George
V.I.P.-Class-Member
- Εγγραφή
- 29/03/2003
- Μηνύματα
- 1.432
- Likes
- 123
-Μαμά, τι θα συμβεί αν το κτήριο πέσει στο κεφάλι μας;
-Αν πέσει στο κεφάλι μας, θα μας πλακώσει.
-Θα μας πλακώσει; Κι αν το πιάσουμε;
Ο τρόπος σκέψης των μικρών παιδιών είναι πάντα μια έκπληξη. Ένας συνδυασμός απλοϊκότητας και φαντασίας, που ξεπερνά άνετα τα όρια του ενήλικα νου. Συχνά μου θυμίζει την προσέγγιση της πραγματικότητας μέσα από τα πρίσμα της θρησκείας: κάθε δυσκολία δεν είναι παρά μια πρόκληση προς την υπέρβαση και κάθε δοκιμασία δεν είναι παρά μια απόδειξη αγάπης.
Κάπως έτσι είναι και μια πτήση με ΟΑ. Αν αισθανθείς ότι δοκιμάζεσαι, αν κρίνεις ότι είναι μακρύς ο δρόμος προς την Ιθάκη σου (ή στην περίπτωση μας προς τη Θεσσαλονίκη), τότε πρέπει να είσαι ευγνώμων που η εταιρία διάλεξε εσένα για να δοκιμάσει. Είσαι ο εκλεκτός της.
Εκλεκτός (ή έστω κάπως πιο προνομιούχος) αισθανόμουν από την πρώτη στιγμή που έγινα μέλος στο frequent flyer της ΟΑ, πριν αρκετά χρόνια. Είχα πάντα την εγγυημένη θέση μου στο παράθυρο, έπαιρνα γενναιόδωρα μίλια και γενικώς περνούσαν αυτοί καλά κι εγώ καλύτερα. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Μέχρι πρόσφατα που διάλεξα την ΟΑ191 για να πετάξω ATH-SKG. Ήταν μια δύσκολη στιγμή, με παρέσυραν και κάποια διακεκριμένα μέλη του φόρουμ εν μέσω πλούσιων γευμάτων τις προηγούμενες μέρες και τελικά ενέδωσα. Και έδωσα τα ευρώ που δε χρωστούσα σε κανέναν για να πετάξω με το EC-KHI, το επονομαζόμενο και «Καράτσι», που εδώ και καιρό μας συντροφεύει σε αντικατάσταση της «Μπανγκόκ» (-ΒΚΚ).
ΟΑ 191, JUL2008
ATH 0900 - SKG 0955
B737-300, EC-KHI
Θέση: 12D
Ήταν πρωί όταν μπήκα στην "Προαστιακός" για το αεροδρόμιο. Το εισιτήριο έγραφε «για το περιβάλλον έχουμε μέσο», αλλά εγώ μπορούσα να αναλογιστώ μόνο την ταλαιπωρία του να χωρέσω εγώ και το βαλιτσάκι μου στα πρωινά τρόλλεϋ της Πατησίων, εκτελώντας με ακρίβεια πιρουέτες και λοιπές μανούβρες μέχρι να μπω οριστικά και να κλείσουν οι πόρτες. Όχι, εκείνη την ώρα δε σκεφτόμουν το καλό που έκανα στο περιβάλλον. Ήταν νωρίς και ήμουν αγουροξυπνημένος.
Θα μπορούσα άνετα να είχα ξυπνήσει τουλάχιστον ένα μισάωρο αργότερα. Αλλά ηλεκτρονικό check-in δεν μπορούσα να κάνω το προηγούμενο βράδυ. «Αααααχ, ξέρετε η συνάδελφος που ασχολείται με αυτά έχει φύγει τέτοια ώρα και δεν υπάρχει κάποιος να σας βοηθήσει. Αν βάλετε τα στοιχεία σας σωστά, σίγουρα θα τα καταφέρετε», επέμενε η -ευγενική οφείλω να ομολογήσω- φωνή από τις κρατήσεις της ΟΑ όπου απευθύνθηκα μετά από ώρες αναμονής και αφού το 210-9666485 (η τηλεφωνική hotline βοηθειών για το e-check in) δεν απαντούσε καν... Αυτά κατά τις 7μιση το προηγούμενο απόγευμα... Αισθανόμουν ηλίθιος (που είχα ελέγξει 45 φορές ότι τα στοιχεία μου ήταν όντως σωστά), αλλά με ανακούφιζε η σκέψη ότι ως μέλος στο Icarus, θα είχα τουλάχιστον ένα εξασφαλισμένο παράθυρο. Έσφαλα χαρακτηριστικά. Δεν ήξερα ακόμη ότι για τη θεά ΟΑ ήμουν ήδη ο εκλεκτός...
Ήταν 8 παρά όταν η πίστη μου δοκιμάστηκε ξανά φτάνοντας στο γκισέ. Το αόρατο γκισέ, καθώς το φιδάκι της αναμονής έφτανε σχεδόν μέχρι την είσοδο στο τέρμιναλ, εμποδίζοντας τον κάθε καλόπιστο ταξιδιώτη να κάνει όνειρα ότι θα προλάβει την πτήση του. Η οποία θα έφευγε γύρω στις 9, όπως και όλων των υπολοίπων που περίμεναν εκείνη την ώρα γύρω του. Σας τα έχει πει και ο Οβελίξ πρόσφατα άλλωστε... Μόνο που -αντίθετα με εκείνον- εγώ χρειάστηκα 35 ολόκληρα λεπτά για να φτάσω να τσεκάρω την απλή μου βαλίτσα, που θα μπορούσα να είχα πάρει και ως χειραποσκευή. Αν το e-check in δούλευε...
Νευρίασα, αλλά ντράπηκα αμέσως. Συνειδητοποίησα ότι ήδη δοκιμαζόμουν. Έπρεπε να το αντέξω.
Επίσης, έπρεπε να τρέξω, συγκεκριμένα στην Β20, γιατί σε πολύ λίγο ξεκινούσε και η επιβίβαση. Η οποία έγινε πάνω κάτω στην ώρα της, μολονότι κανείς δεν έκανε έλεγχο ταυτότητας στο gate. Θα μπορούσα άνετα να είχα εκδώσει εισιτήριο στο όνομα Πάρης Χίλτον και να ταξιδέψω άνετα ως ζάμπλουτος ξενοδόχος και μεγάλος αδελφός πλούσιας κληρονόμου, χωρίς να έχει ασχοληθεί κανείς μαζί μου...
Στο λεωφορειάκι για το αεροπλάνο μας δίπλα μου στέκονταν δύο κύριοι με ταμπελάκι «OA Flight Crew» οι οποίοι έλεγαν διάφορα που δεν μπορούσα να ακούσω, μέχρι τη στιγμή που σταματήσαμε για επιβίβαση στη σκάλα του «Καράτσι». Τότε αντάλλαξαν ευγενείς χαρακτηρισμούς του τύπου «όχι ρε μ@$@#α, με τι μας έκλεισες να πετάξουμε;» και άλλα τέτοια συναφή, δείχνοντας την απεριόριστη εμπιστοσύνη τους στη Χόλα Αιρλάινς και τα αξιόπιστα, αξιόπλοα και συνάμα αξιοσημείωτα συχνά χρησιμοποιούμενα από την ΟΑ αεροσκάφη της. Παρηγορήθηκα στη σκέψη ότι εκτός από εμένα, υπήρχαν κι άλλοι συνεπιβάτες μου που αισθάνονταν δοκιμαζόμενοι.
Παρόλα αυτά μπήκαμε όλοι σα να μην έτρεχε τίποτε, θαυμάσαμε την μπλε (μέχρι τη σειρά 12) και κόκκινη (από τη 14 και μετά) καμπίνα κι εγώ κάθισα στην 12D μου. Ναι, ναι, D. Δηλαδή διάδρομος... Αδιάφορο φυσικά αν ως μέλος του FFP θα έπρεπε να έχω παράθυρο γιατί αυτό είχα εξαρχής ζητήσει. Η εταιρία με δοκίμαζε και πάλι.
Το πλήρωμα πάντως ήταν καλό. Όχι ιδιαίτερα όμορφο, αλλά ευγενικό, χαμογελαστό και τυπικό με την προετοιμασία της καμπίνας για την απογείωση.
09:26 λοιπόν κάναμε push-back, 09:42 απογειωνόμασταν από τον 03R με πορεία βόρεια στα 23000 για Σποράδες και αναμενόμενο χρόνο πτήσης σαράντα λεπτά.
Το σέρβις ήταν το γνωστό της ΟΑ στη προ-μπουγάτσα τσιπς εποχή, δηλαδή μόνο με καφέ και αναψυκτικά. Η πτήση βλέπετε συνέχιζε για Γερμανία και χώρος για μπουγατσάκια, κρουασανάκια και λοιπές πολυτέλειες εδώ δε χωρούσαν...
Κατά τα άλλα ζούσαμε μια τυπική πτήση ΟΑ. Τίποτε δε θύμιζε την καταγωγή του αεροσκάφους ή το επισκευασμένο ρήγμα στην άτρακτό του που είχε αποκαλυφθεί πριν κάποιους μήνες κατά την παραμονή του στην Τεχνική Βάση. Τίποτε, εκτός από τη safety card (στα διπλανά καθίσματα, γιατί στη θέση μου δεν είχε καν), η οποία ήταν ένα θλιβερό πλαστικοποιημένο χαρτί πάχους τσιγαρόχαρτου, με φαρδιά πλατιά την επιγραφή Hola Airlines.
Στην Olympic Airlines, αντιθέτως, δούλευαν οι τρεις κοπέλες που είχαν καταλάβει όλη τη σειρά 13 πίσω μου. Θέλετε το γρουσούζικο νούμερο, θέλετε το γεγονός ότι στη σειρά 13 άλλο χρώμα είχαν οι πλάτες και άλλο οι βάσεις των καθισμάτων, πάντως στη σειρά αυτή δεν κάθονταν απλοί επιβάτες, ίσως από φόβο μήπως θεωρήσουν την εταιρία κακή και ανοικοκύρευτη οικοδέσποινα. Τα κορίτσια ήταν πλήρωμα που γυρνούσε στη Θεσσαλονίκη για ξεκούραση μετά από μια νύχτα πτήσεων με την εταιρία. Όλα καλά έως εδώ. Τώρα, γιατί η πλάτη των καθισμάτων τους ήταν πεσμένη σε όλη τη διάρκεια της πτήσης (από πριν την απογείωση έως και μετά την προσγείωση) και γιατί η μία τουλάχιστον αποφάσισε να ανοίξει επιδεικτικά το κινητό της πριν εγκαταλείψουμε το διάδρομο στο Μακεδονία, δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Αν προσπαθήσω, θα γίνω κακός και δε θα το ήθελα.
Στο ενδιάμεσο είχαμε περάσει τις Σποράδες, είχαμε δεχθεί το καλωσόρισμα και την πληροφόρηση από το κόκπιτ, είχαμε φάει το κουνηματάκι μας πάνω από το Αιγαίο και πηγαίναμε βουρ για τη συμπρωτεύουσα.
Στην οποία προσγειωθήκαμε στις 10:17 με τρόπο που δεν άφηνε σε κανέναν αμφιβολία ότι είχαμε πατήσει στο έδαφος (κοινώς, «το σπασε») και λίγη ώρα μετά σταθμεύαμε δίπλα στο «ethos» της Aegean.
Το πλήρωμα ανακοίνωσε ότι «επόμενη στάση μας θα είναι η Στουτγκάρδη», κατεβήκαμε από την αριστερή αποβάθρα, εεεεε, συγγνώμη σκάλα ήθελα να πω και ψάχναμε το χαμένο αεροπορικό ήθος σε μια πτήση ρουτίνας για την εταιρία που καλώς ή κακώς πέρασε φέτος δεύτερη στην επιβατική κίνηση στην Ελλάδα. Μάλλον αντί να δοκιμάζει εμένα, ίσως θα 'πρεπε να βρει τρόπους για να μη δοκιμάζεται η ίδια...
___________________________________________________________________________________________
+++
Ειλικρινά, και με όλη την καλή μου πρόθεση, δεν μπόρεσα να βρω κάτι αξιόλογο. Το ότι φτάσαμε (σχεδόν on time) φαντάζομαι πως είναι θετικό, αλλά αυτονόητο. Και το πλήρωμα καλό ήταν, ευγενικό και χαμογελαστό, αλλά οι προσπάθειές τους χάθηκαν στο σύνολο...
---
Θέλετε να τα απαριθμήσω ξανά;
___________________________________________________________________________________________
-George, θα ξαναπέταγες με ΟΑ στη συγκεκριμένη διαδρομή;
- Τι να πω τώρα εδώ... Πτήση με 733 ήθελα... Και μετάνιωσα που δεν πήρα τρένο.
-Άμα δε σου άρεσε, τότε από δω και πέρα να πετάς με Aegean... :evil:
-Μα η Ετζίαν ήταν πανάκριβη! Όχι ότι η ΟΑ ήταν φθηνή, απλώς ήταν φθηνότερη.
-Και τι σου έμεινε τελικά από αυτή την πτήση;
-Η εικόνα με πρωταγωνιστή το μικρό παιδάκι ενός από τους κυρίους «OA Flight Crew» που ανέφερα νωρίτερα. Όσο είμασταν στο λεωφορειάκι πριν την επιβίβαση χάζευε τις ουρές των αεροπλάνων της Ολυμπιακής στο τέρμιναλ του Βενιζέλου με θαυμασμό και δέος για την αίγλη της ξεθωριασμένης ιστορίας της.
-Αν πέσει στο κεφάλι μας, θα μας πλακώσει.
-Θα μας πλακώσει; Κι αν το πιάσουμε;
Ο τρόπος σκέψης των μικρών παιδιών είναι πάντα μια έκπληξη. Ένας συνδυασμός απλοϊκότητας και φαντασίας, που ξεπερνά άνετα τα όρια του ενήλικα νου. Συχνά μου θυμίζει την προσέγγιση της πραγματικότητας μέσα από τα πρίσμα της θρησκείας: κάθε δυσκολία δεν είναι παρά μια πρόκληση προς την υπέρβαση και κάθε δοκιμασία δεν είναι παρά μια απόδειξη αγάπης.
Κάπως έτσι είναι και μια πτήση με ΟΑ. Αν αισθανθείς ότι δοκιμάζεσαι, αν κρίνεις ότι είναι μακρύς ο δρόμος προς την Ιθάκη σου (ή στην περίπτωση μας προς τη Θεσσαλονίκη), τότε πρέπει να είσαι ευγνώμων που η εταιρία διάλεξε εσένα για να δοκιμάσει. Είσαι ο εκλεκτός της.
Εκλεκτός (ή έστω κάπως πιο προνομιούχος) αισθανόμουν από την πρώτη στιγμή που έγινα μέλος στο frequent flyer της ΟΑ, πριν αρκετά χρόνια. Είχα πάντα την εγγυημένη θέση μου στο παράθυρο, έπαιρνα γενναιόδωρα μίλια και γενικώς περνούσαν αυτοί καλά κι εγώ καλύτερα. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Μέχρι πρόσφατα που διάλεξα την ΟΑ191 για να πετάξω ATH-SKG. Ήταν μια δύσκολη στιγμή, με παρέσυραν και κάποια διακεκριμένα μέλη του φόρουμ εν μέσω πλούσιων γευμάτων τις προηγούμενες μέρες και τελικά ενέδωσα. Και έδωσα τα ευρώ που δε χρωστούσα σε κανέναν για να πετάξω με το EC-KHI, το επονομαζόμενο και «Καράτσι», που εδώ και καιρό μας συντροφεύει σε αντικατάσταση της «Μπανγκόκ» (-ΒΚΚ).
ΟΑ 191, JUL2008
ATH 0900 - SKG 0955
B737-300, EC-KHI
Θέση: 12D
Ήταν πρωί όταν μπήκα στην "Προαστιακός" για το αεροδρόμιο. Το εισιτήριο έγραφε «για το περιβάλλον έχουμε μέσο», αλλά εγώ μπορούσα να αναλογιστώ μόνο την ταλαιπωρία του να χωρέσω εγώ και το βαλιτσάκι μου στα πρωινά τρόλλεϋ της Πατησίων, εκτελώντας με ακρίβεια πιρουέτες και λοιπές μανούβρες μέχρι να μπω οριστικά και να κλείσουν οι πόρτες. Όχι, εκείνη την ώρα δε σκεφτόμουν το καλό που έκανα στο περιβάλλον. Ήταν νωρίς και ήμουν αγουροξυπνημένος.
Θα μπορούσα άνετα να είχα ξυπνήσει τουλάχιστον ένα μισάωρο αργότερα. Αλλά ηλεκτρονικό check-in δεν μπορούσα να κάνω το προηγούμενο βράδυ. «Αααααχ, ξέρετε η συνάδελφος που ασχολείται με αυτά έχει φύγει τέτοια ώρα και δεν υπάρχει κάποιος να σας βοηθήσει. Αν βάλετε τα στοιχεία σας σωστά, σίγουρα θα τα καταφέρετε», επέμενε η -ευγενική οφείλω να ομολογήσω- φωνή από τις κρατήσεις της ΟΑ όπου απευθύνθηκα μετά από ώρες αναμονής και αφού το 210-9666485 (η τηλεφωνική hotline βοηθειών για το e-check in) δεν απαντούσε καν... Αυτά κατά τις 7μιση το προηγούμενο απόγευμα... Αισθανόμουν ηλίθιος (που είχα ελέγξει 45 φορές ότι τα στοιχεία μου ήταν όντως σωστά), αλλά με ανακούφιζε η σκέψη ότι ως μέλος στο Icarus, θα είχα τουλάχιστον ένα εξασφαλισμένο παράθυρο. Έσφαλα χαρακτηριστικά. Δεν ήξερα ακόμη ότι για τη θεά ΟΑ ήμουν ήδη ο εκλεκτός...
Ήταν 8 παρά όταν η πίστη μου δοκιμάστηκε ξανά φτάνοντας στο γκισέ. Το αόρατο γκισέ, καθώς το φιδάκι της αναμονής έφτανε σχεδόν μέχρι την είσοδο στο τέρμιναλ, εμποδίζοντας τον κάθε καλόπιστο ταξιδιώτη να κάνει όνειρα ότι θα προλάβει την πτήση του. Η οποία θα έφευγε γύρω στις 9, όπως και όλων των υπολοίπων που περίμεναν εκείνη την ώρα γύρω του. Σας τα έχει πει και ο Οβελίξ πρόσφατα άλλωστε... Μόνο που -αντίθετα με εκείνον- εγώ χρειάστηκα 35 ολόκληρα λεπτά για να φτάσω να τσεκάρω την απλή μου βαλίτσα, που θα μπορούσα να είχα πάρει και ως χειραποσκευή. Αν το e-check in δούλευε...
Νευρίασα, αλλά ντράπηκα αμέσως. Συνειδητοποίησα ότι ήδη δοκιμαζόμουν. Έπρεπε να το αντέξω.
Επίσης, έπρεπε να τρέξω, συγκεκριμένα στην Β20, γιατί σε πολύ λίγο ξεκινούσε και η επιβίβαση. Η οποία έγινε πάνω κάτω στην ώρα της, μολονότι κανείς δεν έκανε έλεγχο ταυτότητας στο gate. Θα μπορούσα άνετα να είχα εκδώσει εισιτήριο στο όνομα Πάρης Χίλτον και να ταξιδέψω άνετα ως ζάμπλουτος ξενοδόχος και μεγάλος αδελφός πλούσιας κληρονόμου, χωρίς να έχει ασχοληθεί κανείς μαζί μου...
Στο λεωφορειάκι για το αεροπλάνο μας δίπλα μου στέκονταν δύο κύριοι με ταμπελάκι «OA Flight Crew» οι οποίοι έλεγαν διάφορα που δεν μπορούσα να ακούσω, μέχρι τη στιγμή που σταματήσαμε για επιβίβαση στη σκάλα του «Καράτσι». Τότε αντάλλαξαν ευγενείς χαρακτηρισμούς του τύπου «όχι ρε μ@$@#α, με τι μας έκλεισες να πετάξουμε;» και άλλα τέτοια συναφή, δείχνοντας την απεριόριστη εμπιστοσύνη τους στη Χόλα Αιρλάινς και τα αξιόπιστα, αξιόπλοα και συνάμα αξιοσημείωτα συχνά χρησιμοποιούμενα από την ΟΑ αεροσκάφη της. Παρηγορήθηκα στη σκέψη ότι εκτός από εμένα, υπήρχαν κι άλλοι συνεπιβάτες μου που αισθάνονταν δοκιμαζόμενοι.
Παρόλα αυτά μπήκαμε όλοι σα να μην έτρεχε τίποτε, θαυμάσαμε την μπλε (μέχρι τη σειρά 12) και κόκκινη (από τη 14 και μετά) καμπίνα κι εγώ κάθισα στην 12D μου. Ναι, ναι, D. Δηλαδή διάδρομος... Αδιάφορο φυσικά αν ως μέλος του FFP θα έπρεπε να έχω παράθυρο γιατί αυτό είχα εξαρχής ζητήσει. Η εταιρία με δοκίμαζε και πάλι.
Το πλήρωμα πάντως ήταν καλό. Όχι ιδιαίτερα όμορφο, αλλά ευγενικό, χαμογελαστό και τυπικό με την προετοιμασία της καμπίνας για την απογείωση.
09:26 λοιπόν κάναμε push-back, 09:42 απογειωνόμασταν από τον 03R με πορεία βόρεια στα 23000 για Σποράδες και αναμενόμενο χρόνο πτήσης σαράντα λεπτά.
Το σέρβις ήταν το γνωστό της ΟΑ στη προ-μπουγάτσα τσιπς εποχή, δηλαδή μόνο με καφέ και αναψυκτικά. Η πτήση βλέπετε συνέχιζε για Γερμανία και χώρος για μπουγατσάκια, κρουασανάκια και λοιπές πολυτέλειες εδώ δε χωρούσαν...
Κατά τα άλλα ζούσαμε μια τυπική πτήση ΟΑ. Τίποτε δε θύμιζε την καταγωγή του αεροσκάφους ή το επισκευασμένο ρήγμα στην άτρακτό του που είχε αποκαλυφθεί πριν κάποιους μήνες κατά την παραμονή του στην Τεχνική Βάση. Τίποτε, εκτός από τη safety card (στα διπλανά καθίσματα, γιατί στη θέση μου δεν είχε καν), η οποία ήταν ένα θλιβερό πλαστικοποιημένο χαρτί πάχους τσιγαρόχαρτου, με φαρδιά πλατιά την επιγραφή Hola Airlines.
Στην Olympic Airlines, αντιθέτως, δούλευαν οι τρεις κοπέλες που είχαν καταλάβει όλη τη σειρά 13 πίσω μου. Θέλετε το γρουσούζικο νούμερο, θέλετε το γεγονός ότι στη σειρά 13 άλλο χρώμα είχαν οι πλάτες και άλλο οι βάσεις των καθισμάτων, πάντως στη σειρά αυτή δεν κάθονταν απλοί επιβάτες, ίσως από φόβο μήπως θεωρήσουν την εταιρία κακή και ανοικοκύρευτη οικοδέσποινα. Τα κορίτσια ήταν πλήρωμα που γυρνούσε στη Θεσσαλονίκη για ξεκούραση μετά από μια νύχτα πτήσεων με την εταιρία. Όλα καλά έως εδώ. Τώρα, γιατί η πλάτη των καθισμάτων τους ήταν πεσμένη σε όλη τη διάρκεια της πτήσης (από πριν την απογείωση έως και μετά την προσγείωση) και γιατί η μία τουλάχιστον αποφάσισε να ανοίξει επιδεικτικά το κινητό της πριν εγκαταλείψουμε το διάδρομο στο Μακεδονία, δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Αν προσπαθήσω, θα γίνω κακός και δε θα το ήθελα.
Στο ενδιάμεσο είχαμε περάσει τις Σποράδες, είχαμε δεχθεί το καλωσόρισμα και την πληροφόρηση από το κόκπιτ, είχαμε φάει το κουνηματάκι μας πάνω από το Αιγαίο και πηγαίναμε βουρ για τη συμπρωτεύουσα.
Στην οποία προσγειωθήκαμε στις 10:17 με τρόπο που δεν άφηνε σε κανέναν αμφιβολία ότι είχαμε πατήσει στο έδαφος (κοινώς, «το σπασε») και λίγη ώρα μετά σταθμεύαμε δίπλα στο «ethos» της Aegean.
Το πλήρωμα ανακοίνωσε ότι «επόμενη στάση μας θα είναι η Στουτγκάρδη», κατεβήκαμε από την αριστερή αποβάθρα, εεεεε, συγγνώμη σκάλα ήθελα να πω και ψάχναμε το χαμένο αεροπορικό ήθος σε μια πτήση ρουτίνας για την εταιρία που καλώς ή κακώς πέρασε φέτος δεύτερη στην επιβατική κίνηση στην Ελλάδα. Μάλλον αντί να δοκιμάζει εμένα, ίσως θα 'πρεπε να βρει τρόπους για να μη δοκιμάζεται η ίδια...
___________________________________________________________________________________________
+++
Ειλικρινά, και με όλη την καλή μου πρόθεση, δεν μπόρεσα να βρω κάτι αξιόλογο. Το ότι φτάσαμε (σχεδόν on time) φαντάζομαι πως είναι θετικό, αλλά αυτονόητο. Και το πλήρωμα καλό ήταν, ευγενικό και χαμογελαστό, αλλά οι προσπάθειές τους χάθηκαν στο σύνολο...
---
Θέλετε να τα απαριθμήσω ξανά;
___________________________________________________________________________________________
-George, θα ξαναπέταγες με ΟΑ στη συγκεκριμένη διαδρομή;
- Τι να πω τώρα εδώ... Πτήση με 733 ήθελα... Και μετάνιωσα που δεν πήρα τρένο.
-Άμα δε σου άρεσε, τότε από δω και πέρα να πετάς με Aegean... :evil:
-Μα η Ετζίαν ήταν πανάκριβη! Όχι ότι η ΟΑ ήταν φθηνή, απλώς ήταν φθηνότερη.
-Και τι σου έμεινε τελικά από αυτή την πτήση;
-Η εικόνα με πρωταγωνιστή το μικρό παιδάκι ενός από τους κυρίους «OA Flight Crew» που ανέφερα νωρίτερα. Όσο είμασταν στο λεωφορειάκι πριν την επιβίβαση χάζευε τις ουρές των αεροπλάνων της Ολυμπιακής στο τέρμιναλ του Βενιζέλου με θαυμασμό και δέος για την αίγλη της ξεθωριασμένης ιστορίας της.