Προτού ξεκινήσω, σπεύδω να καταγγείλω τους συναδέλφους (και ειδικά τους aakunz και computerise) που δημοσιεύουν ριπόρτ από τα Γκραν Κάνιον, τις Φερόες και τα νησιά του Σολομώντα κι αφήνουν σε εμάς να διηγηθούμε τα ταπεινά Λονδίνα, Παρίσια κλπ. Μια Ζυριχο-Νυρεμβέργη που έχω στο συρτάρι να διηγηθώ δεν τη γράφω εδώ και ένα μήνα, τόσο ψαρωμένος είμαι. Τι να μας πεις και συ ρε φίλε με το Ρουασιά και τα Κλότεν? Εδώ ο άλλος κατέκτησε το Χούβερ Νταμ. Τέσπα, επειδή έχω μια υποχρέωση στο κοινό μου (τον aakunz δλδ) και επειδή έχω συμφωνία με τους admins για υποχρεωτικές εμφανίσεις (όπως οι τραγουδιστές στα μπουζούκια) αλλά πάνω απ’ όλα επειδή ξαναπέταξα την ΟΑ μετά από τοοοοσα χρόνια, αξίζει να δημοσιεύσω το ριπόρτ αυτό. Άντε, ready for pushback….
Leg 1, 30/6/2008
ΟΑ 203, ΑΤΗ-CDG
Αεροσκάφος: Boeing 737-484, SX-BKG Πέλλα.
Αυτό το ριπόρτ είναι ζωντανό. Γράφεται στα 32.000 πόδια πάνω από τη βόρεια Ιταλία, στις 10 το πρωί ώρα Ελλάδας, καμιά ώρα και κάτι πριν την προσγείωση στο CDG.
Πετώ με ΟΑ, μια εταιρία που μπήκε στην προσωπική μου λίστα των banned airlines (εγώ και η ΕΕ έχουμε από μία) εδώ και 11 χρόνια μετά από διάφορες τραγικές εμπειρίες σε διάφορα αεροδρόμια. Από τότε την έχω πληρώσει μόνο μία φορά (επειδή δεν είχα άλλη επιλογή) και την έχω πετάξει μερικές ακόμα (επειδή πλήρωναν άλλοι, όπως και τώρα).
Πηγαίνω στο Παρίσι (για δουλειές), κάθομαι στην 11Α (έξοδος κινδύνου) και πολύ το χαίρομαι. Το seat pitch είναι χαώδες, η διπλανή μου θέση άδεια –όπως και πολλές άλλες στο αεροσκάφος- ακούω μουσική στο ipod και παρακολουθώ με τα κιάλια το διερχόμενο traffic. Πλάκα έχει. 737 El Al είναι αυτό που πετά παράλληλα με εμάς? Πιθανότατα.
Έφτασα στο Ελ. Βεν την αυγή και πάρκαρα στο μακράς τη στιγμή που ο ήλιος ανέτειλλε και ένα Α300 της LH απογειωνόταν από τον 03L.
Πέρασα την πεζογέφυρα στον σταθμό του Προαστιακού (όπου οι πίνακες έδειχναν τις ώρες άφιξης των αεροσκαφών….ακατανόητο…για τις αναχωρήσεις δεν ενδιαφέρεται όποιος φτάνει στο σταθμό
και έφτασα στο τέρμιναλ όπου η ουρά για ΟΛΕΣ τις πρωινές πτήσεις της ΟΑ (καλά, δεν είναι και πολλές) ήταν μαζεμένη μπροστά σε 4 γκισέ. Αναμονή αρκετή ώρα, check in και έξοδος Β20 για την επιβίβαση. (στο μεταξύ περνάμε τις Άλπεις και έχει αναταράξεις…πλονκ!! το λαμπάκι. Και όβερκαστ άνωθεν της Ελβετίας/Γαλλίας, για πρώτη φορά στο ταξίδι).
Η προγραμματισμένη ώρα πτήσης ήταν 07:40 και από τις 07:15 ήδη οι ανυπόμονοι επιβάτες είχαν παραταχθεί εν σειρά εμπρός από την έξοδο. Ποτέ μου δεν το κατάλαβα αυτό. Αφού έχεις προκαθορισμένη θέση ρε μάστορα, τι βιάζεσαι; Να προλάβεις πρώτος τις εκπτώσεις;
Έχει τύχει να φοβάστε κάτι και αυτό το κάτι να συμβαίνει; Τη στιγμή που συμβαίνει και δεν μπορείτε να το πιστέψετε, έχετε προσέξει ότι όλα συμβαίνουν αργά και βασανιστικά, σαν replay φάσης που έχει φάει γκολ η ομάδα σου; Έτσι ακριβώς έγινε όταν η κοπέλα πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να λέει “Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές αναφέρουν καθυστέρηση στην πτήση 203 για Παρίσι…”. Η κάμερά μου είχε ζουμάρει στα χείλη της που ανοιγόκλειναν αργά και περίμενα την ετυμηγορία σαν κατηγορούμενος σε δίκη για εσχάτη προδοσία. “… αλλά είναι ελάχιστη, η επιβίβαση θα αρχίσει σε 5 με 10 λεπτά”. Αθώος! Αθώος!
Πουλμανάκι (στη δεύτερη δόση, σχεδόν τελευταίος) και επιβίβαση στο 734. Taxi και χάζι από τα παράθυρα τα 777 της Thai και της Singapore, το κλασικό 767 της ΒΑ (κι άλλο ένα ΒΑ 767 στο satellite, ξέρει κανείς γιατί?), το 332 της Air Transat (σταθερή αξία εδώ και χρόνια) και ένα Α300 της Air China (ή μήπως 767? Αλέξηηηη!!)
Απογείωση από τον 03R, Νέα Μάκρη, Ραφήνα, αριστερά για Αθήνα, Κόρινθο, Ρίο κλπ στην κλασική διαδρομή από την ιταλική ακτογραμμή προς Φλωρεντία, Γενεύη, Ντιζόν και Παρίσι.
Τώρα που γράφω, κοιτάζω τη λαβή της πόρτας κινδύνου και σκέφτομαι ένα άρθρο που διάβασα προχθές. Έλεγε ότι, σύμφωνα με απαντήσεις επιβατών σε έρευνα αλλά και στοιχεία από πραγματικές περιπτώσεις εγκατάλειψης, ο επιβάτης που ταξιδεύει μόνος ή με συναδέλφους είναι ο πιο γρήγορος και ψύχραιμος στην εγκατάλειψη. Αυτό σήμερα με κάνει τον ιδανικό υποψήφιο για τις εξόδους κινδύνου. Ξέρω και πώς ανοίγουν (κι ας μην μου έκανε μπρίφινγκ κανείς. Έπρεπε, ε?)
Στο μεταξύ τα σύννεφα διαλύθηκαν και ξεκίνησε η κάθοδος. Όπου να ΄ναι θα περάσει η προϊσταμένη να μου πει να μαζέψω το λάπτοπ. (η συνέχεια επί του εδάφους).
Προσγειωθήκαμε στον 27R και μετά από σύντομο taxi “δέσαμε” σε ένα από επτά νησιά του Terminal 1. Αυτό το στρογγυλό και τσιμεντένιο άβολο κατασκεύασμα που δεν μου αρέσει ούτε από μέσα ούτε από έξω. Το μόνο καλό που έχει είναι ότι είναι φυτεμένο ανάμεσα στα taxiways και βλέπεις τα heavies να περνούν στα 50 μέτρα ενώ περιμένεις το ταξί σου. Κάτι είναι και αυτό…
Βέβαια, το Terminal 1 αρέσει σε πολλούς. Κυρίως σε σπηλαιολάγνους, λάτρεις του σκασμένου μπετόν-αρμέ (ντε λ’ αιρ) και οπαδούς του Λεοπόλδου φον Μαζόχ. Αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα τώρα.
gallery/image_page.php?album_id=116&image_id=14908
Αναμονή κανά τέταρτο για τις βαλίτσες και έξοδος στο καταθλιπτικό σκεπαστό κομμάτι των αφίξεων. Ταξί, βουτιά στο τούνελ κάτω από το διάδρομο και δρόμο για την πόλη.
Συνοψίζοντας:
Άνεση: 7/10, το τραπεζάκι έγερνε μονίμως προς τα μένα. Έπρεπε να δείτε τον τρόμο στο πρόσωπό μου καθώς το κυπελλάκι με τον καφέ γλιστρούσε προς τα..εχμμ…αχαμνά μου. Τό ‘σωσα. Το seat pitch έσωσε την κατάσταση μαζί με την άδεια διπλανή μου θέση. Διαφορετικά το 5 δύσκολα θα το έπιανε η εμπειρία.
Ακρίβεια: 8/10, 20 λεπτά καθυστέρηση στην ΟΑ ισοδυναμεί με το “στην ώρα μας”.
Σέρβις: 5/10. Η ομελέτα-κρέπα ήταν φριχτή, ο καφές μέτριος (δεν αναφέρομαι στη ζάχαρη) και το νερό ζεστό, το ίδιο και ο χυμός. Το πλήρωμα ωστόσο ήταν ευγενικό και γρήγορο. Δεν έχω παράπονο.
Αεροσκάφος: Just OK. Μετά από 15 χρόνια στην υπηρεσία της ΟΑ, μάλλον καλοδιατηρημένο το βρήκα.
Θα ξαναπετάξεις με ΟΑ; Ναι, στην επιστροφή.
(Μείνετε συντονισμένοι)
και μερικές φωτό από το αερογκάρ αν (ή κάπως έτσι)
http://www.flickr.com/search/?s=int&w=6 ... ort&m=text
