, με σταθμούς τύπου μετρό, απ’όπου περνάνε μόνο λεωφορεία, παρακάμπτοντας τoν άνωθεν συνωστισμό.
Η μητροπολιτική περιοχή του Σηάτλ έχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες ποιότητας ζωής στην Αμερική, με χαμηλή εγκληματικότητα, υψηλό μορφωτικό επίπεδο (πολλά βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες, με την πρωτοποριακή Κεντρική να εντυπωσιάζει), άριστες εν γένει υποδομές και πολύ πράσινο συνδυασμένο με άφθονο υγρό στοιχείο και ψηλά βουνά. Το κέντρο είναι προσεγμένο και καθαρό, με ελάχιστους αστέγους (για τα δεδομένα των αμερικανικών μεγαλουπόλεων). Ψυχή της πόλης για πάνω από έναν αιώνα θεωρείται η αγορά του Pike Place Market, στη βόρεια πλευρά του λιμανιού, όπου καθημερινά δεκάδες παραγωγοί διαλαλούν τα προϊόντα τους, φρέσκα φρούτα και λαχανικά, ψάρια που υπερίπτανται προσελκύοντας τα φλας, χειροτεχνήματα και κάθε είδους φαγητού, δημιουργώντας μια ανεπανάληπτα κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα. Από εδώ ξεκίνησε η αυτοκρατορία των Starbucks, το πρώτο κατάστημα ακόμα συγκεντρώνει ουρές εθισμένων της καφεΐνης, ενώ υποκαταστήματα βρίσκονται σχεδόν σε κάθε γωνία. (Ο καφές είναι κουλτούρα σε αυτήν την πόλη του βορρά, καθώς τις σκοτεινές και βροχερές μέρες του χειμώνα όλοι χρειάζονται ένα ισχυρό διεγερτικό για να ξεκινήσουν. Ό,τι πρέπει για να παραμείνεις «Άυπνος στο Σηάτλ», με άρση του jet-lag) Εκεί κοντά βρίσκεται και το πιο γνωστό εστιατόριο της πόλης, το Athenian-Inn όπου γυρίστηκε και μια σκηνή από την αλησμόνητη ταινία με τον Τομ Χανκς.
Λίγα τετράγωνα ανατολικά της Pike Place Market βρίσκεται το εμπορικό κέντρο της πόλης, γύρω από το Westlake Center, με όλες τις μεγάλες αλυσίδες (όπως τα Macy’s και τη Nordstrom, που ξεκίνησε από εδώ) να έχουν υποκαταστήματα στα πέριξ. Από εδώ ξεκινάει το monorail για το σύμβολο της πόλης, το Space Needle, στις βόρειες παρυφές του downtown. H φουτουριστική αρχιτεκτονική της «διαστημικής βελόνας» της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1967 στις αρχές του 21ου αιώνα μοιάζει πλέον παραδοσιακή, ενώ το εισιτήριο για την κορυφή είναι ιδιαίτερα τσουχτερό. Καλύτερη (και δωρεάν) θέα προσφέρει το Kerry Park στο λόφο της Queen Ann λίγο παραπέρα, καθώς και ένα σύντομο ταξιδάκι με το ferry-boat στα νερά του Puget Sound προς το απέναντι Bainbridge Island, μια από τις πολυτελέστερες κοινότητες της πόλης, με πανοραμική άποψη του κεντρικού Σηάτλ καθώς και του εντυπωσιακού Όρους Ρενιέρ, καιρού επιτρέποντος (Μάη-Σεπτέμβρη συνήθως ο ουρανός είναι γαλάζιος, οι μέρες μεγάλες και η θερμοκρασία σε φιλικά επίπεδα). Το ψηλότερο κτήριο εντός του downtown είναι ο μελαμψός Columbia Tower, από τον 73ο όροφο του όποιου (με $5) απολαμβάνει κανείς εξαιρετική θέα της γύρω περιοχής. Δίπλα του, ο ιστορικός Smith Tower, ένα από τα αρχιτεκτονικά σύμβολα των αρχών του 20oυ αιώνα (στην εποχή του το ψηλότερο κτήριο στις δυτικές ΗΠΑ) φαίνεται πλεόν νάνος. Στα ανατολικά προάστια, κοντά στο Bellevue, το campus του πανεπιστήμιου της πολιτείας Washington, ενός από τα καλύτερα δημόσια πανεπιστήμια παγκοσμίως. Ανατολικότερα, το Redmont, η πατρίδα του Bill Gates, όπου και τα αρχηγεία της Microsoft. Βόρεια, το Everett, έδρα του αχανούς εργοστασίου της Boeing (άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο της περιοχής) που δημιουργήθηκε για την κατασκευή του Jumbo 747 και σήμερα ετοιμάζει και τα Dreamliner 787. (Δυστυχώς, οι μηχανικοί της εταιρείας απεργούσαν κατά τη διάρκεια της επισκέψεως, με συνέπεια να ματαιωθεί το πολυπόθητο tour στις εγκαταστάσεις) Νότια, το Boeing Field, μικρότερο αεροδρόμιο κοντά στο δεύτερο εργοστάσιο της εταιρείας στην περιοχή. Παραπλεύρως στον αεροδιάδρομο αυτού βρίσκεται το Museum of Flight, ένα από τα πιο αξιόλογα μουσεία αεροναυτικής στον κόσμο και must επίσκεψη για κάθε γνήσιο airliner. Αξίζει να περάσει κανείς εκεί μια ολόκληρη μέρα για να απολαύσει τα εκθέματα που περιλαμβάνουν πολλά ιστορικά αεροσκάφη -μεταξύ άλλων- το θρυλικό Blackbird, τα πρώτο 737 και 747 που κατασκευάστηκαν, καθώς και να ζήσει την ανεπανάληπτη εμπειρία του περιπάτου στο εσωτερικό ενός πανέμορφου Concorde ή μέσα στο πρώτο αεριωθούμενο (707) Air Force One, που χρησιμοποίησαν οι Κένεντυ, Τζόνσον και Νίξον (αλλά και o Χρούστσεφ) και με το οποίο επισκέφτηκε το 1959 ο Αϊζενχάουερ την Αθήνα. Ακόμα και το πρώτο εργοστάσιο της Boeing (γνωστό ως «Κόκκινος Αχυρώνας») μετέφεραν και αναπαλαίωσαν σε αυτό το φοβερό μουσείο, που διαθέτει και δικό του επισκέψιμο πύργο ελέγχου, απ’οπου θαυμάζεις τα αεροπλάνα που πηγαινοέρχονται στον αεροδιάδρομο του Boeing Field.
Στην πανέμορφη μεγαλούπολη της Βρετανικής Κολομβίας, το Βανκούβερ, η μετάβαση έγινε σιδηροδρομικώς (καθώς τα αεροπορικά είναι ιδιαίτερα ακριβά) με τη διώροφη αμαξοστοιχία Cascades της AmTrak που σε τέσσερις ώρες φθάνει στον Pacific Station. Από εκεί το SkyTrain, σύστημα εναέριου μετρό (υπογειοποιείται στο downtown) σε φέρνει στην κεντρική χερσόνησο, με τα ψηλά της κτήρια και τους μεγάλους, κατάφυτους δρόμους. Όλες οι φυλές του Ισραήλ βρίσκονται εδώ, αρκετοί Έλληνες αλλά ακόμα περισσότεροι Κινέζοι, σε κάποια κομμάτια νομίζεις ότι είσαι στο Χονγκ-Κογκ. Δίπλα στην κεντρική χερσόνησο βρίσκεται το καταπράσινο Stanley Park, τεράστιο μητροπολιτικό πάρκο γεμάτο μονοπάτια, γήπεδα, μαρίνες, παραλίες και ποδηλατοδρόμους καθώς και το Vancouver Aquarium, ένα από τα καλύτερα ενυδρεία στον κόσμο. Στο υπέροχο φυσικό λιμάνι του εκτός από πλοία βλέπεις και πολλά υδροπλάνα, που εξυπηρετούν τις γειτονικές παραθαλάσσιες κοινότητες. Το Βανκούβερ είναι η αγαπημένη πόλη των Καναδών, λόγω της εγγύτητας στην εξοχή, του φυσικού κάλους αλλά και του εξαιρετικού κλίματος (ακόμα και φοίνικες βλέπεις στην παραλία) που σε υπνωτίζουν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και δε θες να αποχαιρετίσεις την πόλη. Την αποκαλούν και «Hollywood του Βορρά» καθώς πολλές αμερικάνικες υπερπαραγωγές στην πραγματικότητα γυρίζονται εδώ, λόγω χαμηλότερου κόστους. Στις κατάφυτες βόρειες παρυφές της πόλης βρίσκεται το φαράγγι του Capilano, που με τη φημισμένη κρεμαστή γέφυρά του (70 μέτρα πάνω από το γκρεμό) προσελκύει πληθώρα επισκεπτών, οι οποίοι παίρνουν στη συνέχεια λίγο παραπάνω τις «γόνδολες» για να ανεβούν στα 1.400 μέτρα του Grouse Mountain, με την εξαιρετική πανοραμική θέα και τις δυνατότητες για διάφορες δραστηριότητες (παραπέντε, ελικόπτερο, ορειβασία κλπ). Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί του 2010 (σε συνεργασία με το γειτονικό ορεινό θέρετρο του Whistler) θα έχουν πανέμορφο σπίτι.
Επιστροφή μετά από μια εβδομάδα στο Sea-Tac για την οκτάωρη (με ούριο άνεμο) πτήση της επιστροφής, πάλι με καινούργιο Airbus, με υπέροχη θέα του κεντρικού Λονδίνου, ενώ στριφογυρίζαμε αναμένοντας slot. Αυτή τη φορά οι αεροσυνοδοί ήταν ευγενικές και λίγο νεότερες (αυτές είχαν εγγόνια αντί για δισέγγονα) αλλά το φαγητό εντελώς πλαστικό. Anyway, μέσω Λόνδρας απότομη προσγείωση στην ελλαδιστανική πραγματικότητα, μέχρι την επόμενη απογείωση...
Godspeed σύντροφοι!
Το σκέλος Θεσσαλονίκη-Λονδίνο έγινε με EasyJet στις χαμηλότερες τιμές (90 Ευρώ μετ‘επιστροφής), με on-time πτήσεις σε πληρότητα που άγγιζε το 100%, γεγονός που αποδεικνύει ότι η εταιρεία τα πάει καλά στη συμπρωτεύουσα.
Αναχώρηση από Λονδίνο 24/09/2008 από την Πύλη 4 του Terminal 4 του Heathrow, αφού προηγήθηκε σύντομη επίσκεψη γνωριμίας στο νέο σπίτι της British Airways, το Terminal 5, που αποτελεί ένα ευρύχωρο και απαστράπτον στολίδι που κάνει τα άλλα Terminal να μοιάζουν φτωχοί συγγενείς. Εύγε στους εγγλέζους! Μετά από ταχύτατες διαδικασίας ασφαλείας, μιας και το αεροδρόμιο δεν είχε πολυκοσμία, η πτήση έφυγε στις 18:50, με εικοσάλεπτη καθυστέρηση, με ολοκαίνουργιο Αirbus 330-200 (Ν854ΝW). H διάταξη θέσεων 2-4-2 στην οικονομική θέση και η πληρότητα γύρω στο 60%. Το seat-pitch είναι άνετο και όλοι οι επιβάτες έχουν στη διάθεση τους προσωπική οθόνη IFE με τηλεχειριστήριο για επιλογή ανάμεσα σε περίπου 50 on-demand ταινίες και ντοκιμαντέρ, μουσικά κανάλια, παιχνίδια και χάρτες. Οι μπροστινές θέσεις και της οικονομικής διαθέτουν και πρίζα, όπου είχα τη δυνατότητα (με αντάπτορα) να φορτίσω το φοβερό Nokia E51, που με ενσωματωμένο Wi-fi και NokiaMaps αποτέλεσε πολύτιμο εργαλείο στο ταξίδι αυτό. Σε αντίθεση με το νεότευκτο Airbus, οι αεροσυνοδοί της Northwest είχαν τα κακά τους χάλια, στην Ολυμπιακή θα ήταν σπίτι τους μαζί με τα δισέγγονά τους. Επιπλέον, οι ταλαίπωρες, ήταν και αγενείς, κοινώς για μπάτσες. Αρχικά σερβίρισαν ποτό και πρέτσελ (τα αγαπημένα του Μπους) και στη συνέχεια ένα αξιοπρεπές δείπνο(επιλογή κοτόπουλου ή ζυμαρικών). Κατά τη διάρκεια της πτήσεως έφεραν αρκετές φορές το καρότσι με τα ποτά (τα αλκοολούχα ήταν δωρεάν επίσης), και στο τέλος ένα σάντουιτς της κακιάς ώρας και παγωτό (με τόσο φτηνό εισιτήριο, δε διαμαρτύρεσαι βέβαια).
Μετά από πτήση υπό λυκόφως 9 και κάτι ωρών, διανύοντας περίπου 18.000 χιλιόμετρα πάνω από Σκοτία,Ισλανδία,Γροιλανδία και Βόρειο Καναδά, το Airbus πήρε την ευθεία πάνω από το εντυπωσιακό νυκτερινό downtown του Σηάτλ και προσγειώθηκε απρόσκοπτα στο Seattle-Tacoma International Airport, λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα, στις 20:20 τοπική ώρα (-10 ώρες διαφορά με Ελλάδα). Οι διαδικασίες εισόδου στις ΗΠΑ ολοκληρώθηκαν ταχύτατα, καθώς δεν υπήρχαν άλλες πτήσεις εξωτερικού. Το SEA είναι ένα συμμαζεμένο αεροδρόμιο με προσεγμένες εγκαταστάσεις και κύριο χρήστη την Alaskan Airlines. Οι πτήσεις εξωτερικού διεξάγονται από το μικρό δορυφορικό Terminal S, στο οποίο πηγαίνεις με υπόγειο τρενάκι. Οι δημόσιες μεταφορές προς το κέντρο περιορίζονται σε δύο λεωφορειακές γραμμές την 194(Express) και την 174, που στην καλύτερη περίπτωση κάνουν γύρω στο ημίωρο. Από το 2009 αναμένεται να λειτουργήσει και σιδηροδρομική σύνδεση, που θα επιταχύνει τη μεταφορά, καθώς τις ώρες αιχμής η πόλη πάσχει από κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ως κίνητρο, κατά τη διάρκεια της ημέρας οι μεταφορές με λεωφορείο εντός του κέντρου είναι δωρεάν, ενώ διεξάγονται από ένα πρωτότυπο υπόγειο τούνελ, με σταθμούς τύπου μετρό, απ’όπου περνάνε μόνο λεωφορεία, παρακάμπτοντας τoν άνωθεν συνωστισμό.
Η μητροπολιτική περιοχή του Σηάτλ έχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες ποιότητας ζωής στην Αμερική, με χαμηλή εγκληματικότητα, υψηλό μορφωτικό επίπεδο (πολλά βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες, με την πρωτοποριακή Κεντρική να εντυπωσιάζει), άριστες εν γένει υποδομές και πολύ πράσινο συνδυασμένο με άφθονο υγρό στοιχείο και ψηλά βουνά. Το κέντρο είναι προσεγμένο και καθαρό, με ελάχιστους αστέγους (για τα δεδομένα των αμερικανικών μεγαλουπόλεων). Ψυχή της πόλης για πάνω από έναν αιώνα θεωρείται η αγορά του Pike Place Market, στη βόρεια πλευρά του λιμανιού, όπου καθημερινά δεκάδες παραγωγοί διαλαλούν τα προϊόντα τους, φρέσκα φρούτα και λαχανικά, ψάρια που υπερίπτανται προσελκύοντας τα φλας, χειροτεχνήματα και κάθε είδους φαγητού, δημιουργώντας μια ανεπανάληπτα κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα. Από εδώ ξεκίνησε η αυτοκρατορία των Starbucks, το πρώτο κατάστημα ακόμα συγκεντρώνει ουρές εθισμένων της καφεΐνης, ενώ υποκαταστήματα βρίσκονται σχεδόν σε κάθε γωνία. (Ο καφές είναι κουλτούρα σε αυτήν την πόλη του βορρά, καθώς τις σκοτεινές και βροχερές μέρες του χειμώνα όλοι χρειάζονται ένα ισχυρό διεγερτικό για να ξεκινήσουν. Ό,τι πρέπει για να παραμείνεις «Άυπνος στο Σηάτλ», με άρση του jet-lag) Εκεί κοντά βρίσκεται και το πιο γνωστό εστιατόριο της πόλης, το Athenian-Inn όπου γυρίστηκε και μια σκηνή από την αλησμόνητη ταινία με τον Τομ Χανκς.
Λίγα τετράγωνα ανατολικά της Pike Place Market βρίσκεται το εμπορικό κέντρο της πόλης, γύρω από το Westlake Center, με όλες τις μεγάλες αλυσίδες (όπως τα Macy’s και τη Nordstrom, που ξεκίνησε από εδώ) να έχουν υποκαταστήματα στα πέριξ. Από εδώ ξεκινάει το monorail για το σύμβολο της πόλης, το Space Needle, στις βόρειες παρυφές του downtown. H φουτουριστική αρχιτεκτονική της «διαστημικής βελόνας» της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1967 στις αρχές του 21ου αιώνα μοιάζει πλέον παραδοσιακή, ενώ το εισιτήριο για την κορυφή είναι ιδιαίτερα τσουχτερό. Καλύτερη (και δωρεάν) θέα προσφέρει το Kerry Park στο λόφο της Queen Ann λίγο παραπέρα, καθώς και ένα σύντομο ταξιδάκι με το ferry-boat στα νερά του Puget Sound προς το απέναντι Bainbridge Island, μια από τις πολυτελέστερες κοινότητες της πόλης, με πανοραμική άποψη του κεντρικού Σηάτλ καθώς και του εντυπωσιακού Όρους Ρενιέρ, καιρού επιτρέποντος (Μάη-Σεπτέμβρη συνήθως ο ουρανός είναι γαλάζιος, οι μέρες μεγάλες και η θερμοκρασία σε φιλικά επίπεδα). Το ψηλότερο κτήριο εντός του downtown είναι ο μελαμψός Columbia Tower, από τον 73ο όροφο του όποιου (με $5) απολαμβάνει κανείς εξαιρετική θέα της γύρω περιοχής. Δίπλα του, ο ιστορικός Smith Tower, ένα από τα αρχιτεκτονικά σύμβολα των αρχών του 20oυ αιώνα (στην εποχή του το ψηλότερο κτήριο στις δυτικές ΗΠΑ) φαίνεται πλεόν νάνος. Στα ανατολικά προάστια, κοντά στο Bellevue, το campus του πανεπιστήμιου της πολιτείας Washington, ενός από τα καλύτερα δημόσια πανεπιστήμια παγκοσμίως. Ανατολικότερα, το Redmont, η πατρίδα του Bill Gates, όπου και τα αρχηγεία της Microsoft. Βόρεια, το Everett, έδρα του αχανούς εργοστασίου της Boeing (άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο της περιοχής) που δημιουργήθηκε για την κατασκευή του Jumbo 747 και σήμερα ετοιμάζει και τα Dreamliner 787. (Δυστυχώς, οι μηχανικοί της εταιρείας απεργούσαν κατά τη διάρκεια της επισκέψεως, με συνέπεια να ματαιωθεί το πολυπόθητο tour στις εγκαταστάσεις) Νότια, το Boeing Field, μικρότερο αεροδρόμιο κοντά στο δεύτερο εργοστάσιο της εταιρείας στην περιοχή. Παραπλεύρως στον αεροδιάδρομο αυτού βρίσκεται το Museum of Flight, ένα από τα πιο αξιόλογα μουσεία αεροναυτικής στον κόσμο και must επίσκεψη για κάθε γνήσιο airliner. Αξίζει να περάσει κανείς εκεί μια ολόκληρη μέρα για να απολαύσει τα εκθέματα που περιλαμβάνουν πολλά ιστορικά αεροσκάφη -μεταξύ άλλων- το θρυλικό Blackbird, τα πρώτο 737 και 747 που κατασκευάστηκαν, καθώς και να ζήσει την ανεπανάληπτη εμπειρία του περιπάτου στο εσωτερικό ενός πανέμορφου Concorde ή μέσα στο πρώτο αεριωθούμενο (707) Air Force One, που χρησιμοποίησαν οι Κένεντυ, Τζόνσον και Νίξον (αλλά και o Χρούστσεφ) και με το οποίο επισκέφτηκε το 1959 ο Αϊζενχάουερ την Αθήνα. Ακόμα και το πρώτο εργοστάσιο της Boeing (γνωστό ως «Κόκκινος Αχυρώνας») μετέφεραν και αναπαλαίωσαν σε αυτό το φοβερό μουσείο, που διαθέτει και δικό του επισκέψιμο πύργο ελέγχου, απ’οπου θαυμάζεις τα αεροπλάνα που πηγαινοέρχονται στον αεροδιάδρομο του Boeing Field.
Στην πανέμορφη μεγαλούπολη της Βρετανικής Κολομβίας, το Βανκούβερ, η μετάβαση έγινε σιδηροδρομικώς (καθώς τα αεροπορικά είναι ιδιαίτερα ακριβά) με τη διώροφη αμαξοστοιχία Cascades της AmTrak που σε τέσσερις ώρες φθάνει στον Pacific Station. Από εκεί το SkyTrain, σύστημα εναέριου μετρό (υπογειοποιείται στο downtown) σε φέρνει στην κεντρική χερσόνησο, με τα ψηλά της κτήρια και τους μεγάλους, κατάφυτους δρόμους. Όλες οι φυλές του Ισραήλ βρίσκονται εδώ, αρκετοί Έλληνες αλλά ακόμα περισσότεροι Κινέζοι, σε κάποια κομμάτια νομίζεις ότι είσαι στο Χονγκ-Κογκ. Δίπλα στην κεντρική χερσόνησο βρίσκεται το καταπράσινο Stanley Park, τεράστιο μητροπολιτικό πάρκο γεμάτο μονοπάτια, γήπεδα, μαρίνες, παραλίες και ποδηλατοδρόμους καθώς και το Vancouver Aquarium, ένα από τα καλύτερα ενυδρεία στον κόσμο. Στο υπέροχο φυσικό λιμάνι του εκτός από πλοία βλέπεις και πολλά υδροπλάνα, που εξυπηρετούν τις γειτονικές παραθαλάσσιες κοινότητες. Το Βανκούβερ είναι η αγαπημένη πόλη των Καναδών, λόγω της εγγύτητας στην εξοχή, του φυσικού κάλους αλλά και του εξαιρετικού κλίματος (ακόμα και φοίνικες βλέπεις στην παραλία) που σε υπνωτίζουν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και δε θες να αποχαιρετίσεις την πόλη. Την αποκαλούν και «Hollywood του Βορρά» καθώς πολλές αμερικάνικες υπερπαραγωγές στην πραγματικότητα γυρίζονται εδώ, λόγω χαμηλότερου κόστους. Στις κατάφυτες βόρειες παρυφές της πόλης βρίσκεται το φαράγγι του Capilano, που με τη φημισμένη κρεμαστή γέφυρά του (70 μέτρα πάνω από το γκρεμό) προσελκύει πληθώρα επισκεπτών, οι οποίοι παίρνουν στη συνέχεια λίγο παραπάνω τις «γόνδολες» για να ανεβούν στα 1.400 μέτρα του Grouse Mountain, με την εξαιρετική πανοραμική θέα και τις δυνατότητες για διάφορες δραστηριότητες (παραπέντε, ελικόπτερο, ορειβασία κλπ). Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί του 2010 (σε συνεργασία με το γειτονικό ορεινό θέρετρο του Whistler) θα έχουν πανέμορφο σπίτι.
Επιστροφή μετά από μια εβδομάδα στο Sea-Tac για την οκτάωρη (με ούριο άνεμο) πτήση της επιστροφής, πάλι με καινούργιο Airbus, με υπέροχη θέα του κεντρικού Λονδίνου, ενώ στριφογυρίζαμε αναμένοντας slot. Αυτή τη φορά οι αεροσυνοδοί ήταν ευγενικές και λίγο νεότερες (αυτές είχαν εγγόνια αντί για δισέγγονα) αλλά το φαγητό εντελώς πλαστικό. Anyway, μέσω Λόνδρας απότομη προσγείωση στην ελλαδιστανική πραγματικότητα, μέχρι την επόμενη απογείωση...
Godspeed σύντροφοι!
.