vassdel
V.I.P.-Class-Member
- Εγγραφή
- 25/01/2009
- Μηνύματα
- 1.197
- Likes
- 4
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- LGEL
Πάντα μου άρεσαν τα ταξίδια. Επίσης μου άρεσε και η αποταμίευση. Και τα δύο μαζί δεν γίνεται, αλλά η easyjet προσπαθεί για το καλό μας.
Έτσι, στις 21-05-09 ξεκινήσαμε για Βερολίνο. Λόγω συγγενών στην περιοχή, έχουμε πάει αρκετές φορές και έτσι το trip-report, ή μάλλον, οι φωτογραφίες του, είναι μια μίξη παλιών και νέων στοιχείων.
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να συγχαρώ τις προσπάθειες όλου του προσωπικού του ΕλΒεν, που κάνει ότι μπορεί για να φέρει τον κρατικό μας αερολιμένα στην πρώτη θέση της παγκόσμιας χλιδοεξυπηρέτησης. Βέβαια, όταν το παρακάνεις φαίνεται, γι αυτό και ο cappuccino που παραγγείλαμε στο Kafeneio, έμοιαζε με προφιτερόλ, αλλά ας μην είμαστε και αχάριστοι.....
Με την 4614, με Α-319. Το G-EZBW για την ακρίβεια.
Με προγραμματισμένη απογείωση στις 17:05, η επιβίβαση εξελίχθηκε σχετικά ομαλά και το push-back ξεκίνησε στις 16:57.
Η απογείωση ήταν ομαλή, με το rotation να γίνεται στις 17:09 και με σκοπό να προσγειωθούμε στις 19:00 ώρα Γερμανίας, δηλαδή πριν νυχτώσει. Μου άρεσε πολύ που έβαλαν τις πτήσεις προς Βερολίνο σε λογική ώρα, αφού έτσι, ούτε τα παιδιά σου νυστάζουν/κοιμούνται, ούτε φτάνεις στο Schonefeld μέσα στη μαύρη νύχτα.
Η easyjet μας σέρβιρε το γνωστό σε όλους μενού φαγητού (αναρωτιέμαι γιατί τά'χουν τα ρημάδια τα ατομικά τραπεζάκια) και η ώρα μας πέρασε ευχάριστα με το σύστημα IFE. Οι πωλήτριες / αεροσυνοδοί, προσπάθησαν αρκετά να μας κάνουν να αγοράσουμε τα καλούδια της "Εύκολης", αλλά ουδείς φαινόταν να τσιμπάει. Έτσι αναγκάστηκαν να βάλουν τα μεγάλα μέσα και έστειλαν την δασκάλα της φιλολογίας που είχα στο γυμνάσιο. Κάποιοι τρόμαξαν αρκετά και αγόρασαν τσάι.... Με αυτά και μ'αυτά, κανείς δεν πήρε χαμπάρι ότι ουδείς μάς είχε μιλήσει έως τις 19:06. Τότε, πήρε το μικρόφωνο κάποιος από το manager's booth - cockpit, μάλλον για να μας μαλώσει που δεν αγοράζαμε ρολόγια και κολώνιες. Είπε κάτι ακαταλαβίστικα σε μια άγνωστη αλλά άψογη προφορά και είδαμε τις πωλήτριες να εξαφανίζονται αφού σε 11 λεπτά ξεκίνησε η κάθοδος. Εν μέσω moderate turbulence λόγω υποτιθέμενων καταιγίδων (τις οποίες είδα στο internet αλλά όχι και στην ατμόσφαιρα), πιάσαμε στον 25R του Schonefeld στις 19:47, 13 λεπτά πριν το προγραμματισμένο. Με το αεροσκάφος κατά 95% γεμάτο, η αποβίβαση δεν είναι και ότι πιο γρήγορο, αλλά ευτυχώς δεν έγινε σε φυσούνα και έτσι νόμισα πως θα δω αρκετές ομορφιές να φωτογραφίσω. Φυσικά, στο αεροδρόμιο της easy, μπορείς να δεις μόνο αεροπλάνα της easy, αλλά δεν πειράζει...
Από το terminal της Εύκολης, φτάνεις με τα πόδια σε 2 λεπτά στο σταθμό του S-Bahn, που σε φέρνει στο κέντρο της πόλης σε 30-45 λεπτά, ανάλογα με την περιοχή στην οποία πηγαίνεις. Το εισητήριο έχει την αστρονομική τιμή των 2.80 ευρώ, αλλά κάναμε την καρδιά μας πέτρα και αγοράσαμε από ένα. Καλά κάναμε και θα το συνιστούσα και σε όσους από σας πάτε Γερμανία. Οι έλεγχοι είναι συχνοί και μεθοδικοί και οι φίλοι μας οι πολιτσμάνοι, είναι έτοιμοι να κόψουν κλήσεις ακόμα και σε σκ@τόκαιρο. Είμαι βέβαια τυχερός, καθώς δεν χρειάζομαι ΙΧ, αφού το σπίτι στο οποίο μένω όταν πάω Βερολίνο, είναι κοντά στον σταθμό του τρένου, αλλά ούτε αυτό φαίνεται όταν έχει σκ@τόκαιρο.
Στο Βερολίνο τώρα, υπάρχουν πραγματικά, άπειρα πράγματα να κάνετε. Αν μείνετε εντός Βερολίνου, μπορείτε να δείτε πολλά πράγματα, αλλά για λόγους ασφαλείας και επειδή για τους Γερμανούς safety comes first, συνίσταται, ή μάλλον επιβάλλεται να δέσετε τα παιδιά σας. Αφού το κάνετε, μπορείτε να επισκεφθείτε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ή τον ζωολογικό κήπο με την όμορφη είσοδο, αν ο καιρός δεν είναι καλός για υπαίθριες βόλτες.Αν πάλι μπορείτε να βγείτε έξω, συνιστώ ανεπιφύλακτα την βομβαρδισμένη εκκλησία (κάτι kirche είναι το όνομά της), τον fernseheturm (ή αλλιώς: πύργο-που-βλέπεις-μακρια), που βρίσκεται στην Alexander platz. Η καλύτερη διαδρομή γίνεται μέσω της Straβe des 17er Juni, όπου μπορείς να θαυμάσεις και το άγαλμα της Νίκης. Η διαδρομή γίνεται απείρως βολικότερη, αν έχεις και ένα σκουτεράκι. Φτάνοντας στην Alexander Platz, μην ξεχάσετε να χαζέψετε και την Brandenburg Tor, ή ακόμα και να φωτογραφηθείτε με έναν κλόουν ντυμένο με ρούχα μπάτσου του Ανατολικού Βερολίνου και να πάρετε και δώρο ένα ομοίωμα σελίδας διαβατηρίου, σφραγισμένο με την σφραγίδα της πρώην ΕΣΣΔ. Το μόνο που απαιτείται, είναι 15 ευρώ και ένα αρκετά γελοίο ύφος. Στην ίδια πλατεία είναι και η πρεσβεία των ΗΠΑ, η οποία προς γενική μας έκπληξη, δεν φυλάσσεται από ΜΑΤ κλπ. Μάλλον εκεί δεν φοβούνται τους τρομοκράτες. Α, μην ξεχάσω: Στην πλατεία πετύχαμε και ένα εν ενεργεία Heuey, δηλαδή UH1-(H).
Εκεί κοντά, θα βρείτε το κτίριο της Βουλής, με ωραίο πανοραμικό θόλο στην κορυφή του για να χαζέψετε το εσωτερικό, το άγαλμα του Ναπολέοντα να ατενίζει το άγαλμα του Σωκράτη και να ξεκουράζονται δίπλα στην πλατεία με τις μήκους 30 μέτρων τραμπάλες. Απίστευτο gadget, πέρασα 2 ώρες ευχάριστες με τα παιδιά μου εκεί.
Αν τα μνημεία αρχιτεκτονικής δεν σας λενε τίποτε, μην επισκεφτείτε το ανάκτορο Σαν Σουσί ("Χωρίς Ένοιες" στα γαλλικά). Ο ανεμόμυλος είναι το μόνο που αξίζει εκεί μέσα, μιας και οι διαδρομές, τα υπέροχα αρχιτεκτονικώς κτίρια, τα μαυσωλεία και οι -έλεος- τάφοι ηλίθιων βασιλιάδων που θέλησαν να θαφτούν δίπλα στους αγαπημένους τους σκύλους, δεν πρόκειται να σας κινήσουν το ενδιαφέρον.
Προτιμήστε την βόλτα στα "καθημερινά" αξιοθέατα της πόλης. Ο ποταμός Spree με τις πάπιες του είναι ένα από τα καλύτερα σημεία για αρχή. Εκεί θα βρείτε πλωτά σπίτια, που αν και ζουν στην υγρασία και την μπίχλα, έχουν solar panel ίσα με το μπόι του Διαμαντίδη, θα θαυμάσετε τις εργατικές τους κατοικίες και αν βρείτε και καμιά λακούβα που μαζεύει νερά, μπορείτε και να ψαρέψετε. Ανάμεσα στις διακλαδώσεις του ποταμού, κάπου κάπου θα πετύχετε κανένα παλιό παροπλισμένο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη, ή κάποιο άλλο παλιό εργοστάσιο το οποίο αφού δεν μπορούσαν να γκρεμίσουν, το φώτισαν και το έκαναν αξιοθέατο. Ακολουθώντας τα σκιουράκια και τα ποταμόπλοια που πλέουν άφθονα στον Spree, θα βρείτε πολλά μέρη για να κάνετε ηλιοθεραπεία. Μην ξεχάσω: Μην ανεβείτε σε ποταμόπλοιο. Η πληρότητα στις διαδρομές, αγγίζει τα όρια που θέτουν οι έμποροι στους λαθρομετανάστες.
Αν δεν σας πάρει ο ύπνος κάτω από τον καυτό ήλιο, θα φτάσετε και στο τέλος της Straβe des 17er Juni, δηλαδή στο Charlottenburg Tor. Από εκεί αρχίζει το περίφημο παζάρι γνωστό και ως FlohMarkt. Εκεί μπορείτε να βρείτε (με το κατάλληλο τίμημα) τα πάντα. Από δράκους του Κομόντο, μέχρι γουρούνια με φτερά και από κουκουβάγιες φτιαγμένες με αγνά υλικά, όπως κοτρώνες κ βίδες, μέχρι και το ξύλινο ομοίωμα του βραβείου που δίνει η Star Alliance στις εταιρίες που έχουν κάνει 50 απόπειρες να μπουν αλλά δεν μπήκαν
.
Κάποιοι στο παζάρι σκαλίζουν παλιές φωτογραφίες άλλων, ρίχνοντας κλεφτές ματιές σε μυστικά κάποιοας άλλης προσωπικής ζωής.
Κάποιοι, κάνοντας το ίδιο πράγμα, ξέχασαν να πλυθούν, να κουρευτούν και να αλλάξουν στυλ, στην δικιά τους προσωπική ζωή....
Κάποιους άλλους πάλι, τους πήρε ο ύπνος.
Για μένα πάντως, η καλύτερη εποχή για Βερολίνο, είναι τα Χριστούγεννα. Τότε ανοίγουν τα weinachtsmarkt δηλαδή τα Χριστουγεννιάτικα Παζάρια. Η πόλη γεμίζει φωτάκια και κάθε λογής στολίδια, ενώ η προστάτιδα της πόλης Lego, φροντίζει για την διασκέδαση των μικρών μας φίλων. Κάποιο βέβαια μικροί φίλοι, προτιμούν τα extreme sports, γι αυτό και επιλέγουν να κάνουν τσουλήθρα, ακολουθούμενοι από 100 κιλά bulk weight που στην καθομιλουμένη λέγεται "Πατέρας".
Αυτό όμως που κυρίως μου αρέσει να κάνω στα ταξίδια μου και που ευνοείται τα Χριστούγεννα, είναι να γνωρίζω την τοπική κουλτούρα, δηλαδή το φαΐ. Από wurst στο δρόμο, μέχρι σπιτική γαλοπούλα και από την σπεσιαλιτέ της τοπικής Schnitzelerei, έως το υπαίθριο βρόμικο με γκοτζίλα και γιαούρτι, τα ταξίδια και οι γιορτές επιτρέπουν να τρως σαν ελέφαντας και μετά να κοιμάσαι σαν κροκόδειλος. Προνοητικοί όμως οι φίλοι μας οι Γερμανοί, έχουν καταστήματα ρούχων, με νούμερα και για μας που το παρακάνουμε λιγάκι.
Χορτάτοι και ικανοποιημένοι, πήραμε στις 25-05-09 την πτήση ΕΖ 4613, του γυρισμού. Είχε προγραμματισμένη αναχώρηση στις 12:45, αλλά φτάσαμε αρκετά νωρίτερα, οπότε τιμήσαμε το ημικινούμενο? χοτ-ντογκάδικο έξω από το τέρμιναλ, με τα υπερμεγέθη μουσταρδοκετσαποειδή και την απίστευτη επιγραφή: When things get wurst, call 00493...............
Για να χωνέψω, είπα να δοκιμάσω το simulator της flash airlines μέσα στον τερματικό, αλλά το είχαν κλειδωμένο.
Χωρίς καθυστερήσεις, επιβιβαστήκαμε στο αεροσκάφος. Αν και επιβιβαστήκαμε από σκάλα και όχι από φυσούνα, δεν υπήρχε τρόπος να πλησιάσω την ουρά για να δω το registration. Έβγαλα μια φωτό από μπροστά, αλλά όταν προσπάθησα να πάς πίσω και να δω το νούμερο με σταμάτησαν κάτι ναζήδες. Αφέθηκα στην ευγένεια του cabin crew, για να μάθω με ποιο αεροπλάνο πετάω, αλλά ένας κουνιστός με στολή μου είπε πως το σκάφος μας είναι το μόλις 2 μηνών G-EJFB. Δεν μπορώ να βρω σε κάποια database αυτό το REG, οπότε εκτιμώ ότι μάλλον πέταξα με το G-EZFB. To boarding ήταν on-time, αλλά για "έλεγχο σε βαλίτσες" όπως μας είπε ο καπετάνιος, το push-back καθυστέρησε ως τις 12:56 φέρνοντας την απογείωση στις 13:11, δηλαδή με 26 λεπτά καθυστέρηση. Αυτή τη φορά, αν και το service ήταν το ίδιο, το πλήρωμα απευθύνθηκε στους αθώους επιβάτες μόλις οριζοντίωσε στα 36000 πόδια. Η πτήση κύλησε ομαλά και ατάραχα και μιας που η πληρότητα έφτασε το 100% (νομίζω πως στην απογείωση είδα κάποιους επιβάτες πίσω να είναι όρθιοι και να κρατιούνται από τις χειρολαβές, αλλά δεν παίρνω και όρκο), δεν έκαναν μεγάλη προσπάθεια να μας πουλήσουν τα ζυμπράγκαλά τους. Η ησυχία φέρνει χαλάρωση, η χαλάρωση φέρνει ύπνο και ο ύπνος φέρνει κατούρημα αν είσαι γέρος και έχεις προστάτη. Οπότε αναγκαστικά θα αφήσεις την 22Α για να πας τουαλέτα και έτσι αυτός που καθόταν στην διπλανή θέση, έχει την ευκαιρία να φωτογραφήσει την διώρυγα της Ποτίδαιας στην χερσόνησο της Κασσάνδρας, τα τρία πόδια της Χαλκιδικής, έστω και με χαμηλό contrast, ακόμα και το αεροδρόμιο Τατοΐου αν είναι τυχερός και τον παπού τον πιάσει κόψιμο λίγο πριν την προσγείωση. Πάντως, την επόμενη φορά θα πλερώσω ένα speedy boarding. Δεν αξίζει να είμαι τσίπης σε αυτόν τον τομέα.
Τέλος πάντων, αν και είχαμε 26 λεπτά καθυστέρηση στην απογείωση, ο καπετάνιος το πήγε λίγο με τις πάντες και μας έφερε στον 03R του Βενιζέλου να κάνουμε touch στις 16:31 τοπική, δηλαδή 4 λεπτά πριν το scheduled. Άψογη ως προς τον χρόνο η προσγείωση, αν και λίγο bumpy, όπως φαίνεται και από το video, όπου από το τρανταγματάκι μου κουνιέται η κάμερα και πατάω κατά λάθος το stop την ώρα που ανοίγαν τα speed brakes. Τέσπα....
Η τροχοδρόμηση μας έφερε δίπλα στο SX-DVG (ethos), ένα αεροσκάφος της γνωστής κοινοπραξίας WSA (Wannabe Star Alliance - Αν και προσωπικά αδιαφορώ για τις εταιρίες και τις συμμαχίες τους, θα μπω στο τριπάκι του χαβαλέ που έχει ξεκινήσει στο φόρουμ σχτικά με το θέμα αυτό :twisted: ). Το μόνο που με στεναχώρησε, ήταν πως δεν έβγαλα μια φωτογραφία τον υπαλληλάκο του δημοσίου, που μας περίμενε άμα τη άφιξή μας με το πυρετόμετρο ανά χείρας προκειμένου να διαγνώσει κάτι πολύ κακό για την υγεία μας (φτου κακά).
Συνολικά
Αεροσκάφος: Α319
Πληρότητα: 95% και 100%
Θέση: 16C και 22C
Φαγητό: Δεν πεινούσα
Πλήρωμα: Καλοί σαν αεροσυνοδοί, κακοί σαν πωλητές
On time: Ξεκινούσε αργότερα, έφτανε νωρίτερα, ένα θαύμα σαν να λέμε
Σύνολο: 8,5/10
Αν θα ξαναπέταγα? Εννοείται. Θα συνεχίσω να λιώνω τα πορτοκαλί καθίσματα. Τέλοc.
Έτσι, στις 21-05-09 ξεκινήσαμε για Βερολίνο. Λόγω συγγενών στην περιοχή, έχουμε πάει αρκετές φορές και έτσι το trip-report, ή μάλλον, οι φωτογραφίες του, είναι μια μίξη παλιών και νέων στοιχείων.
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να συγχαρώ τις προσπάθειες όλου του προσωπικού του ΕλΒεν, που κάνει ότι μπορεί για να φέρει τον κρατικό μας αερολιμένα στην πρώτη θέση της παγκόσμιας χλιδοεξυπηρέτησης. Βέβαια, όταν το παρακάνεις φαίνεται, γι αυτό και ο cappuccino που παραγγείλαμε στο Kafeneio, έμοιαζε με προφιτερόλ, αλλά ας μην είμαστε και αχάριστοι.....
Με την 4614, με Α-319. Το G-EZBW για την ακρίβεια.
Με προγραμματισμένη απογείωση στις 17:05, η επιβίβαση εξελίχθηκε σχετικά ομαλά και το push-back ξεκίνησε στις 16:57.
Η απογείωση ήταν ομαλή, με το rotation να γίνεται στις 17:09 και με σκοπό να προσγειωθούμε στις 19:00 ώρα Γερμανίας, δηλαδή πριν νυχτώσει. Μου άρεσε πολύ που έβαλαν τις πτήσεις προς Βερολίνο σε λογική ώρα, αφού έτσι, ούτε τα παιδιά σου νυστάζουν/κοιμούνται, ούτε φτάνεις στο Schonefeld μέσα στη μαύρη νύχτα.
Η easyjet μας σέρβιρε το γνωστό σε όλους μενού φαγητού (αναρωτιέμαι γιατί τά'χουν τα ρημάδια τα ατομικά τραπεζάκια) και η ώρα μας πέρασε ευχάριστα με το σύστημα IFE. Οι πωλήτριες / αεροσυνοδοί, προσπάθησαν αρκετά να μας κάνουν να αγοράσουμε τα καλούδια της "Εύκολης", αλλά ουδείς φαινόταν να τσιμπάει. Έτσι αναγκάστηκαν να βάλουν τα μεγάλα μέσα και έστειλαν την δασκάλα της φιλολογίας που είχα στο γυμνάσιο. Κάποιοι τρόμαξαν αρκετά και αγόρασαν τσάι.... Με αυτά και μ'αυτά, κανείς δεν πήρε χαμπάρι ότι ουδείς μάς είχε μιλήσει έως τις 19:06. Τότε, πήρε το μικρόφωνο κάποιος από το manager's booth - cockpit, μάλλον για να μας μαλώσει που δεν αγοράζαμε ρολόγια και κολώνιες. Είπε κάτι ακαταλαβίστικα σε μια άγνωστη αλλά άψογη προφορά και είδαμε τις πωλήτριες να εξαφανίζονται αφού σε 11 λεπτά ξεκίνησε η κάθοδος. Εν μέσω moderate turbulence λόγω υποτιθέμενων καταιγίδων (τις οποίες είδα στο internet αλλά όχι και στην ατμόσφαιρα), πιάσαμε στον 25R του Schonefeld στις 19:47, 13 λεπτά πριν το προγραμματισμένο. Με το αεροσκάφος κατά 95% γεμάτο, η αποβίβαση δεν είναι και ότι πιο γρήγορο, αλλά ευτυχώς δεν έγινε σε φυσούνα και έτσι νόμισα πως θα δω αρκετές ομορφιές να φωτογραφίσω. Φυσικά, στο αεροδρόμιο της easy, μπορείς να δεις μόνο αεροπλάνα της easy, αλλά δεν πειράζει...
Από το terminal της Εύκολης, φτάνεις με τα πόδια σε 2 λεπτά στο σταθμό του S-Bahn, που σε φέρνει στο κέντρο της πόλης σε 30-45 λεπτά, ανάλογα με την περιοχή στην οποία πηγαίνεις. Το εισητήριο έχει την αστρονομική τιμή των 2.80 ευρώ, αλλά κάναμε την καρδιά μας πέτρα και αγοράσαμε από ένα. Καλά κάναμε και θα το συνιστούσα και σε όσους από σας πάτε Γερμανία. Οι έλεγχοι είναι συχνοί και μεθοδικοί και οι φίλοι μας οι πολιτσμάνοι, είναι έτοιμοι να κόψουν κλήσεις ακόμα και σε σκ@τόκαιρο. Είμαι βέβαια τυχερός, καθώς δεν χρειάζομαι ΙΧ, αφού το σπίτι στο οποίο μένω όταν πάω Βερολίνο, είναι κοντά στον σταθμό του τρένου, αλλά ούτε αυτό φαίνεται όταν έχει σκ@τόκαιρο.
Στο Βερολίνο τώρα, υπάρχουν πραγματικά, άπειρα πράγματα να κάνετε. Αν μείνετε εντός Βερολίνου, μπορείτε να δείτε πολλά πράγματα, αλλά για λόγους ασφαλείας και επειδή για τους Γερμανούς safety comes first, συνίσταται, ή μάλλον επιβάλλεται να δέσετε τα παιδιά σας. Αφού το κάνετε, μπορείτε να επισκεφθείτε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ή τον ζωολογικό κήπο με την όμορφη είσοδο, αν ο καιρός δεν είναι καλός για υπαίθριες βόλτες.Αν πάλι μπορείτε να βγείτε έξω, συνιστώ ανεπιφύλακτα την βομβαρδισμένη εκκλησία (κάτι kirche είναι το όνομά της), τον fernseheturm (ή αλλιώς: πύργο-που-βλέπεις-μακρια), που βρίσκεται στην Alexander platz. Η καλύτερη διαδρομή γίνεται μέσω της Straβe des 17er Juni, όπου μπορείς να θαυμάσεις και το άγαλμα της Νίκης. Η διαδρομή γίνεται απείρως βολικότερη, αν έχεις και ένα σκουτεράκι. Φτάνοντας στην Alexander Platz, μην ξεχάσετε να χαζέψετε και την Brandenburg Tor, ή ακόμα και να φωτογραφηθείτε με έναν κλόουν ντυμένο με ρούχα μπάτσου του Ανατολικού Βερολίνου και να πάρετε και δώρο ένα ομοίωμα σελίδας διαβατηρίου, σφραγισμένο με την σφραγίδα της πρώην ΕΣΣΔ. Το μόνο που απαιτείται, είναι 15 ευρώ και ένα αρκετά γελοίο ύφος. Στην ίδια πλατεία είναι και η πρεσβεία των ΗΠΑ, η οποία προς γενική μας έκπληξη, δεν φυλάσσεται από ΜΑΤ κλπ. Μάλλον εκεί δεν φοβούνται τους τρομοκράτες. Α, μην ξεχάσω: Στην πλατεία πετύχαμε και ένα εν ενεργεία Heuey, δηλαδή UH1-(H).
Εκεί κοντά, θα βρείτε το κτίριο της Βουλής, με ωραίο πανοραμικό θόλο στην κορυφή του για να χαζέψετε το εσωτερικό, το άγαλμα του Ναπολέοντα να ατενίζει το άγαλμα του Σωκράτη και να ξεκουράζονται δίπλα στην πλατεία με τις μήκους 30 μέτρων τραμπάλες. Απίστευτο gadget, πέρασα 2 ώρες ευχάριστες με τα παιδιά μου εκεί.
Αν τα μνημεία αρχιτεκτονικής δεν σας λενε τίποτε, μην επισκεφτείτε το ανάκτορο Σαν Σουσί ("Χωρίς Ένοιες" στα γαλλικά). Ο ανεμόμυλος είναι το μόνο που αξίζει εκεί μέσα, μιας και οι διαδρομές, τα υπέροχα αρχιτεκτονικώς κτίρια, τα μαυσωλεία και οι -έλεος- τάφοι ηλίθιων βασιλιάδων που θέλησαν να θαφτούν δίπλα στους αγαπημένους τους σκύλους, δεν πρόκειται να σας κινήσουν το ενδιαφέρον.
Προτιμήστε την βόλτα στα "καθημερινά" αξιοθέατα της πόλης. Ο ποταμός Spree με τις πάπιες του είναι ένα από τα καλύτερα σημεία για αρχή. Εκεί θα βρείτε πλωτά σπίτια, που αν και ζουν στην υγρασία και την μπίχλα, έχουν solar panel ίσα με το μπόι του Διαμαντίδη, θα θαυμάσετε τις εργατικές τους κατοικίες και αν βρείτε και καμιά λακούβα που μαζεύει νερά, μπορείτε και να ψαρέψετε. Ανάμεσα στις διακλαδώσεις του ποταμού, κάπου κάπου θα πετύχετε κανένα παλιό παροπλισμένο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη, ή κάποιο άλλο παλιό εργοστάσιο το οποίο αφού δεν μπορούσαν να γκρεμίσουν, το φώτισαν και το έκαναν αξιοθέατο. Ακολουθώντας τα σκιουράκια και τα ποταμόπλοια που πλέουν άφθονα στον Spree, θα βρείτε πολλά μέρη για να κάνετε ηλιοθεραπεία. Μην ξεχάσω: Μην ανεβείτε σε ποταμόπλοιο. Η πληρότητα στις διαδρομές, αγγίζει τα όρια που θέτουν οι έμποροι στους λαθρομετανάστες.
Αν δεν σας πάρει ο ύπνος κάτω από τον καυτό ήλιο, θα φτάσετε και στο τέλος της Straβe des 17er Juni, δηλαδή στο Charlottenburg Tor. Από εκεί αρχίζει το περίφημο παζάρι γνωστό και ως FlohMarkt. Εκεί μπορείτε να βρείτε (με το κατάλληλο τίμημα) τα πάντα. Από δράκους του Κομόντο, μέχρι γουρούνια με φτερά και από κουκουβάγιες φτιαγμένες με αγνά υλικά, όπως κοτρώνες κ βίδες, μέχρι και το ξύλινο ομοίωμα του βραβείου που δίνει η Star Alliance στις εταιρίες που έχουν κάνει 50 απόπειρες να μπουν αλλά δεν μπήκαν
. Κάποιοι στο παζάρι σκαλίζουν παλιές φωτογραφίες άλλων, ρίχνοντας κλεφτές ματιές σε μυστικά κάποιοας άλλης προσωπικής ζωής.
Κάποιοι, κάνοντας το ίδιο πράγμα, ξέχασαν να πλυθούν, να κουρευτούν και να αλλάξουν στυλ, στην δικιά τους προσωπική ζωή....
Κάποιους άλλους πάλι, τους πήρε ο ύπνος.
Για μένα πάντως, η καλύτερη εποχή για Βερολίνο, είναι τα Χριστούγεννα. Τότε ανοίγουν τα weinachtsmarkt δηλαδή τα Χριστουγεννιάτικα Παζάρια. Η πόλη γεμίζει φωτάκια και κάθε λογής στολίδια, ενώ η προστάτιδα της πόλης Lego, φροντίζει για την διασκέδαση των μικρών μας φίλων. Κάποιο βέβαια μικροί φίλοι, προτιμούν τα extreme sports, γι αυτό και επιλέγουν να κάνουν τσουλήθρα, ακολουθούμενοι από 100 κιλά bulk weight που στην καθομιλουμένη λέγεται "Πατέρας".
Αυτό όμως που κυρίως μου αρέσει να κάνω στα ταξίδια μου και που ευνοείται τα Χριστούγεννα, είναι να γνωρίζω την τοπική κουλτούρα, δηλαδή το φαΐ. Από wurst στο δρόμο, μέχρι σπιτική γαλοπούλα και από την σπεσιαλιτέ της τοπικής Schnitzelerei, έως το υπαίθριο βρόμικο με γκοτζίλα και γιαούρτι, τα ταξίδια και οι γιορτές επιτρέπουν να τρως σαν ελέφαντας και μετά να κοιμάσαι σαν κροκόδειλος. Προνοητικοί όμως οι φίλοι μας οι Γερμανοί, έχουν καταστήματα ρούχων, με νούμερα και για μας που το παρακάνουμε λιγάκι.
Χορτάτοι και ικανοποιημένοι, πήραμε στις 25-05-09 την πτήση ΕΖ 4613, του γυρισμού. Είχε προγραμματισμένη αναχώρηση στις 12:45, αλλά φτάσαμε αρκετά νωρίτερα, οπότε τιμήσαμε το ημικινούμενο? χοτ-ντογκάδικο έξω από το τέρμιναλ, με τα υπερμεγέθη μουσταρδοκετσαποειδή και την απίστευτη επιγραφή: When things get wurst, call 00493...............
Για να χωνέψω, είπα να δοκιμάσω το simulator της flash airlines μέσα στον τερματικό, αλλά το είχαν κλειδωμένο.
Χωρίς καθυστερήσεις, επιβιβαστήκαμε στο αεροσκάφος. Αν και επιβιβαστήκαμε από σκάλα και όχι από φυσούνα, δεν υπήρχε τρόπος να πλησιάσω την ουρά για να δω το registration. Έβγαλα μια φωτό από μπροστά, αλλά όταν προσπάθησα να πάς πίσω και να δω το νούμερο με σταμάτησαν κάτι ναζήδες. Αφέθηκα στην ευγένεια του cabin crew, για να μάθω με ποιο αεροπλάνο πετάω, αλλά ένας κουνιστός με στολή μου είπε πως το σκάφος μας είναι το μόλις 2 μηνών G-EJFB. Δεν μπορώ να βρω σε κάποια database αυτό το REG, οπότε εκτιμώ ότι μάλλον πέταξα με το G-EZFB. To boarding ήταν on-time, αλλά για "έλεγχο σε βαλίτσες" όπως μας είπε ο καπετάνιος, το push-back καθυστέρησε ως τις 12:56 φέρνοντας την απογείωση στις 13:11, δηλαδή με 26 λεπτά καθυστέρηση. Αυτή τη φορά, αν και το service ήταν το ίδιο, το πλήρωμα απευθύνθηκε στους αθώους επιβάτες μόλις οριζοντίωσε στα 36000 πόδια. Η πτήση κύλησε ομαλά και ατάραχα και μιας που η πληρότητα έφτασε το 100% (νομίζω πως στην απογείωση είδα κάποιους επιβάτες πίσω να είναι όρθιοι και να κρατιούνται από τις χειρολαβές, αλλά δεν παίρνω και όρκο), δεν έκαναν μεγάλη προσπάθεια να μας πουλήσουν τα ζυμπράγκαλά τους. Η ησυχία φέρνει χαλάρωση, η χαλάρωση φέρνει ύπνο και ο ύπνος φέρνει κατούρημα αν είσαι γέρος και έχεις προστάτη. Οπότε αναγκαστικά θα αφήσεις την 22Α για να πας τουαλέτα και έτσι αυτός που καθόταν στην διπλανή θέση, έχει την ευκαιρία να φωτογραφήσει την διώρυγα της Ποτίδαιας στην χερσόνησο της Κασσάνδρας, τα τρία πόδια της Χαλκιδικής, έστω και με χαμηλό contrast, ακόμα και το αεροδρόμιο Τατοΐου αν είναι τυχερός και τον παπού τον πιάσει κόψιμο λίγο πριν την προσγείωση. Πάντως, την επόμενη φορά θα πλερώσω ένα speedy boarding. Δεν αξίζει να είμαι τσίπης σε αυτόν τον τομέα.
Τέλος πάντων, αν και είχαμε 26 λεπτά καθυστέρηση στην απογείωση, ο καπετάνιος το πήγε λίγο με τις πάντες και μας έφερε στον 03R του Βενιζέλου να κάνουμε touch στις 16:31 τοπική, δηλαδή 4 λεπτά πριν το scheduled. Άψογη ως προς τον χρόνο η προσγείωση, αν και λίγο bumpy, όπως φαίνεται και από το video, όπου από το τρανταγματάκι μου κουνιέται η κάμερα και πατάω κατά λάθος το stop την ώρα που ανοίγαν τα speed brakes. Τέσπα....
Η τροχοδρόμηση μας έφερε δίπλα στο SX-DVG (ethos), ένα αεροσκάφος της γνωστής κοινοπραξίας WSA (Wannabe Star Alliance - Αν και προσωπικά αδιαφορώ για τις εταιρίες και τις συμμαχίες τους, θα μπω στο τριπάκι του χαβαλέ που έχει ξεκινήσει στο φόρουμ σχτικά με το θέμα αυτό :twisted: ). Το μόνο που με στεναχώρησε, ήταν πως δεν έβγαλα μια φωτογραφία τον υπαλληλάκο του δημοσίου, που μας περίμενε άμα τη άφιξή μας με το πυρετόμετρο ανά χείρας προκειμένου να διαγνώσει κάτι πολύ κακό για την υγεία μας (φτου κακά).
Συνολικά
Αεροσκάφος: Α319
Πληρότητα: 95% και 100%
Θέση: 16C και 22C
Φαγητό: Δεν πεινούσα
Πλήρωμα: Καλοί σαν αεροσυνοδοί, κακοί σαν πωλητές
On time: Ξεκινούσε αργότερα, έφτανε νωρίτερα, ένα θαύμα σαν να λέμε
Σύνολο: 8,5/10
Αν θα ξαναπέταγα? Εννοείται. Θα συνεχίσω να λιώνω τα πορτοκαλί καθίσματα. Τέλοc.
