Thanasis_U2
V.I.P.-Class-Member
- Εγγραφή
- 19/03/2006
- Μηνύματα
- 1.197
- Likes
- 26
- Περιοχή
- Krakow
- Website
- taxidiarapsyxh.wordpress.com
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- KL
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- EPKK
- mamaeimaikala
- YOUTUBE
- MamaEimaiKala
RwandAir, σε business class
Πτήση Douala Καμερούν – Bangui Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
Το εισιτήριο αγοράστηκε με avios, 12k + 110 USD, και μάλιστα last minute, οπότε η τιμή ήταν πολύ καλή.
Check-in στο αεροδρόμιο της Douala — όπως στην Αφρική, αρκετά χαοτικά. Μία ουρά για check-in, αλλά ένας υπάλληλος ελέγχει το διαβατήριο, κοιτάει τη λίστα επιβατών και κατευθύνει αριστερά (Y Class) ή δεξιά (C Class).
Η αποσκευή παραδόθηκε χωρίς κάποιο priority tag, οπότε έκανα τρεις φορές τον σταυρό μου να φτάσει στο Bangui.
Υπήρχε κάποιο lounge, ορίστε μια μίνι κριτική:
Μπορώ να πω ότι ήταν... εκρηκτικό. Λίγο έλειψε να καταλήξω στο αστυνομικό τμήμα. Το lounge ήταν φτωχό, σαν να είχαν βάλει σε μια αποθήκη προσωπικού μερικά καλά έπιπλα που βρέθηκαν σε ομάδες Facebook τύπου «Παλιατζής περνάει και μαζυει».
Το φαγητό κακό, τόσο που αν το πετούσα στο πάτωμα θα έκανε τρύπα στο πάτωμ. Τα αναψυκτικά βασικά, αλλά υπήρχαν πολύ καλά single malts από τη Γαλλία.
Τι έγινε με την αστυνομία; Φυσικά, όπως πάντα, έβγαζα φωτογραφίες για να τις μοιραστώ. Δεν άρεσε καθόλου αυτό στον μπάρμαν/φύλακα, και άρχισε να με απειλεί ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες, ότι θα καλέσει την αστυνομία και θα έχω προβλήματα ή φυλακή. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν υπάρχει μια πινακίδα «Do not take photos», μου απάντησε «Je m’en fous». Με ανάγκασε να διαγράψω τις φωτογραφίες — το έκανα μπροστά του τραγουδώντας «Eins, zwei, Polizei» και μετά τις κατέβασα ξανά από το Google.
Το lounge ήταν τόσο κακό που ακόμα και οι υπάλληλοι του αεροδρομίου, όταν ρωτήσαμε αν μπορούμε να φέρουμε κάποιον επισκέπτη, είπαν «ναι, για 15k XAF, αλλά δεν αξίζει».
Αλλά ας επιστρέψουμε στο αεροπλάνο.
Η επιβίβαση έγινε στην ώρα της. Το αεροσκάφος μας, 9XR-WY, ένα 15 ετών 737-800 (πρώην Oman Air), εκτελούσε τη διαδρομή KGL–DLA–BGF. Μερικοί επιβάτες αποβιβάστηκαν, άλλοι επιβιβάστηκαν.
Η business class ήταν παλιάς σχολής — μπροστά, διάταξη 2-2, και μετά η κλασική 3-3.
Στο κάθισμα μας περίμεναν μαξιλάρι και κουβέρτα.
Πριν την απογείωση υπήρχε η κλασική ζεστή πετσέτα για φρεσκάρισμα και welcome drink.
Το κάθισμα ήταν από τα παλιά business, δημιουργώντας κάτι σαν fake lie-flat κρεβάτι.
Το seat pitch ήταν αρκετά υποσχόμενο.
Καλωσόρισμα από το πλήρωμα σε 3 γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και κινιαρουάντα).
Και τώρα, το clue, κάθε κοιλόδουλου. Το φαγητό
Το φαγητό ήταν τραγικό.
Στην αρχή ένα ποτήρι αφρώδες κρασί,
και μια αρκετά πλούσια λίστα αλκοολούχων ποτών.
Επιλογές: κοτόπουλο, μοσχάρι ή χορτοφαγικό.
Διάλεξα μοσχάρι — και ήταν απαίσιο. Λαστιχωτό, άγευστο. Παραδόξως, δεν υπήρχε ούτε ψωμάκι. Το επιδόρπιο κάπως έσωσε την κατάσταση.
Οι επιβάτες της Y Class έλεγαν ότι το δικό τους φαγητό ήταν πολύ καλό.
Η πτήση ήταν ήρεμη — μόλις 1 ώρα και 40 λεπτά. Ο πιλότος μας ενημέρωσε μερικές φορές για τη διαδρομή. Πολύ ευχάριστο πλήρωμα.
Τελική αξιολόγηση: πολύ ευχάριστη εμπειρία, 7.5/10. Αν το φαγητό ήταν καλύτερο, άνετα θα έδινα 9/10.
Πτήση Douala Καμερούν – Bangui Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
Το εισιτήριο αγοράστηκε με avios, 12k + 110 USD, και μάλιστα last minute, οπότε η τιμή ήταν πολύ καλή.
Check-in στο αεροδρόμιο της Douala — όπως στην Αφρική, αρκετά χαοτικά. Μία ουρά για check-in, αλλά ένας υπάλληλος ελέγχει το διαβατήριο, κοιτάει τη λίστα επιβατών και κατευθύνει αριστερά (Y Class) ή δεξιά (C Class).
Η αποσκευή παραδόθηκε χωρίς κάποιο priority tag, οπότε έκανα τρεις φορές τον σταυρό μου να φτάσει στο Bangui.
Υπήρχε κάποιο lounge, ορίστε μια μίνι κριτική:
Μπορώ να πω ότι ήταν... εκρηκτικό. Λίγο έλειψε να καταλήξω στο αστυνομικό τμήμα. Το lounge ήταν φτωχό, σαν να είχαν βάλει σε μια αποθήκη προσωπικού μερικά καλά έπιπλα που βρέθηκαν σε ομάδες Facebook τύπου «Παλιατζής περνάει και μαζυει».
Το φαγητό κακό, τόσο που αν το πετούσα στο πάτωμα θα έκανε τρύπα στο πάτωμ. Τα αναψυκτικά βασικά, αλλά υπήρχαν πολύ καλά single malts από τη Γαλλία.
Τι έγινε με την αστυνομία; Φυσικά, όπως πάντα, έβγαζα φωτογραφίες για να τις μοιραστώ. Δεν άρεσε καθόλου αυτό στον μπάρμαν/φύλακα, και άρχισε να με απειλεί ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες, ότι θα καλέσει την αστυνομία και θα έχω προβλήματα ή φυλακή. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν υπάρχει μια πινακίδα «Do not take photos», μου απάντησε «Je m’en fous». Με ανάγκασε να διαγράψω τις φωτογραφίες — το έκανα μπροστά του τραγουδώντας «Eins, zwei, Polizei» και μετά τις κατέβασα ξανά από το Google.
Το lounge ήταν τόσο κακό που ακόμα και οι υπάλληλοι του αεροδρομίου, όταν ρωτήσαμε αν μπορούμε να φέρουμε κάποιον επισκέπτη, είπαν «ναι, για 15k XAF, αλλά δεν αξίζει».
Αλλά ας επιστρέψουμε στο αεροπλάνο.
Η επιβίβαση έγινε στην ώρα της. Το αεροσκάφος μας, 9XR-WY, ένα 15 ετών 737-800 (πρώην Oman Air), εκτελούσε τη διαδρομή KGL–DLA–BGF. Μερικοί επιβάτες αποβιβάστηκαν, άλλοι επιβιβάστηκαν.
Η business class ήταν παλιάς σχολής — μπροστά, διάταξη 2-2, και μετά η κλασική 3-3.
Στο κάθισμα μας περίμεναν μαξιλάρι και κουβέρτα.
Πριν την απογείωση υπήρχε η κλασική ζεστή πετσέτα για φρεσκάρισμα και welcome drink.
Το κάθισμα ήταν από τα παλιά business, δημιουργώντας κάτι σαν fake lie-flat κρεβάτι.
Το seat pitch ήταν αρκετά υποσχόμενο.
Καλωσόρισμα από το πλήρωμα σε 3 γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και κινιαρουάντα).
Και τώρα, το clue, κάθε κοιλόδουλου. Το φαγητό
Το φαγητό ήταν τραγικό.
Στην αρχή ένα ποτήρι αφρώδες κρασί,
και μια αρκετά πλούσια λίστα αλκοολούχων ποτών.
Επιλογές: κοτόπουλο, μοσχάρι ή χορτοφαγικό.
Διάλεξα μοσχάρι — και ήταν απαίσιο. Λαστιχωτό, άγευστο. Παραδόξως, δεν υπήρχε ούτε ψωμάκι. Το επιδόρπιο κάπως έσωσε την κατάσταση.
Οι επιβάτες της Y Class έλεγαν ότι το δικό τους φαγητό ήταν πολύ καλό.
Η πτήση ήταν ήρεμη — μόλις 1 ώρα και 40 λεπτά. Ο πιλότος μας ενημέρωσε μερικές φορές για τη διαδρομή. Πολύ ευχάριστο πλήρωμα.
Τελική αξιολόγηση: πολύ ευχάριστη εμπειρία, 7.5/10. Αν το φαγητό ήταν καλύτερο, άνετα θα έδινα 9/10.
