aakunz
Concorde-Class-Member
- Εγγραφή
- 27/09/2003
- Μηνύματα
- 4.400
- Likes
- 3.188
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- GRL
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- BGSF
Μία κοινωνική υποχρέωση και η ανάγκη για μία σύντομη "αρπαχτή" με ξαναέφεραν και πάλι στην Τουρκία, αυτή τη φορά μακριά από τον κοσμοπολιτισμό της Κωνσταντινούπολης και τη βαρεμάρα της Άγκυρας. Τελικός προορισμός μου ήταν το Çeşme και οι επιλογές φέτος ήταν πολλές (αν δεν είχε σταματήσει και η SunExpress θα είχα άλλη μία). Η δοκιμασμένη λύση από Αθήνα για Χίο το αχάραγο και μετά άλλη μία ώρα με το πλοίο για το Çeşme ήταν μία καλή περίπτωση αλλά μια και δε μας κυνηγούσε κανένας και είχαμε αρκετό χρόνο για σκότωμα, είπα να φύγω λίγο αργότερα. Βάζοντας κάτω τα έξοδα, μου έβγαινε γύρω στα €80 το εισιτήριο για τη Χίο, άλλα €7 το ταξί, άλλα €20 το πλοίο και άλλα €10 το ταξί στο Çeşme, σύνολο περίπου €120. Με μία μέρα παραπάνω διακοπές, θα έπαιρνα την Pegasus, η οποία έναντι €92,99 με το service fee, θα με "πέταγε" μέχρι τη Σμύρνη και θα μου προσέφερε άλλη μία -ελπίζω καλή- εμπειρία. Πλήρωσα το εισιτήριο με την κάρτα, βλαστημώντας τα €20 service fee ανα πτήση (ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που πλήρωνα service fee). Το transfer από την ιστοσελίδα της Pegasus θα μου κόστιζε άλλα €80, αλλά σκέφτηκα πως μάλλον θα υπήρχε κάποια οικονομικότερη λύση, την οποία μου έδωσε μια συνεργαζόμενη με τη δική μου εταιρεία που κανόνιζε shared transfers. To κόστος για τη συγκεκριμένη μετακίνηση ανήλθε στο εξωφρενικό ποσό των €11,80. Περίπου τα ίδια λεφτά. Λίγες μέρες μετά, η Pegasus έβγαλε Ramadan Offer, με το ίδιο εισιτήριο να πωλείται φθηνότερα και χωρίς service fee. Στο Ελλάντα στις γιορτές το πληρώνεις ακριβότερα το εισιτήριο...
Αργά το πρωί της Παρασκευής 10 Οκτωβρίου έφτασα στο πολυβραβευμένο υπεραεροδρόμιό μας, αυτό το κόσμημα των Μεσογείων, της Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Άφησα το αυτοκίνητο στο P3 και κατευθύνθηκα προς τη στάση του Parking Express. Τα τρία λεπτά αναμονής, που μου υποσχόταν ο σχετικός πίνακας μεταβλητών μηνυμάτων στη στάση απεδείχθησαν περισσότερα. Ένας τραυματισμός στο πόδι και η βαλίτσα που είχα με αποθάρρυναν να περπατήσω μέχρι τον αεροσταθμό (είχα παρκάρει τέρμα θεού). Στα περίπου 5 λεπτά ήρθε και το λεωφορειάκι. Δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά εμείς οι έλληνες έχουμε μία πολύ παράξενη συνήθεια να συμπεριφερόμαστε ευγενικά σε πολιτισμένους χώρους τύπου ΑΙΑ, όπως να καλημερίζουμε τον οδηγό του λεωφορείου, ο οποίος και μας ρώτησε με ποιες εταιρείες ταξιδεύαμε για να μας αφήσει στη σωστή είσοδο. Κατευθυνόμενοι προς την έξοδο, παρατήρησα μία ομάδα περίπου 10 ατόμων, οι οποίοι είχαν καθήσει πλαϊ στις μπάρες εξόδου και έπαιζαν τάβλι και χαρτιά, ενώ κάποιοι άλλοι διάβαζαν φυλλάδες τύπου Πρωταθλητής και Πράσινη. Εργάτες του αεροδρομίου δεν ήταν, τα ταξί τους πρόδιδαν. Κάποιος από αυτούς μάλλον δεν θα είδε τις χημικές τουαλέτες που έχει εγκαταστήσει ο ΑΙΑ στο πάρκινγκ για τους οδηγούς των ταξί και χρησιμοποιούσε κάποιους άτυχους θάμνους χωρίς να τον νοιάζει το θέμα privacy. Ο πολιτισμός που λέγαμε είχε πάει περίπατο.
Μικρή βόλτα στο χώρο του αεροσταθμού, μέχρι να ανοίξει και το check-in, το οποίο και άνοιξε 2 ακριβώς ώρες πριν από την αναχώρηση της PC806. Σχολαστικό check-in και έλεγχος των χειραποσκευών. Η Pegasus δεν προσφέρει ηλεκτρονικό check-in στην Αθήνα. Ευτυχώς για εμάς, δυστυχώς για την εταιρεία, η ουρά ήταν σχετικά μικρή. Μετά από κάθε check-in κάθομαι λίγο σε μία καρέκλα να βεβαιωθώ ότι πήρα τα πάντα μαζί μου (κάρτες, διαβατήρια, κάρτα επιβίβασης κλπ.). Δίπλα μου καθόταν μία νεαρά που ζούσε το δράμα της, το οποίο και εξιστορούσε σε μία φίλη της στην άλλη άκρη της GSM γραμμής. Είχε κλείσει εισιτήρια με τον καλό της για να πάνε στη Ρώμη. Επειδή όμως η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, το ζευγάρι χώρισε πριν πάει ταξίδι, με αποτέλεσμα ο πρώην να πιάσει και να ακυρώσει και τα δύο εισιτήρια, τα οποία είχαν πληρωθεί με τη δική του κάρτα, εκ των οποίων το ένα του το είχε πληρώσει η παθούσα. Εξαιρετικά ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ΔΕΝ ειδοποποίησε την πρώην φίλη του για αυτό (άλλο λαμπρό παράδειγμα "πολιτισμένου" χωρισμού). Αποτέλεσμα ήταν η νεαρά να πάει για check-in και προς έκληξή της να την ενημερώσουν ότι δεν υπήρχε κράτηση, με αποτέλεσμα να το πληρώσει η ίδια από την αρχή. Βασικά δε θα με απασχολούσε το θέμα, αν δεν ήξερα ΠΟΣΟ ακριβά το πληρώνεις το last minute στο Ελλάντα, και μάλιστα με την Alitalia.
Οι προσπάθειές μου να συνδεθώ με το WiFi και με το σύστημα κρατήσεων του γραφείου μου, απέβησαν άκαρπες (ήθελα να δω πόσο το πλήρωσε η μαντάμ το εισιτήριο). Η νεαρά στις πληροφορίες του ΑΙΑ μου είπε ότι η προσφορά των δωρεάν 45 λεπτών ισχύει ακόμα. Βλακωδώς είχα ξεχάσει το Μπες-Μπες-Μπες USB modem της Cosmopote στο αυτοκίνητο, οπότε εγκατέλειψα την προσπάθεια. Κάποιοι πελάτες έπαιρναν στο κινητό για δουλειά. Ευτυχώς το έκλεισα εγκαίρως και το άνοιξα ξανά με την επιστροφή μου στην πατρίδα. Ορισμένοι πελάτες το έχουν τόσο δεδομένο ότι δεν πηγαίνω διακοπές...
Το turnaround της Pegasus είναι μόλις 35 λεπτά, κι όμως η εταιρεία χρησιμοποιεί λεωφορείο. Κατέβηκα στην Α20, ξεχνώντας να πάρω την προπαγανδιστική φυλλάδα 2board για τους τούρκους φίλους μου, που τη διαβάζουν φανατικά (παρεμπιπτόντως έχει βελτιωθεί αισθητά). Ανέβηκα πάνω να την πάρω, αλλά όλα τα σταντ ήταν άδεια. Ε ρε σουξέ το 2board! Θα τους το στείλω με το ταχυδρομείο... Υπάλληλος του αεροδρομίου με πλησίασε με το PDA της για να μου κάνει τις γνωστές ερωτήσεις που μου έχουν κάνει άλλες 4 φορές μέχρι σήμερα (Πώς ήρθατε; Τι φάγατε; Που Παρκάρατε; Πώς τον παίρνετε τον καφέ σας; Τι πληρώσατε για τον καφέ σας; Πώς βαθμολογείτε το αεροδρόμιό μας; Έχετε υπ' όψιν ότι υπάρχει περιοδικό που εκδίδει το αεροδρόμιό μας; -Ναι το ξέρω και δεν το βρίσκω!) . Όπως έχει πει και το μέλος Ovelix, είναι καλό που ο ΑΙΑ ρωτάει. Το θέμα είναι αν ακούει τις απαντήσεις.
Επιβίβαση στο λεωφορειάκι και συνέχεια της τριπρηπορτικής τελετουργίας που θέλει το screenάρισμα (διακριτικό) των συνεπιβατών μας: είχαμε τούρκους με μπλε διαβατήριο (γνωστό και ως lacıvert pasaport, δηλαδή μπλε διαβατήριο). Είχαμε ένα τούρκο με διαβατήριο ανώτερου κυβερνητικού υπαλλήλου (yeşil pasaport ή πράσινο διαβατήριο), είχαμε κύπριο, είχαμε ελληνίδες που μιλούσαν τουρκικά Α' προκαταρκτικής, είχαμε και έναν έλληνα με μαύρο (διπλωματικό
διαβατήριο. Αυτά είδα, αυτά σας μεταφέρω. Γενικά όλοι καλοβαλμένοι, μια και τα δρομολόγια μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας δεν εμπίπτουν στην κατηγορία Gastarbeiter Flights. Εδώ που τα λέμε ποιος τούρκος να έρθει στην πανάκριβη χώρα μας, ειδικά όταν πρέπει να περάσει τη διαδικασία της βίζας schengen. Απλά να πω ότι η βόλτα που κάναμε μέχρι πρότινος στην Αμερικανική Πρεσβεία, ήταν σα βόλτα στο λούνα παρκ, σε σχέση με αυτά που ζητάει η ΕΕ από όλους ανεξαιρέτως τους τούρκους κατόχους μπλε διαβατηρίων, κι ας έχουν ξεκινήσει οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις.
Για πρωτοτυπία, η Pegasus είχε στείλει ένα Α319 της IZair, με registration TC-IZM. Στην άτρακτο επάνω έγραφε "operated by Pegasus". Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έγραφε "operating for Pegasus". Δε βαριέσαι... Υποδοχή από νεαρό πλήρωμα (τρεις κοπέλες, ένας νεαρός). Δερμάτινα καθίσματα, σχετικά "σφιχτό" pitch, all economy (148 θέσεις, αν θυμάμαι καλά), περιποιημένη εμφάνιση προσωπικού και καλή κατάσταση καμπίνας. Το in-flight περιοδικό ήταν καταπληκτικό, με αφιέρωμα στην Κρήτη! H Pegasus σας πάει τρεις φορές την εβδομάδα στην Αθήνα έγραφε σε ένα κόκκινο κουτάκι (για το πώς θα πας Κρήτη δεν έδινε λεπτομέρειες, άσχετο). Η πληρότητα γύρω στο 50%, αρκετά απογοητευτική. Κάρτες ασφαλείας δεν υπήρχαν, γιατί πολύ απλά ήταν κολλημένες στην πλάτη του μπροστινού καθίσματος. Πλάι μας είχαμε ένα KC-135 ( ενώ στο βάθος (από την άλλη πλευρά της Αττικής Οδού) κάποιοι μετακινούσαν ένα Ελληνικό Αυτοκρατορικό Σκίαστρο. Δε με παραξένεψε, δεδομένου ότι ο ισλαμικός κόσμος γιόρταζε το Eid el Fitr, το τέλος του Ραμαζανιού δηλαδή, οπότε κάποια αρπαχτή πρέπει να έπαιζε και για την "αυτοκράτειρα".
Σύντομη επίδειξη μέτρων ασφαλείας σε αγγλικά και τουρκικά. Δυστυχώς δε μας έδειξαν το διάσημο βίντεο ασφαλείας που δείχνει η Pegasus στα 737 της, με τα παιδιά των εργαζομένων της εταιρείας, σαφέστατη αντιγραφή του αντίστοιχου της Thomson. Tα Α319 της IZair δεν έχουν overhead monitors, δεν έχουν καν IFE.
Καλωσόρισμα και πολλές ευχαριστίες από το cockpit. Είπαμε, η IZair είναι φίλη μας. Αν μπορούσαμε να τους δούμε, μάλλον θα μας έκαναν και τεμενάδες (όλο "τεσεκκιούρ εντέριζ" και "τένκ γιου" μας έλεγαν). Σχολαστικότατος έλεγχος καμπίνας και απογείωση στις 13:10 από τον 03R και ακολούθως δεξιά στροφή με νότια κατεύθυνση προς Άνδρο, Τήνο και ακολούθως στροφή προς τα ανατολικά, πάνω από την Τήνο.
http://www.youtube.com/watch?v=xfIPVWpcOG8
Ταυτόχρονα, είχε ξεκινήσει και το σέρβις. Όλα τα είδη προσφέρονταν επί πληρωμή. Οι τιμές αρκετά τσιμπημένες, σαφής ένδειξη ότι μάλλον το πλήρωμα παίρνει commission από τις πωλήσεις. Λίγα λεπτά αργότερα, αφήνοντας την Τήνο και πετώντας πάνω από το Κεντρικό Αιγαίο, άρχισε η κάθοδος. Μόλις είχαμε κάνει περίπου 20 λεπτά πτήσης. Μάζεμα των trolleys, σχολαστικός έλεγχος της καμπίνας και προσγείωση από τα νότια στον 34R, του Adnan Menderes στις 13:47.
Κατεύθυνση προς το παλαιό terminal, όπου και πιάσαμε σε jetway. Στο άδειο αεροδρόμιο υπήρχαν μόνο 2 AtlasJet και μία ΤΗΥ που μόλις κατέβηκε. Κάποια από τις AtlasJet είχε φέρει Ρώσους. Από το jetway κατεβήκαμε με σκάλες στο tarmac, όπου ένα λεωφορείο μας πήγε στο νέο terminal εξωτερικού. Ένα μπέρδεμα, που μάλλον οφειλόταν στο ότι η επόμενη πτήση ήταν εσωτερικού και έπρεπε να φύγει από το παλιό terminal. Το νέο terminal είναι ωραίο, με φυσικό φωτισμό, εσωτερικό κήπο, παρκέ και άδειο! Το ότι ήταν άδειο, συνετέλεσε σε έναν ταχύτατο έλεγχο διαβατηρίων και τις βαλίτσες να μας περιμένουν στον ιμάντα. Οι ρώσοι περίμεναν στο γκισέ για να αγοράσουν τις βίζες.
14:00 βρισκόμουν ήδη έξω περιμένοντας το transfer των 14:30. Για την οικονομία του τριπ ρηπόρτ: ταξίδεψα σε ένα εντελώς δικό μου mini bus έχοντας δώσει μόλις €11,80. Μία ώρα μετά, 80 χιλιόμετρα δυτικότερα, έκανα check-in στο ξενοδοχείο, οι φίλοι μου με περίμεναν εκεί. Να μην ξεχάσω το γεγονός ότι ο οδηγός -ανάμεσα στα arabesque- άκουσε δυο-τρία σμυρνεϊκα τραγούδια και δύο ελληνικά νησιώτικα (το ένα ήταν κυθηραϊκό). Πίστευα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα, κυθήριος γαρ και με κυθηραϊκής καταγωγής προγιαγιά από τη Σμύρνη. Τα σμυρνεϊκα κουλουράκια έλειπαν μόνο...
Αργά το πρωί της Παρασκευής 10 Οκτωβρίου έφτασα στο πολυβραβευμένο υπεραεροδρόμιό μας, αυτό το κόσμημα των Μεσογείων, της Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Άφησα το αυτοκίνητο στο P3 και κατευθύνθηκα προς τη στάση του Parking Express. Τα τρία λεπτά αναμονής, που μου υποσχόταν ο σχετικός πίνακας μεταβλητών μηνυμάτων στη στάση απεδείχθησαν περισσότερα. Ένας τραυματισμός στο πόδι και η βαλίτσα που είχα με αποθάρρυναν να περπατήσω μέχρι τον αεροσταθμό (είχα παρκάρει τέρμα θεού). Στα περίπου 5 λεπτά ήρθε και το λεωφορειάκι. Δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά εμείς οι έλληνες έχουμε μία πολύ παράξενη συνήθεια να συμπεριφερόμαστε ευγενικά σε πολιτισμένους χώρους τύπου ΑΙΑ, όπως να καλημερίζουμε τον οδηγό του λεωφορείου, ο οποίος και μας ρώτησε με ποιες εταιρείες ταξιδεύαμε για να μας αφήσει στη σωστή είσοδο. Κατευθυνόμενοι προς την έξοδο, παρατήρησα μία ομάδα περίπου 10 ατόμων, οι οποίοι είχαν καθήσει πλαϊ στις μπάρες εξόδου και έπαιζαν τάβλι και χαρτιά, ενώ κάποιοι άλλοι διάβαζαν φυλλάδες τύπου Πρωταθλητής και Πράσινη. Εργάτες του αεροδρομίου δεν ήταν, τα ταξί τους πρόδιδαν. Κάποιος από αυτούς μάλλον δεν θα είδε τις χημικές τουαλέτες που έχει εγκαταστήσει ο ΑΙΑ στο πάρκινγκ για τους οδηγούς των ταξί και χρησιμοποιούσε κάποιους άτυχους θάμνους χωρίς να τον νοιάζει το θέμα privacy. Ο πολιτισμός που λέγαμε είχε πάει περίπατο.
Μικρή βόλτα στο χώρο του αεροσταθμού, μέχρι να ανοίξει και το check-in, το οποίο και άνοιξε 2 ακριβώς ώρες πριν από την αναχώρηση της PC806. Σχολαστικό check-in και έλεγχος των χειραποσκευών. Η Pegasus δεν προσφέρει ηλεκτρονικό check-in στην Αθήνα. Ευτυχώς για εμάς, δυστυχώς για την εταιρεία, η ουρά ήταν σχετικά μικρή. Μετά από κάθε check-in κάθομαι λίγο σε μία καρέκλα να βεβαιωθώ ότι πήρα τα πάντα μαζί μου (κάρτες, διαβατήρια, κάρτα επιβίβασης κλπ.). Δίπλα μου καθόταν μία νεαρά που ζούσε το δράμα της, το οποίο και εξιστορούσε σε μία φίλη της στην άλλη άκρη της GSM γραμμής. Είχε κλείσει εισιτήρια με τον καλό της για να πάνε στη Ρώμη. Επειδή όμως η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, το ζευγάρι χώρισε πριν πάει ταξίδι, με αποτέλεσμα ο πρώην να πιάσει και να ακυρώσει και τα δύο εισιτήρια, τα οποία είχαν πληρωθεί με τη δική του κάρτα, εκ των οποίων το ένα του το είχε πληρώσει η παθούσα. Εξαιρετικά ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ΔΕΝ ειδοποποίησε την πρώην φίλη του για αυτό (άλλο λαμπρό παράδειγμα "πολιτισμένου" χωρισμού). Αποτέλεσμα ήταν η νεαρά να πάει για check-in και προς έκληξή της να την ενημερώσουν ότι δεν υπήρχε κράτηση, με αποτέλεσμα να το πληρώσει η ίδια από την αρχή. Βασικά δε θα με απασχολούσε το θέμα, αν δεν ήξερα ΠΟΣΟ ακριβά το πληρώνεις το last minute στο Ελλάντα, και μάλιστα με την Alitalia.
Οι προσπάθειές μου να συνδεθώ με το WiFi και με το σύστημα κρατήσεων του γραφείου μου, απέβησαν άκαρπες (ήθελα να δω πόσο το πλήρωσε η μαντάμ το εισιτήριο). Η νεαρά στις πληροφορίες του ΑΙΑ μου είπε ότι η προσφορά των δωρεάν 45 λεπτών ισχύει ακόμα. Βλακωδώς είχα ξεχάσει το Μπες-Μπες-Μπες USB modem της Cosmopote στο αυτοκίνητο, οπότε εγκατέλειψα την προσπάθεια. Κάποιοι πελάτες έπαιρναν στο κινητό για δουλειά. Ευτυχώς το έκλεισα εγκαίρως και το άνοιξα ξανά με την επιστροφή μου στην πατρίδα. Ορισμένοι πελάτες το έχουν τόσο δεδομένο ότι δεν πηγαίνω διακοπές...
Το turnaround της Pegasus είναι μόλις 35 λεπτά, κι όμως η εταιρεία χρησιμοποιεί λεωφορείο. Κατέβηκα στην Α20, ξεχνώντας να πάρω την προπαγανδιστική φυλλάδα 2board για τους τούρκους φίλους μου, που τη διαβάζουν φανατικά (παρεμπιπτόντως έχει βελτιωθεί αισθητά). Ανέβηκα πάνω να την πάρω, αλλά όλα τα σταντ ήταν άδεια. Ε ρε σουξέ το 2board! Θα τους το στείλω με το ταχυδρομείο... Υπάλληλος του αεροδρομίου με πλησίασε με το PDA της για να μου κάνει τις γνωστές ερωτήσεις που μου έχουν κάνει άλλες 4 φορές μέχρι σήμερα (Πώς ήρθατε; Τι φάγατε; Που Παρκάρατε; Πώς τον παίρνετε τον καφέ σας; Τι πληρώσατε για τον καφέ σας; Πώς βαθμολογείτε το αεροδρόμιό μας; Έχετε υπ' όψιν ότι υπάρχει περιοδικό που εκδίδει το αεροδρόμιό μας; -Ναι το ξέρω και δεν το βρίσκω!) . Όπως έχει πει και το μέλος Ovelix, είναι καλό που ο ΑΙΑ ρωτάει. Το θέμα είναι αν ακούει τις απαντήσεις.
Επιβίβαση στο λεωφορειάκι και συνέχεια της τριπρηπορτικής τελετουργίας που θέλει το screenάρισμα (διακριτικό) των συνεπιβατών μας: είχαμε τούρκους με μπλε διαβατήριο (γνωστό και ως lacıvert pasaport, δηλαδή μπλε διαβατήριο). Είχαμε ένα τούρκο με διαβατήριο ανώτερου κυβερνητικού υπαλλήλου (yeşil pasaport ή πράσινο διαβατήριο), είχαμε κύπριο, είχαμε ελληνίδες που μιλούσαν τουρκικά Α' προκαταρκτικής, είχαμε και έναν έλληνα με μαύρο (διπλωματικό
διαβατήριο. Αυτά είδα, αυτά σας μεταφέρω. Γενικά όλοι καλοβαλμένοι, μια και τα δρομολόγια μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας δεν εμπίπτουν στην κατηγορία Gastarbeiter Flights. Εδώ που τα λέμε ποιος τούρκος να έρθει στην πανάκριβη χώρα μας, ειδικά όταν πρέπει να περάσει τη διαδικασία της βίζας schengen. Απλά να πω ότι η βόλτα που κάναμε μέχρι πρότινος στην Αμερικανική Πρεσβεία, ήταν σα βόλτα στο λούνα παρκ, σε σχέση με αυτά που ζητάει η ΕΕ από όλους ανεξαιρέτως τους τούρκους κατόχους μπλε διαβατηρίων, κι ας έχουν ξεκινήσει οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις.Για πρωτοτυπία, η Pegasus είχε στείλει ένα Α319 της IZair, με registration TC-IZM. Στην άτρακτο επάνω έγραφε "operated by Pegasus". Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έγραφε "operating for Pegasus". Δε βαριέσαι... Υποδοχή από νεαρό πλήρωμα (τρεις κοπέλες, ένας νεαρός). Δερμάτινα καθίσματα, σχετικά "σφιχτό" pitch, all economy (148 θέσεις, αν θυμάμαι καλά), περιποιημένη εμφάνιση προσωπικού και καλή κατάσταση καμπίνας. Το in-flight περιοδικό ήταν καταπληκτικό, με αφιέρωμα στην Κρήτη! H Pegasus σας πάει τρεις φορές την εβδομάδα στην Αθήνα έγραφε σε ένα κόκκινο κουτάκι (για το πώς θα πας Κρήτη δεν έδινε λεπτομέρειες, άσχετο). Η πληρότητα γύρω στο 50%, αρκετά απογοητευτική. Κάρτες ασφαλείας δεν υπήρχαν, γιατί πολύ απλά ήταν κολλημένες στην πλάτη του μπροστινού καθίσματος. Πλάι μας είχαμε ένα KC-135 (
ενώ στο βάθος (από την άλλη πλευρά της Αττικής Οδού) κάποιοι μετακινούσαν ένα Ελληνικό Αυτοκρατορικό Σκίαστρο. Δε με παραξένεψε, δεδομένου ότι ο ισλαμικός κόσμος γιόρταζε το Eid el Fitr, το τέλος του Ραμαζανιού δηλαδή, οπότε κάποια αρπαχτή πρέπει να έπαιζε και για την "αυτοκράτειρα".Σύντομη επίδειξη μέτρων ασφαλείας σε αγγλικά και τουρκικά. Δυστυχώς δε μας έδειξαν το διάσημο βίντεο ασφαλείας που δείχνει η Pegasus στα 737 της, με τα παιδιά των εργαζομένων της εταιρείας, σαφέστατη αντιγραφή του αντίστοιχου της Thomson. Tα Α319 της IZair δεν έχουν overhead monitors, δεν έχουν καν IFE.
Καλωσόρισμα και πολλές ευχαριστίες από το cockpit. Είπαμε, η IZair είναι φίλη μας. Αν μπορούσαμε να τους δούμε, μάλλον θα μας έκαναν και τεμενάδες (όλο "τεσεκκιούρ εντέριζ" και "τένκ γιου" μας έλεγαν). Σχολαστικότατος έλεγχος καμπίνας και απογείωση στις 13:10 από τον 03R και ακολούθως δεξιά στροφή με νότια κατεύθυνση προς Άνδρο, Τήνο και ακολούθως στροφή προς τα ανατολικά, πάνω από την Τήνο.
http://www.youtube.com/watch?v=xfIPVWpcOG8
Ταυτόχρονα, είχε ξεκινήσει και το σέρβις. Όλα τα είδη προσφέρονταν επί πληρωμή. Οι τιμές αρκετά τσιμπημένες, σαφής ένδειξη ότι μάλλον το πλήρωμα παίρνει commission από τις πωλήσεις. Λίγα λεπτά αργότερα, αφήνοντας την Τήνο και πετώντας πάνω από το Κεντρικό Αιγαίο, άρχισε η κάθοδος. Μόλις είχαμε κάνει περίπου 20 λεπτά πτήσης. Μάζεμα των trolleys, σχολαστικός έλεγχος της καμπίνας και προσγείωση από τα νότια στον 34R, του Adnan Menderes στις 13:47.
Κατεύθυνση προς το παλαιό terminal, όπου και πιάσαμε σε jetway. Στο άδειο αεροδρόμιο υπήρχαν μόνο 2 AtlasJet και μία ΤΗΥ που μόλις κατέβηκε. Κάποια από τις AtlasJet είχε φέρει Ρώσους. Από το jetway κατεβήκαμε με σκάλες στο tarmac, όπου ένα λεωφορείο μας πήγε στο νέο terminal εξωτερικού. Ένα μπέρδεμα, που μάλλον οφειλόταν στο ότι η επόμενη πτήση ήταν εσωτερικού και έπρεπε να φύγει από το παλιό terminal. Το νέο terminal είναι ωραίο, με φυσικό φωτισμό, εσωτερικό κήπο, παρκέ και άδειο! Το ότι ήταν άδειο, συνετέλεσε σε έναν ταχύτατο έλεγχο διαβατηρίων και τις βαλίτσες να μας περιμένουν στον ιμάντα. Οι ρώσοι περίμεναν στο γκισέ για να αγοράσουν τις βίζες.
14:00 βρισκόμουν ήδη έξω περιμένοντας το transfer των 14:30. Για την οικονομία του τριπ ρηπόρτ: ταξίδεψα σε ένα εντελώς δικό μου mini bus έχοντας δώσει μόλις €11,80. Μία ώρα μετά, 80 χιλιόμετρα δυτικότερα, έκανα check-in στο ξενοδοχείο, οι φίλοι μου με περίμεναν εκεί. Να μην ξεχάσω το γεγονός ότι ο οδηγός -ανάμεσα στα arabesque- άκουσε δυο-τρία σμυρνεϊκα τραγούδια και δύο ελληνικά νησιώτικα (το ένα ήταν κυθηραϊκό). Πίστευα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα, κυθήριος γαρ και με κυθηραϊκής καταγωγής προγιαγιά από τη Σμύρνη. Τα σμυρνεϊκα κουλουράκια έλειπαν μόνο...
)