Olympic Airlines/Air Tahiti Nui για LAX

[jerry]

Το να γράφεις ιστοριογράφημα όπως λέει το μέλος Ovelix τελικά δεν είναι εύκολο. Σε κάνει όμως να θυμάσαι πράγματα και ίσως να τα καταφράφεις πιο αντικειμενικά πράγματα, χωρίς τις εξυπνάδες και τις σκέψεις της στιγμής που επηρεάζουν το κοινό μας [αλήθεια ποιο είναι αυτό;]. Σας παρουσιάζω λοιπόν μια μεγάλη υπερπαραγωγή από την περσινή χρονιά. Γιατί εμείς εδώ στα trip reports του airliners.gr (τo υπόλοιπo suckz) τελικά γράφουμε ιστορία. Πρώτα πετάμε, μετά γράφουμε.

Δε σας κρύβω ότι το να σχεδιάζεις ένα ταξίδι είναι τόσο διασκεδαστικό όσο και το ίδιο ταξίδι. Όταν αυτό το ταξίδι έχει να κάνει με Αμερική η διασκέδαση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Στις 24/9/2006 έσκασε η πρώτη βόμβα τιμής της Air Tahiti Nui για την περίφημη πτήση ΤΝ21 από CDG για LAX και μετά για PPT. Μία πτήση που άλλαξε τιμή τουλάχιστον 10 φορές μέχρι να σταθεροποιηθεί για ένα κλικ στα 499.64 ευρώ, τιμή και στην οποία εκλείσθη περί τα τέλη του Νοεμβρίου. Κράτηση για γερά νεύρα, ενώ κάποιοι καθημερινοί άνθρωποι, ούτε που θα είχαν διανοηθεί την επιλογή της συγκεκριμένης πτήσης.

Η μετάβαση μέχρι το Παρίσι ήταν κάτι τετριμμένο και επελέγησαν τελικά οι αγαπημένες Ολυμπιακές Αερογραμμές μιας και τα 200 ευρώ ήταν δελεαστικότερα από τα 300+ που ζητούσε η Air France(να ευχαριστήσω εδώ δημόσια το μέλος aakunz για την προμήθεια του εισιτηρίου). Να πω σε όσους ξερογλείφτηκαν από το συγκεκριμένο route πως η πρωινή αναχώρηση της ΤΝ από Παρίσι απαιτεί μία διανυκτέρευση στην πόλη του φωτός και φυσικά check-in και στην Αθήνα και στο Παρίσι. Αν δε σας κάνει, πάρτε τη Lufthansa και βοηθήστε τη να κατακτήσει τον κόσμο

ATH-CDG 14FEB2007
OA201 09:35-12:05
A/C: 343, REG: SXDFD
TAKEOFF: 1005, LANDING: 1217

Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου έφτασα στο Βενιζέλο γύρω στις 0730 ενώ η ουρά για το check-in των διεθνών πτήσεων της Ολυμπιακής ήταν ικανοποιητική με δεδομένο πως από τις 0900 και μετά υπάρχει το μεγάλο κύμα των ευρωπαϊκών αναχωρήσεων. Γρήγορο check-in και θέση η 10Κ. Η υπερπαραγωγή ήταν έτοιμη να ξεκινήσει. Με θυμάμαι να πίνω έναν γρήγορο καφέ στο Γρηγόρη και να βαδίζω για το gate που ήταν το Β11. Λίγος κόσμος. Φλεβάρης σκέφτηκα και μέχρι να το σκεφτώ ξεκίνησε η επιβίβαση γύρω στις 0910. Η «Επίδαυρος» άνοιξε τις πόρτες της σε λιγότερο από 100 άτομα, για μία πτήση που μόνο κερδοφόρα δε μπορούσε να χαρακτηριστεί. Φυσικά η διπλανή μου θέση ήταν άδεια, γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Το να πετάς Αθήνα-Παρίσι με σχεδόν άδειο 340 είναι η χαρά του επιβάτη, από την άλλη ο τρόμος των εταιρειών. Με ολιγόλεπτη και χωρίς λόγο καθυστέρηση, εκκινήσαμε στις 0954 από το gate για το κατώφλι του 21L. Στις 1005 ακριβώς και περίπου μπροστά από το υπόστεγο της Ολυμπιακής, το ελαφρύ 340 άφηνε πίσω του το Βενιζέλο, για να αφήσει και αργότερα την Αθήνα στα δεξιά μαςκαι τελικά να βάλουμε πορεία για το Charles de Gaulle. Λίγο μετά την απογείωση συνειδητοποίησα πως οι προσωπικές οθόνες έπαιζαν και ταινίες(!) πέραν από τον κλασσικό χάρτη ενώ και το πρωινό που δεν άργησε να σερβιριστεί, με έκαναν να μη μετανιώσω που επέλεξα τις ΟΑ για το συγκεκριμένο ταξίδι. Η έκπληξη της ημέρας ήταν πως λόγω του Αγίου Βαλεντίνου οι ΟΑ προσέφεραν σοκολάτες lacta lov’it στους επιβάτες. Μα είναι μετά να μη χαίρεσαι που πετάς με ΟΑ? Μετά σκέφτεσαι βέβαια τη σημερινή κατάσταση και μελαγχολείς. Ώσπου δίπλα σου ξεπροβάλλουν οι Άλπεις. Και ξαναχάνεσαι σε σκέψεις πιο χαρούμενες. Στο Παρίσι ο καιρός δεν ήταν καλός. Μια προσγείωση που θα θυμάμαι για πάντα, με πολύ βροχή να πέφτει και βόλτα μέχρι το Disneyland terminal (λέγε με Τ1).

Αποφώνηση :
(+) Το να πετάς με 340 για παρίσι και να έχεις προσωπικές οθόνες(και με ταινίες) φαντάζει μάλλον μακρινό όνειρο. Και όμως η ΟΑ ενίοτε σου το προσφέρει (όταν πετάει). Πάρτε και μία γεύση business και μία γεύση οικονομικής.
(+) Το ότι η Ολυμπιακή εξακολουθεί και δίνει ζεστό πρωινό. Αν θυμηθώ τα τυράκια και ζαμπονάκια της AF, σας παρακαλώ δε θα θελα...
(+) Η χειρονομία με τις σοκολάτες. Που μάλλον δε θα ξαναγίνει ΠΟΤΕ ξανά.
(+) Ένα άψογο πλήρωμα. Από αυτά που δουλεύουν για τις ΟΑ και γουστάρουν τη δουλειά τους και την εταιρεία. Όχι σαν τους γνωστούς χαραμοφάηδες.
(-) Γιατί ΟΑ και ακριβώς στην ώρα της είναι κάτι σαν ανέκδοτο.

Μείνετε σε αυτό το report για να δείτε :
- Παρίσι T2: Ταπεινωμένος όσο δε γίνεται
- Air Tahiti Nui : Τι κρύβεται μέσα στο σμαραγδένιο 340;
- LAX : Η μαγική προσγείωση

 

[aakunz]

Μου θύμησες το Χ-class των ΟΑ με τα €200... αυτό κι αν είναι μακρινό όνειρο πλέον... :cry:

 

[jerry]

Στο Παρίσι αφού ενημέρωσα την Αθήνα [που ετοιμαζόταν για το παράλληλο ταξίδι την επόμενη μέρα] πως η αποστολή «Επίδαυρος» ολοκληρώθηκε με επιτυχία, αφού έκανα τις βόλτες μου στο παρίσι, αφού είδα αγαπημένα πρόσωπα, είχε έρθει η ώρα της επόμενης μέρας.

CDG-LAX 15FEB2007
TN22 1130-1435
TAKEOFF: 1311 LANDING: 1531
A/C : 343 REG : F-OSUN ("Moorea")


Maeva i nia i to tatou manureva. Κάπως έτσι και με μία τιάρα, σύμβολο της εταιρείας, σε υποδέχονται στα καταπράσινα 340 της Air Tahiti Nui. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη, με ελάχιστο ύπνο, κίνησα στις 0730 το πρωί από το gare du nord μέσα στο κατάμεστο τρένο για το CDG. Αυτή τη φορά σταθμός μας το Τ2 Α από όπου και τσεκάρει η ΤΝ. Το χειμώνα η ΤΝ πετάει 3 φορές τη βδομάδα το δρομολόγιο για LAX/PPT, την άνοιξη 6 και το καλοκαίρι καθημερινά.

Στο checkin δεν υπήρχε πολύς κόσμος, οι υπάλληλοι πρέπει να ήταν περισσότεροι από τους επιβάτες, και εκεί ξεκίνησε το παιχνίδι με τον γάλλο υπάλληλο (Laurent τον λεγαν). Αποστολή του ήταν να βρίσκει εγκληματίες, τρομοκράτες, ληστές, ψυχοπαθείς, σχιζοφρενείς, σαδομαζοχιστές. Δεν ανήκα σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες αλλά με μεγάλη μου χαρά θα γινόμουν απέναντί του, σε διαφορετικές περιστάσεις. Μαζί μου είχα το διαβατήριο νέου τύπου και το παλιό διαβατήριο με τη βίζα. Από την πρεσβεία μου είπαν πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, μπορείτε να ταξιδέψετε και με τα 2 διαβατήρια. Κάτι τα δύο διαβατήρια, κάτι το ελληνικό του πράγματος, κάτι ότι οι υπόλοιποι επιβάτες ήταν γάλλοι και ταχιτιανοί, ε δεν ήθελε πολύ. Πίστεψε πως έπιασε λαβράκι και άρχισε τις ερωτήσεις. Είχαν πολύ γέλιο. Με ρώτησε πως με λένε. Με ρώτησε που μένω και με τι ασχολούμαι. Του απάντησα σε όλα με ταχύτητα που θα ζήλευε ο Αινστάιν να είχε βρει για ταχύτητα φωτός. Αμφιβάλλω αν κατάλαβε κάτι. Το ηλεκτρονικό εισιτήριο δεν τον βοηθούσε να ρωτήσει κάτι άλλο. Οπότε άρχισε πιο ειδικές ερωτήσεις για το ταξίδι στην Αμερική. Του είπα πως σκοπεύω να επισκεφτώ όλες τις πολιτείες στις 15 μέρες παραμονής μου. Με ρώτησε αν έχω εισιτήριο για τα ταξίδια μου στην αμερική και τον αποστόμωσα όταν του είπα πως τα έχουν οι φίλοι μου. Ήταν το τελικό χτύπημα. Με ρώτησε που είναι. Του είπα πως θα φτάσουν με άλλες εταιρείες. Έτσι κάνουμε εμείς. Δεν πετάμε ποτέ μαζί ώστε αν συμβεί κάτι σε μία πτήση [φτου φτου] να επιζήσει κάποιος. Πρέπει να με ρώτησε και τα ονόματά τους και του είπα πως λέγονται [επιτρέψτε μου τη βωμολοχία : Kolopoulos και Xatzikaulou]. Α είναι και αυτοί έλληνες μου λέει. Ακριβώς του απάντησα και συνεχίσαμε τις ερωτήσεις. Μου ζήτησε την ταυτότητά μου. Του την έδωσα. Πρέπει να είχα έναν μικρό οργασμό όταν τον είδα να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τα ελληνικά της ταυτότητας και το διαβατήριο. Τόσο που απηύδυσε και έφυγε να πάει να βρει στα ενδώτερα τον προιστάμενό του. Εγώ στο μεταξύ περίμενα... Χαζεύοντας είδα πως στα διπλανά counter τσέκαρε η El Al. Μωρέ λες σκέφτηκα; Και σταμάτησα να σκέφτομαι γιατί στο μεταξύ ο κοντός αντιπαθητικός Γάλλος wanna-be Κλουζώ επέστρεψε. Μου έδωσε τα έγγραφά μου, με ρώτησε αν έχω τσίχλες, του είπα όχι μόνο μια σοκολατίτσα. Δεν κατάλαβα πως εννοούσε ότι δεν έπρεπε να έχω τσίχλα πάνω μου [γιατί είναι θανατηφόρα] και αυτός δεν κατάλαβε το αστείο μου. Στομεταξύ είχε έρθει και ο προιστάμενος... ελέγχου;... αντιτρομοκρατικής; Όταν του ζήτησα το λόγο του πολλαπλού ελέγχου μου ειπε πως είναι απλός τυπικός έλεγχος. Όταν του ανταπάντησα γιαυτό τον κάνατε μόνο σε μένα, δεν είπε τίποτε απλά μου ζήτησε συγνώμη. Τι να πεις και εσύ βρε κακομοίρη ήθελα να του πω με τη δουλειά που σου λαχε αλλά κρατήθηκα.

Επιτέλους είχα καταφέρει να φτάσω στο checkin. Η γαλλίδα υπάλληλος πρέπει να ήταν από τις πιο ηλίθιες υπαλλήλους ground που έχω γνωρίσει ποτέ. Απορώ που πετυχαίνουν τέτοια διαμάντια οι αεροπορικές και τα βάζουν σε θέσεις που έχουν interaction με ανθρώπινα όντα. Ξεφύλλισε το διαβατήριο 15 φορές για να βρει το όνομα και μετά άρχισε. "Σο, γιου αγγγ μιστέγγγ ..... εντ γιου αγγ γκοίνγκ του Παπεετέ." Όχι καλή μου, σήμερα θα πάω μέχρι ΛΑ μόνο. Άλλη φορά η Παπεέτε. Τσουκ τσουκ τσουκ άρχισε να χτυπάει στο πισί. Βάλαμε την αποσκευή, τη ζυγιάσαμε και φτου και από την αρχή. "Σο, γιογ ντεστινεισιόν ιζ Παπεετέ". Αχ βρε χρυσουλάκι μου, συγκεντρώσου να τυπώσεις τη ρημάδα την κάρτα να τελειώνουμε. Της ζήτησα παράθυρο. Μου είπε πως τα έχει δώσει ΟΛΑ και μου έδωσε θέση στο διάδρομο. Κοίταξα το ρολόι μου, η ώρα ήταν μόλις 830. Πότε πρόλαβε δηλαδής; Τσαντισμένος, με μία μουσούδα μέχρι το πάτωμα και σημαδεμένος με κόκκινα αυτοκολητάκια σε διαβατήριο και χειραποσκευή [σημάδι του ελέγχου των ΕΣ ΕΣ ότι είμαι ύποπτος] εκινήθην προς τον έλεγχο χειραποσκευών. Εκεί ολοκληρθώθηκε η ταπείνωσή μου ως επιβάτης και έλλην πολίτης όταν ενώ οι περισσότεροι επιβάτες περνούσαν αβλεπί, εμένα μου έβγαλαν τα παπούτσια, τα κοιτούσαν και τα ψάχνανε εξονυχιστικά λες και ήταν τα παπούτσια του Michael Jordan και μετά με ψάξανε και μένα, με τη μέθοδο πιάσε ότι εξέχει για να μου ευχηθούν καλό ταξίδι σε μία ακαταλαβίστικη γλώσσα.

Μετά από όλη αυτή τη βαβούρα και την απογοήτευση του μη παραθύρου, είχα επικοινωνία με Ζυρίχη. Η αποστολή “Σουίς στον αέρα” είχε φτάσει στη Ζυρίχη και έτρωγε στο Κλότεν, μιας και το πρωινό[ποιο;] της Σουίς, όπως διαβάζετε στο παράλληλο νήμα ήταν απλά λίγο. Κάθησα και εγώ κάπου να τσιμπήσω κάτι, φωτογράφισα τα αμαρτωλά μου έγγραφα και αφού συνειδητοποίησα την ακρίβεια του CDG, ανακάλυψα το αεροπλάνο μου στο gate του. Σήμερα ήταν η σειρά της "Moorea" να έρθει στο Παρίσι, αφικνούμενη κατά τις 0730 από το μακρύ της ταξίδι. H "Bora Bora", η "Rangiroa", η "Nuku Hiva" και η "Mangareva", τα υπόλοιπα 4 340 της εταιρείας, θα όργωναν τη γη ευρισκόμενα κάπου μεταξύ Τόκυο, Παπεέτε, Auckland και LA, δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως "Nui" σημαίνει "greater" όπως μου έμαθε το πλήρωμα. Δυστυχώς λόγω των εξονυχιστικών αστυνομικών ελέγχων στο παρίσι, η επιβίβαση (και η αναχώρηση) θα αργούσαν να αρχίσουν παρά μόνο αν δεν πήγαινε 1200.

 

[OveLix]

Απολαυστικό! Και να σκεφτείς ότι ακόμα δεν άρχισε η πτήση...

Και (όπως θα έλεγε και το στουρνάρι) στην Παπεεεετεεεέ πότε πήγες?

 

[jerry]

Στο δικό μας gate επικρατούσε μια ησυχία. Στο διπλανό πάλι, επιβίβαζε ένα 744 της AF (προφανώς σε διαμόρφωση 7-4-4) άπειρους Γάλλους για "Ντελί" aka Δελχί. Πρέπει να πέρασαν κατά χιλιάδες από μπροστά μου. Στο δικό μας εξακολουθούσε να μην εμφανίζεται πολύς κόσμος. Εμ βέβαια με τιμή για PPT στα 1600 ευρώ πόσοι να πετάξουν πια. Πλησίασα τον υπάλληλο του gate και τον ρώτησα τι πληρότητα αναμένουμε (μιας και είχα και ένα παράθυρο που έπρεπε να ρυθμίσω πάση θυσία). Μου είπε πως μέχρι LA θα είναι γύρω στα 130 άτομα. "Θα έχετε πολλά παράθυρα στη διάθεσή σας". Εκεί ήταν που καταράστηκα ξανά τη σιχαμένη ground υπάλληλο που δε μου δωσε παράθυρο να τη στείλουν στην Παπεέτε να τσεκάρει για Μπόρα-Μπόρα. Η επιβίβαση θα άρχιζε κατά τις 12, με το συντονισμό της master της ΤΝ στο Παρίσι (φανταστείτε μία φιγούρα σα το Γκάντι με μαλλί κότσο, να φοράει τη γνωστή πρασινο-τυρκουάζ στολή). Εκείνη τη στιγμή στο gate ήμασταν πολύ λίγοι οπότε μπήκαμε και γρήγορα.

Το καταπράσινο 340 ήταν σε αρίστη κατάσταση και έτοιμο για το υπερατλαντικό του υπερταξίδι. Το πλήρωμα μας υποδέχτηκε με ένα βαθύ χαμόγελο και μας τακτοποίησε στις θέσεις μας. Για μισή ώρα καθόμουν με το μπουφάν μου και με όλα μου τα πράγματα στη θέση στο διάδρομο περιμένοντας να τελειώσει η επιβίβαση και να με βάλουν σε κενό παράθυρο. Δε μπορώ να πω, ήταν κάτι παραπάνω από συνεργάσιμοι στο αίτημά μου και δε θυμάμαι καν να τους απείλησα. Έτσι βρέθηκα στην 35Α(χωρίς κανέναν διπλανό στοιχείο απόλυτα σημαντικό για ένα τέτοιο ταξίδι). Αφού λοιπόν τέλειωσε η επιβίβαση (που άργησε λόγω των καθυστερήσεων στον αστυνομικό έλεγχο), το pushback και το taxi ξεκίνησαν σχεδόν αστραπιαία στις 1250. Υπήρχε μία διάχυτη βιασύνη. Το πλήρωμα πλέον είχε βγάλει τα σακάκια του και φορούσε χρωματιστά πουκαμισάκια(πρασινάκια, κοκκινάκια κλπ). Και τότε ξεκίνησε το taxi. CDG... Τ2... εεε θέλαμε το χρόνο μας να φτάσουμε στο κατώφλι του 09R. Οι 4 CFM μας σήκωναν στον αέρα στις 1311. Και ναι. Μετά δεν υπήρχε επιστροφή για τις επόμενες 12-13 ώρες

Αμέσως μετά την απογείωση το πλήρωμα μοίρασε τα απαραίτητα για την πτήση : Σε ένα σακουλάκι Moana (έτσι λέγεται economy class) υπήρχαν καλτσάκια, ακουστικά, μαντηλάκι, ωτασπίδες, μάσκα ύπνου ενώ μαζί με μία τιάρα (αλοίμονο) μας δόθηκε και το menu της πτήσης, το οποίο θα μοιραζόταν λιγάκι αργότερα. Επιλογή από κοτόπουλο ή ψάρι, με persian salad (!) και σοκολατένιο κέικ και voila ο δίσκος. Ενώ τρώγαμε, το trolley(όχι μόνο του) και μετά οι συνοδοί σκέτοι με κρασιά/νερό πρέπει να πέρασαν άπειρες φορές εξυπηρετώντας τους λιγοστούς επιβάτες. Μετά το μάζεμα του φαγητού η καμπίνα άρχιζε να μπαίνει χαλαρά σε sleep mode, άλλωστε είχαμε τόσες ώρες μπροστά μας. Για κάποιο λόγο δε νύσταζα. Οπότε έκανα βόλτες στην καμπίνα. Στην τουαλέτα φυσικά υπήρχαν τιάρες σε περίπτωση που έχανες τη δικιά σου, να μη νιώσεις την έλλειψη. Το πλήρωμα θα φυλούσε σε 2 βάρδιες τη καμπίνα, ενώ στο galley έκανα την εμφάνισή τους παγωτά και μπισκότα για την υπογλυκαιμία, πέραν από τα αναψυκτικά. Αφού μίλησα λιγάκι με το πλήρωμα που μάλλον δυσκολευόταν να καταλάβει από που είμαι και γιατί πετάω μαζί τους, αλλά παρόλα αυτά μου χαμογελούσε και μου πρόσφερε ότι ήθελα, άρχισα τις βόλτες στο θάλαμο πάνω κάτω. Ώσπου ζαλίστηκα και είπα να κλείσω λίγο τα βλέφαρά μου, ούτως ή άλλως είχε αρχίσει η πορείαπάνω από τον πόλο, με το άπλετο φως να μπαίνει στη καμπίνα.

Ξύπνησα μετά από λιγοστό ύπνο, για να ανακαλύψω πως μάλλον έχω αλλάξει πτήση μιας και η οθονίτσα μουέγραφε περίεργα πράγματα, αλλά μετά κατενόησα πως είναι προς εξυπηρέτηση των γραμμών της Ιαπωνίας (Tokyo/Osaka). Και τότε άρχισε η εξερεύνηση της θέσης μου. Σκέφτηκα να την ξηλώσω και την ξαναβάλω στη θέση της για να περάσει η ώρα, αλλά αρκέστηκα στο να ασχοληθώ με το περιεχόμενό της. Το περιοδικό RevaTahiti στο εξώφυλλο είχε μία γηραιά Πολυνήσια με τιάρες (μη μου πείτε ότι σας κάνει εντύπωση) στα μαλλιά. Στο εσωτερικό το -editorial υποδοχή- έκανε ο πρόεδρος της δημοκρατίας της γαλλικής πολυνησίας. Ia Orana E Haere Mai Te Fare (Greetings and welcome to our home). Ακολουθούσε ο πρόεδρος της ΤΝ για να συνεχιστεί με παρουσιάσεις της Πολυνησίας. Ξεφυλλίζοντας για άλλη μια φορά τρόμαξα μιας και πέραν από γαλλικά και αγγλικά το περιοδικό είχε και Ιαπωνικά..! και μάλιστα υπήρχε και εξτρά αφιέρωμα για την εποχή των κερασιών στην Ιαπωνία. Κατά σελίδες ξεπηδούσαν και μερικές τιάρες για να καταλήξω να διαβάζω για τις frequent flyer cards της ΤΝ (μα μας δουλεύουν?). Η κάρτα λέγεται ClubTiare. Αφού ξεφύλλισα και το περιοδικό ήρθε η ώρα να παίξω με το IFE. Αφού νίκησα στην πασιέτζα, αφού έχασα στον εκατομυριούχο από τον επιβάτη της 26Β, αφού βαρέθηκα με το Tetris, εξερεύνησα τις οπτικές επιλογές. TiareTV το ένα κανάλι με ήχους και εικόνες από την Πολυνησία και κατά τα άλλα γύρω στα 10-15 κανάλια με ταινίες (γαλλικά/αγγλικά) και αρκετές πρόσφατες όπως Illusionist, Queen, τα οποία όμως δεν προβλέπονταν σε αυτό το σκέλος.. Γκρρ.. Τελικά προσπάθησα να δω το Dinosaur ενώ στο διπλανό κάθισμα είχα ρυθμίσει το χάρτη, μη χάσουμε και κανένα παγόβουνο, γιατί μόνο αυτά βλέπαμε.

Και κάπως έτσι, και με το πλήρωμα να περνάει πότε με τα παγωτάκια/μπισκοτάκια πότε με νερό, αρχίσαμε να πιάνουμε αμερικάνικη ήπειρο. Ο πάγος και το χιόνι παρόλα αυτά θα μας συνόδευε μέχρι να μπαίναμε σχεδόν στην California. Δύο ώρες περίπου πριν την προσγείωση (μη με ρωτήσετε σε τι time zone ήμασταν τότε), η καμπίνα ξυπνούσε για να συνειδητοποιήσει πως ήταν ακόμα... μεσημέρι. Όπως όταν φύγαμε. Τι ωραία αίσθηση και αυτή να διασχίζεις τον ωκεανό χάνοντας μόνο μερικές ώρες αλλά ταξιδεύοντας πολλαπλάσιες. Το πλήρωμα ετοιμαζόταν για το δεύτερο πιάτο. Greek salad (ε ναι λοιπόν!), πένες με γαλοπούλα και γιαούρτι φρούτων ο δισκάκος που ομολογώ τον περίμενα πιο μικρό. Και τρώγωντας φτάναμε τα σύνορα California-Nevada. Και κατεβαίναμε, κατεβαίναμε προς LA αλλά το LA αργούσε. Έχοντας εξερευνήσει κάθε σπιθαμή των τετραγωνικών εκατοστών που μου αναλογούσαν, αποφάσισα να παίξω με το winglet ενώ άρχισα να μαδάω και τις τιάρες που είχα μαζέψει μπροστά μου.

Και ναι. Κάποια στιγμή φάνηκε γη, όχι παγωμένη.. Θα φτάναμε τελικά στο ΛΑ... Και κάπου τότε ξεκίνησε και η κάθοδος για τον 24R. Περνώντας πάνω από το αχανές LA. Μα τόσο αχανές πια. Μία όχι και τόσο ενθαρρυντική εικόνα για τον τουρίστα, που ενισχύεται από τις εικόνες των μποτιλιαρισμένων highways που οι αμερικάνοι κολλάνε όπως εμείς κολλάμε στη Μεσογείων. Και τελικά(!!) να προσγειωθούμε στις 1530 τοπική, και να αντικρύσουμε το γνώριμο θέαμα του ΛΑ (3 Qantas σταθμευμένες περιμένοντας τη νύχτα να φύγουν). Άμεσο vaccate αριστερά, τριγύρω Air Alaska, Air Pacific και άλλες εταιρείες που μαρτυρούσαν πως ναι, είχες έρθει σε ένα μέρος διαφορετικό. Σύντομο taxi για το Tom Bradley Terminal, ενώ το πλήρωμα θα μάζευε όλες τις τιάρες καθώς απαγορευόταν στην Αμερική η εισαγωγή agricultural stuff. Και κάπως έτσι με ένα μεγάάάάάλο χαμόγελο και ευχαριστίες χωρίσανε οι δρόμοι μας με τη Moorea. Το πλήρωμα θα κατέβαινε εδώ μαζί με μένα και καμιά 20αριά άτομα ακόμα. Ενώ οι επιβάτες για PPT θα περνούσαν migration control για την transit area και θα είχαν ακόμη μόνο 12 ώρες μέχρι τον τελικό τους προορισμό.

Αποφώνηση:
(+) Άνεση, άνεση και άνεση
(+) Πολύ και καλό φαγητό στα δύο κυρίως γεύματα
(+) Επαγγελματισμός από το πλήρωμα σε όλες τις φάσεις (από την υποδοχή, το service, το ενδιάμεσο service και την αποχώρηση)
(+) Για μένα(και άλλους), η αίσθηση να πετάς με τον αέρα της 5ης ελευθερίας.

(-) Το IFE δεν ήταν on-demand
(-) Δηλώνω πως μου έλειψε το λάτι αλμυρό για το ενδιάμεσο αλλά θα με πείτε πλεονέκτη γιατί άλλες εταιρίες δε δίνουν τίποτα (βλέπε AF)

Τελειώνοντας γρήγορα και ανώδυνα τον έλεγχο διαβατηρίων, κοίταξα τον πίνακα αφίξεων. Η LX040 από ZRH δε θα έφτανε πριν τις 1630. Ετοίμασα ένα χαρτάκι με τα στοιχεία του αφικνούμενου από Αθήνα και περίμενα καρτερικά.

 

[jerry]

Και πάμε λοιπόν για την επιστροφή.

LAX-CDG 28FEB2007
TN22 1130-0725*
TAKEOFF: 1142 LANDING: 0704*
A/C : 343 REG : F-OSUN ("Moorea")

Εκείνο το πρωινό σηκώθηκα σαν τον κλέφτη. Η ΤΝ βλέπετε, απόπου και αν πετάει, πετάει 1130 το πρωί. Είτε είναι CDG, είτε είναι LAX, είτε είναι PPT. Τουλάχιστον εκείνο το χειμώνα έτσι ήταν. Οπότε, έπρεπε να φτάσω στο αεροδρόμιο, από τη disneyland που βρισκόμασταν, μόνος και με ένα σαφώς οικονομικό τρόπο. Το λεωφορείο της disneyland (όχι δεν είναι μυστηριώδες τρενάκι αλλά λεωφορείο της γραμμής) εκείνο το πρωί μας προσπέρασε, εμένα και μια αμερικάνα 40άρα που μαζί με τα 2 της παιδιά πετούσε με την alaska airlines για κάπου εντός αμερικής... Αφού την εντυπωσίασα, μιας και εγώ πήγαινα στο παρίσι, αποφασίσαμε πως πρέπει πάση θυσία να φέρουμε πίσω αυτό το λεωφορείο γιατί το ταξί για αεροδρόμιο κόστιζε μόλις γύρω στα 90 δολλάρια. Εγώ σαν ξένος στη χώρα τούτη, κάθισα να παίξω με τα παιδάκια της και αυτή μπήκε στη ρεσεψιόν ενός άσχετου ξενοδοχείου και δεν ξέρω πως, αλλά καλά να ναι, κατάφερε και πέτυχε να γυρίσει το λεωφορείο να μας μαζέψει και έτσι, με γρηγοράδα, είχαμε φτάσει στο αγαπημένο LAX. Το Tom Bradley Terminal δε μου έκανε καμία αίσθηση, ενώ ψάχνοντας για το γκισέ της εταιρείας μου, με πρόλαβε ένας υπάλληλος της ίδιας. Πετάτε σήμερα με Air Tahiti Nui με ρωτάει. Μα φυσικά του λέω. Ξέρετε, πρέπει να περάσετε πρώτα από τον έλεγχο και μετά να έρθετε για checkin. Καλά του λέω. Πάω με τη βαλιτσούλα μου στον έλεγχο, όπου ο σουρεαλισμός ήτο μεγάλος... Μετά τον έλεγχο με τα υπερσύγχρονα μηχανήματα, ένας υπάλληλος [ανά επιβάτη] ερχόταν μαζί σου κρατώντας τη βαλιτσούλα σου και φυσικά σου απαγόρευε να την πιάσεις, αγγίζεις, αγκαλιάσεις και σε πήγαινε στο τσεκίν. Όχι, όχι, λάθος. Εσύ πήγαινες στο τσεκίν και οι βαλίτσες μαζεύονταν στο μέσο ενός χώρου μπροστά από το τσεκίν ώστε να είναι σε κοινή θέα και να μην έχει κανείς πρόσβαση. Ε ρε βενιζέλος που σας χρειάζεται. Η ευγενέστατη υπάλληλος με ρώτησε αν έχω αποσκευές. Της έγνεψα πως της έχει μια κοπελιά εκεί στον απαγορευμένο χώρο. Αυτή έκανε νόημα στην angie και αυτή έφερε τη μοιραία αποσκευή. Δε μπορώ να πω. Πρωτοποριακό σύστημα, κλασσικό αμερικάνικο... Δυστυχώς η προκάθιση που είχα κάνει μέσω του expedia.fr, όπως και στο άλλο σκέλος (CDG-LAX) δεν ίσχυε και έτσι για άλλη μια φορά η υπάλληλος μου έδωσε διάδρομο, μία θέση πίσω από αυτήν που ταξίδευα την προηγούμενη φορά. 36Β. Άντε λέω, θα κλαφτώ λίγο, θα χτυπηθώ, θα με βάλουν σε κανά παραθυράκι.

Το αεροπλανάκι μας είχε έφτανε γύρω στις 0930 από PPT και συνέχιζε για LAX. Οι διερχόμενοι ήρωες-επιβάτες του 24ωρου ταξιδιού από PPT έμπαιναν χωριστά αφού περίμεναν στην αίθουσα transit ενώ οι καμιά 15αριά το πολύ, επιβάτες που πετούσαν από LAX για CDG αρχίσαμε την επιβίβαση κατά τις 1045. Για άλλη μια φορά τα σατανικά rotations έφεραν τη Moorea μπροστά μου, στην επιστροφή για το CDG. Για άλλη μια φορά ένα τυρκουάζ πολυνησιακό χαρούμενο πλήρωμα μας περίμενε, ενώ μία αεροσυνοδός ήταν ίδια με το σκέλος CDG-LAX. Στο σερβίρισμα αργότερα με θυμήθηκε και με χαιρέτησε με ένα πλατύ χαμόγελο και ένα "γκοίνγκ (χ)οούμ, α?". Μια γαλλίδα που δε μιλούσε καθόλου αγγλικά (μα υπάρχουν τέτοιοι γάλλοι?) καθόταν στην 36Α. Τη μίσησα από την πρώτη στιγμή. Όταν κατάλαβε πως είμαι ψυχασθενής με τις φωτογραφίες, καταφέραμε με νοηματική να συνενοηθούμε και με άφησε στο παράθυρο για την απογείωση, όπου τράβηξα ένα βιντεάκι. Περίπου 40 δεύτερα για να σηκωθούμε και μετά την απογείωση από τον 24L, στρίψαμε αριστερά, αποχαιρετήσαμε το LAX (και το LA εν γένει) και βάλαμε πορεία να διασχίσουμε την αμερική για να κατακτήσουμε τον ατλαντικό. Δευτερόλεπτα μετά την απογείωση, για άλλη μια φορά το σακουλάκι moana, μια τιάρα και το μενού ήταν μπροστά μας. Στο μεταξύ άφησα τη γαλλίδα να κάτσει στο παράθυρό της για να βιώσω εγώ το διάδρομο σε υπερατλαντική πτήση. Το αεροπλάνο πάλι δεν ήταν γεμάτο αλλά σίγουρα όχι τόσο άδειο όσο στο πήγαινε. Γύρω στο 75% θα έλεγα. Προσπάθησα να καταλάβω το προφίλ των επιβατών. Κάποιοι ντόπιοι ταϊτινοί και κάποιοι γάλλοι με τάσεις εξερεύνησης μαγικών νησιών της Πολυνησίας. Το μενού είχε κρεατάκι και μακαρόνια, που στην 36 σειρά είχαν μείνει μόνο μακαρόνια (πως μου τη δίνει αυτό στις πτήσεις). Το πλήρωμα ήταν ευγενέστατο στο σέρβις, αφού όταν σε κάποια φάση άρχισαν να μου μιλάνε γαλλικά, επηρεασμένοι από το κλίμα της καμπίνας και εγώ ψέλλισα ένα ΟΥΓΚ μου ζήτησαν 1000 φορές συγνώμη και αμέσως μετέφρασαν στα αγγλικά. Κρασιά να κυλάνε στα (πλαστικά) ποτήρια και νερό να ρέει άφθονο, μετά το δίσκο στη καμπίνα. Τέτοια κατανάλωση υγρών είχα καιρό να ζήσω. Αφού φάγαμε και τα μαζέψαμε, είχε έρθει η ώρα της σιέστας. Για άλλη μια φορά έπρεπε να περάσει ένα 6-7-8ωρο. Είχα αποφασίσει να κοιμηθώ. Αφού έκανα τα ψώνια μου (ένα καπέλο της ΤΝ) από το galley, ομολογώ πως δε δυσκολεύτηκα καθόλου να ξεραθώ στον ύπνο. Είχα κοπανήσει δεν ξέρω και εγώ πόσα ποτήρια κρασί επίτηδες και ήμουν αρκετά κουρασμένος από το πρωινό ξύπνημα. Το πλήρωμα μας έβαλε σχεδόν έναν-έναν για ύπνο, βολεύοντας μας τα μαξιλάρια και σκεπάζοντάς μας (και κλείνοντας και τα σκιάδια) ενώ όπου υπήρχε κενό ενθάρρυνε τους επιβάτες να απλωθούν για να είναι πιο άνετα. Προφανώς ήθελαν και οι ίδιοι να ξεκουραστούν. Πως θα περάσουν άλλωστε αυτές οι ώρες.

Πρέπει να ξύπνησα κάπου πάνω από τον Ατλαντικό και ενώ πλησιάζαμε Ευρώπη. Η ώρα να ήταν 5 μετά βίας. Και όμως, το πλήρωμα φερόταν σα να είχε ξημερώσει κανονικά και ξεκίνησε το σέρβις του πρωινού ενώ ο ευρωπαικός καιρός φαινόταν πως δεν ήταν καλός. Εγώ πήρα pancakes με μέλι, καφεδάκι/τσάι και χυμοί, για να ξυπνήσουμε (με το ζόρι, μα αφού μια χαρά κοιμόμασταν). Και μετά ξεκινήσαμε τη προσέγγιση για το βροχερό CDG, όπου δεν είδαμε τιποτα μέχρι που πιάσαμε διάδρομο και φτάσαμε δίπλα στο 757 της Cameroon Airways (και όχι δε μπόρεσα να το φωτογραφήσω). Στάθμευση σε remote, αποβίβαση από τον εξωτικό εσωτερικό παράδεισο στο μουντό εξωτερικό CDG, γρήγορη παραλαβή αποσκευών. Το ΟΑ-340 του επαναπατρισμού έφευγε 1305 από το Τ1(σημαντική παράμετρος) και η ώρα ήταν μόλις 0730...

 

[jerry]

Συνειδητοποίησα πως σας χρωστάω το γεύμα του σκέλους LAX-CDG που μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Σε λίγες ώρες, το τελευταίο σκέλος CDG-ATH και η αποφώνηση του report

 

[jerry]

CDG-ATH OA202 01MAR07
STD : 1305, STA : 1725
TAKEOFF : 1343, LANDING : 1715
A/C : 343 EQP : SXDFA ("Olympia")

Το μουντό Παρίσι με υποδέχτηκε με μία σχεδόν χαμηλή θερμοκρασία που σε τίποτε δε θύμιζε το ζεστό LAX. Η ώρα ήταν πρωινή, κόσμος έφτανε από τις διακοπές του, κόσμος πήγαινε για τις δουλειές του, ένα πολύβουο μελίσσι. Σε κατάσταση νύστας, πήρα τα γνωστά λεωφορειάκια του CDG για να συρθώ μέχρι το Τ1. Δεν είχα φρούδες ελπίδες πως θα μου έκανε checkin η ΟΑ αλλά ήλπιζα πως θα βρω κάτι να κάνω στο Τ1. Πόσο λάθος είχα! Το Τ1 είναι απαίσιο, απαίσιο και απαίσιο για τον επιβάτη που πρέπει να περιμένει. Δεν έχει τίποτα. Η κυλινδρική του δομή, σε κάνει να τρέχεις γύρω-γύρω ψάχνοντας να βρεις το checkin σου, τα οποία βρίσκονται σε ένα νοητό εσωτερικό δακτύλιο. Αν επιλέξεις να προσεγγίσεις το checkin από τη λανθασμένη πλευρά του δακτυλίου (τουτέστιν από την εξωτερική) έχεις χάσει, διότι θα συνειδητοποιήσεις πως από εκεί βγαίνει ο κόσμος, οπότε πρέπει να ξαναρχίσεις να περιστρέφεσαι κυκλικά μέχρι να βρεις την είσοδο στην άλλη πλευρά (την εσωτερική), και αν είσαι τυχερός και δεν έχεις ζαλιστεί από την περιφορά, μπορεί και να βρεις το checkin σου. Εγώ δεν έψαχνα ακόμα το checkin. Έψαχνα όμως να αφήσω κάπου τη βαλίτσα μου, για τις επόμενες ώρες. Αφού περιπλανήθηκα τουλάχιστον 2 φορές κυκλικά στο Τ1, βρήκα τον διαβόητο χώρο που άφηνες τις βαλίτσες σου για να πληροφορηθώ ότι δεν μπορούν να την κρατήσουν για μερικές ώρες γιατί τις φυλάνε εκτός του αεροδρομίου και πως αν θέλω μπορώ να την αφήσω μια μέρα. Πρέπει να τον χαστούκισα και έφυγα, ψάχνοντας στον ήλιο μοίρα, σε ένα ηλίθιο terminal. Τα μαγαζιά (τα ποια) του Τ1 βρίσκονται στο υπόγειο, όπου δεν έχεις ορατότητα, πιστεύεις ότι βρίσκεσαι σε μπουντρούμια και από στιγμή-στιγμή θα περάσει το μετρό, οπότε επειδή δεν ήθελα να γίνω τυφλοπόντικας ξαναπήρα τη βαλίτσα μου και οδηγήθηκα πίσω στο Τ2 (απόπου άρχισαν όλα εκείνο το πρωί). Με τούτα και με κείνα η ώρα είχε πάει 0900. Το βιολογικό μου ρολόι δεν ήξερε τι ώρα είναι και όταν σε ένα deli με ρώτησαν αν θα ήθελα πρωινό, τους ρώτησα αν το σερβίρουν τέτοια ώρα και με κοίταξαν με περίεργο ύφος για να τους πω πως έρχομαι από μακρυά.

Σε αυτό το deli πέρασα και τις επόμενες ώρες αναμονής με δραστηριότητες που με γέμισαν πνευματικά και με έκανα να νιώσω χρήσιμος άνθρωπος. Παρατήρησα και μέτρησα όλους τους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν στο μαγαζί. Ποιος θα πίστευε πως ήταν μόνο 232; Για να χαλαρώσω αποφάσισα να αντιγράψω ανάποδα ένα κείμενο από ένα περιοδικό, ώστε να μπορώ να το διαβάσω αργότερα με τη βοήθεια ενός καθρέφτη, ενώ για τελείωμα άρχισα να κάνω spotting ανθρώπων, μιας και τα αεροπλάνα που περνούσαν ήταν όλα όμοια, παρατηρώντας τι κουλό φοράει ο καθένας τους. Και κάπως έτσι ευχάριστα και δημιουργικά, πέρασε η ώρα, και ξανακίνησα πάλι για το Τ1 και το checkin της ΟΑ. Όταν είσαι γκαντέμης, είσαι γκαντέμης όμως, και γιαυτό με το που τελείωνα τον τελευταίο κύκλο μου γύρω από το Τ1, έχοντας βρει το σημείο που πρέπει να σταθώ για να με δεχτεί το checkin, ένα ηλίθιο group εξίσου ηλιθίων γάλλων μορμόνων πλάκωσε μπροστά από μένα και στήθηκε στο checkin. Είναι απίστευτο αυτό που μου συνέβαινε αλλά σκέφτηκα πως θα το υποστώ. Έφτασα στο counter όπου ένας υπάλληλος με ρώτησε αν τελικός προορισμός μου είναι η Αθήνα, δε θυμάμαι αν είχα το κουράγιο και την ψυχική δύναμη να του απαντήσω, αλλά για να σας γράφω σήμερα εδώ σημαίνει πως στην Αθήνα με έστειλε. Το boarding pass ήταν Air France (μπράβοοοο) και η επιβίβαση θα γινόταν από το satellite 7. Φυσικά αφού τελείωσα με τις διαδικασίες του checkin, μπήκα κατευθείαν στο μοναδικό πράγμα που μου αρέσει στο Τ1 και είναι οι διαδρομοι που οδηγούν στα περίφημα satellites και είναι τόσο μα τόσο φουτουριστικοί. Ο έλεγος ασφαλείας είναι ικανός να σου τσακίσει (τα ήδη τσακισμένα) νεύρα σου μιας και φυσικά βγάζεις παππούτσια και πορεύεσαι άνευ υποδημάτων το δρόμο της απώλειας ωσάν κρατούμενος στο Αλκατράζ.

Θυμάμαι πως κόλλησα σε ένα τζάμι μέχρι που το 340 έφτασε. Και περνούσαν διάφορατα αεροπλάνα από μπροστά. Κάποια στιγμή η άκρη του ματιού μου πήρε και αυτό το πράσινο, ήρθε για τον αποχαιρετισμό, λίγο πριν ξεκινήσει ακόμα ένα μακρινό ταξίδι για τα πέρατα της γης. Στο μεταξύ γυρίζοντας πίσω άρχισα να βλέπω και Έλληνες που θα ταξιδεύαμε μαζί. Τι χαρά ανείπωτη και αυτή να μας ακούς να φωνάζουμε, ουρλιάζουμε, με ή χωρίς μωρά να κλαίνε, μιλώντας ή όχι δυνατά στο κινητό. Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα πως το 340 είχε αργήσει λιγουλάκι να έρθει, για να διαψευστώ λιγάκι αργότερα μιας και 1230 έπιανε μπροστά μας η Ολυμπία(SX-DFA). Κατά τη 1 και χωρίς πολλά-πολλά άρχισε και η επιβίβαση μιας πτήσης που θα ήταν πιο γεμάτη από την προηγούμενη αλλά με κενά. Η θέση μου ήταν η 10Κ και δίπλα μου θα καθόταν ένας ευτυχώς ήσυχος και ακίνητος Γάλλος. Στις 1330 ακριβώς θα ξεκινούσαμε pushback και taxi για το ταξίδι του επαναπατρισμού. Σχετικά γρήγορο taxi για τον 27L και απογείωση στις 1343 ακριβώς. Δείτε 2 βίντεα εδώ και εδώ. [δε θυμάμαι γιατί είναι χωριστά, φανταστείτε πόση ώρα κάναμε να σηκωθούμε]. Για την πτήση δεν έχω να σας πω πολλά. Ήταν μία συνηθισμένη πτήση με ΟΑ CDG-ATH. Οι οθόνες αυτή τη φορά δεν έδειχναν ταινίες, το πλήρωμα ήταν σαφώς πιο βαρεμένο από την προηγούμενη φορά, το γεύμα ήταν κάτι σαν και αυτό(συγχωρήστε την ποιότητα - επίσης, αν καταλάβετε και τι είναι θα είστε φοβεροί!). Θυμάμαι ότι στη σκέψη και μόνο πως το μακρινό ταξίδι μου είχε ξεκινήσει την προηγούύύύύύύμενη μέρα, κοιμήθηκα αδυσώπητα για να ξυπνήσω στην έναρξη της προσέγγισης. Οι ευνοικοί άνεμοι μας επέτρεψαν να προσγειωθούμε στον 21R στις 1715 (με προγραμματισμένη ώρα άφιξης την 1725), και να αποχαιρετήσουμε την Ολυμπία από το gate B01, ενώ στα ηχεία έπαιζε Elvis - You were always on my mind. Έκτοτε το ταξίδι αυτό (και ειδικά την air tahiti nui) το(την) έχω συνδυάσει με το συγκεκριμένο τραγούδι.. Οι αποσκευές κύλησαν γρήγορα (μα τι μου λέτε) και κατά τις 630 ήμουν σπίτι μου, περιμένοντας να περάσει κάπως η ώρα για να κοιμηθώ και να μπω σε ώρα Ελλάδας.

Αποφώνηση
Τώρα, για όσους θέλετε να επιλέξετε το συγκεκριμένο τρόπο μετάβασης από την Αθήνα στο Λος Άντζελες έχω να συμμαζέψω τα εξής :

1. Δε μπορείτε να κλείσετε την πτήση από το site της εταιρείας (τουλάχιστον ως πέρσι) αν δεν έχετε αμερικάνικη πιστωτική. δεν μπορούσα ούτε από πρακτορείο (φέτος νομίζω έχει αλλάξει αυτό) και έτσι κατέφυγα στη λύση του γαλλικού expedia.
2. Τα connections δεν είναι βολικά, οπότε αν είστε καλομαθημένοι επιβάτες προτιμήστε τη λύση της συμβατικής και άχρωμης (αλλά με 45λεπτα connecting times) LH... Μη μου πείτε ότι σας χαλάει όμως και μια μέρα στο παρίσι;
3. Το IFE της ΤΝ δεν είναι on demand, για όσους δε συμβιβάζονται.
4. Η αίσθηση της πτήσης με ένα ζεστό πλήρωμα μιας εταιρείας από την άκρη της γης που προσπαθούν να σε κάνουν να νιώσεις άνετα, στα πλαίσια πάντα όμως της προώθησης του τουρισμού τους (τιάρα και ξερό ψωμί).
5. Το inflight service (γεύματα κλπ) της ΤΝ είναι σε πολύ σοβαρό επίπεδο, όπως και η επαγγελματική συμπεριφορά των πληρωμάτων της. Δε θα το μετανοιώσετε.
6. Το ταξίδι με το 340 είναι άνετο. Με το (όχι γεμάτο) 340 της ΤΝ είναι ακόμα πιο άνετο.

Εν κατακλείδι, είναι μια εμπειρία που τη συνιστώ. Αν θέλετε αυτό το κάτι διαφορετικό από την πτήση σας μη διστάσετε... Και που ξέρετε... Μπορεί ο δρόμος να σας βγάλει στην papeete (PPT)!

Να ευχαριστήσω το κοινό μου που με διάβασε και εδώ θα κλείσω τη στήλη μου αυτή. Τα λέμε σύντομα ξανά!
Obrigado (tip για το επόμενο report :shock: )

 

[OveLix]

232 πελάτες ε? Υπάρχουν και χειρότερα, σκέψου ότι ο ισοβίτης του Αρκά μετρούσε τους κόμπους του συρματοπλέγματος που έβλεπε απο το παράθυρό του.

Anyway, είχα καιρό να γελάσω δυνατά διαβάζοντας κάτι. Οτιδήποτε. Ως τώρα. Εύγε νέε μου. Οι 232 πελάτες του ντέλι και το περιοδικό στον καθρέφτη.....με βάζεις στον πειρασμό να σε λογοκλέψω σε ένα από τα επόμενα πονήματά μου

Υ.Γ.
Τα έλεγα εγώ για το Τ1, δεν τα έλεγα?

 

[aakunz]

ενώ για τελείωμα άρχισα να κάνω spotting ανθρώπων, μιας και τα αεροπλάνα που περνούσαν ήταν όλα όμοια, παρατηρώντας τι κουλό φοράει ο καθένας τους.

Το Greek Fashion Police περιμένει τα uploads σας...

ένα ηλίθιο group εξίσου ηλιθίων γάλλων μορμόνων πλάκωσε μπροστά από μένα και στήθηκε στο checkin. Είναι απίστευτο αυτό που μου συνέβαινε αλλά σκέφτηκα πως θα το υποστώ.

Σε όλα τα υπέροχα ταξίδια υπάρχει ένας μορμόνος (θυμήσου τι έπαθα εγώ στην Air Greenland)

δεν μπορούσα ούτε από πρακτορείο (φέτος νομίζω έχει αλλάξει αυτό) και έτσι κατέφυγα στη λύση του γαλλικού expedia.

Λίγες μέρες μετά το ταξίδι σου, τα εισιτήρια της TN ήταν διαθέσιμα και από τα ελληνικά ταξιδιωτικά γραφεία, αλλά σε χαρτινη μορφή. Λόγω του ότι η συμφωνία της TN και της πλατφόρμας Hahn Air ίσχυε για χάρτινα εισιτήρια, οι εκδόσεις εισιτηρίων της Air Tahiti Nui από ελληνικά ταξιδιωτικά γραφεία έχουν ανασταλεί μέχρι νεωτέρας (συγκεκριμένα μέχρι η TN να υπογράψει ηλεκτρονικό interlining με την Hahn Air).

Obrigado (tip για το επόμενο report :shock: )

Faz Favor