BlindG
Low-Cost-Class-Member
- Εγγραφή
- 25/01/2006
- Μηνύματα
- 94
- Likes
- 0
(και ναί, ήρθε η ώρα να ανέβει και αυτό!)
Σε γενικές γραμμές, όλο και κάτι τυχαίνει όταν θέλω να κάνω ένα ταξίδι... Αυτή τη φορά ήταν απ'τις ελάχιστες που όλα ήταν ανιαρά και το μόνο που έμενε ήταν να ευχαρηστηθώ το ίδιο το ταξίδι, όπως μου αρέσει να κάνω πάντα.
Αυτή τη φορά, πετούσα για Βαρκελώνη μέσω Μιλάνου με την Alitalia. Είναι σχεδόν ύποπτο όταν όλα πηγαίνουν κατ'ευχήν. Αυτη τη φορά ήμουν καλά οργανωμένος και είχα πολύ αυστηρό πρόγραμμα αφού έπρεπε να περάσω απ'τη δουλειά και το ταχυδρομείο πριν οδεύσω προς τον τελικό προορισμό μου, το Ελ Βενιζέλ.
Για κάποιο λόγο που ΔΕΝ καταλαβαίνω, τις τελευταίες μέρες, όλες οι κεντρικές αρτηρίες της Αθήνας τις περισσότερες ώρες της ημέρας, θυμίζουν υπαίθριο πάρκινγ. Έτσι και σήμερα, στις 8 το πρωί, η λεωφόρος Συγγρού ήταν σαν να υπήρχε μια αιθέρια παρουσία στους στύλους του Ολυμπίου Διός και ΟΛΟΙ οι οδηγοί είχανε φάει φλασιά και είχανε σταματήσει για να τη δούνε... Ο (κομικοτραγικός) χαρακτηρισμός "υπαίθριο παρκινγκ" μπορεί κάλλιστα να αποδόσει το μεγαλείο της κατάστασης. Αυτοκίνητα κολλημένα μέχρι την λεωφόρο Αμφιθέας. Όμως επειδή δεν μασάω τα είχα προβλέψει αυτά και είχα κάνει το πρόγραμμά μου. Έτσι, απ'τον πολύ άρτιο προγραμματισμό, βρέθηκα στο Ελ. Βενιζέλ 2,5 ώρες πριν την πτήση μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, το check-in, ήταν ανοιχτό, οπότε αμέσως ξεφορτώθηκα 13,5 κιλά απ'τους ώμους μου. Φυσικά, όπως δήλωσα στον άνθρωπο που με τσέκαρε, 13,5 κιλά δεν είναι τίποτα. Αν δεν φτάνει ο σάκος τα 19,5 για να ιδρώνω απ'το κουβάλημα και απ'τη σκέψη οτι θα τα σκάσω για υπέρβαρο, τότε δεν νιώθω ζωντανός. Παραταύτα, πράγματι υπήρχε ένα ζήτημα για το πόσο ζωντανός ένιωθα αφού είχα κοιμηθεί μόλις 2 ώρες. Ας είναι καλά όλος ο κόσμος και μαζί και οι κολλητοί μου που θυμήθηκαν τα γεννέθλιά μου και ξαφνικά μετά τις 00:00 το τηλέφωνο άρχισε να παριστάνει το ξυπνητήρι. Ας μην γινόμαστε κακοί όμως. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να σε θυμούνται οι φίλοι σου, ακόμα και αυτοί που δεν τα έχετε πει τους τελευταίους μήνες, αλλά σε παίρνουν γιατί το θυμούνται. Όπως και να έχει, μ'αυτά και μ'αυτά, κοιμήθηκα μόλις 2.5 ώρες και ήμουν και στο αεροδρόμιο 2.5 ώρες πριν την πτήση μου. Έπρεπε με κάθε τρόπο να μείνω ξύπνιος. Έκανα μερικά τηλέφωνα και ... έφαγα. Έφαγα σαν το βόιδι. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί υπέκυψα με τέτοιο τρόπο στην πρόκληση του να γουρουνιάσω στο φαϊ και πού? Στο αεροδρόμιο. Τεσπά. Συγχωρώ τον εαυτό μου (όχι την κοιλιά μου που μεγαλώνει χωρίς να με ρωτάει) γιατί οι ώρες ήταν δύσκολες.
Περιέργως, όλα κύλησαν κατ'ευχήν. Τίποτα ευτράπελο. Τίποτα περίεργο. Μόνο η θύρα επιβίβασης: Β15. Ε, ας πούμε οτι έχω κάποιες κακές μνήμες απ'αυτή τη θύρα και δεν μου πολυάρεσε η επίσκεψη σ'αυτή αλλά αυτά είναι ιστορίες του παρελθόντος. Η θέση μου ήταν η 15Α. Έτσι για αλλαγή, δεν ήμουν πάνω στο φτερό. Ήμουν πάνω στον κινητήρα! Η κυρία που μας μετέφερε, ήταν η I-BIXO, ένα airbus A321. To πρώτο πράγμα που πρόσεξα, αφού κάθησα στη θέση μου, ήταν η φθορά του χρώματος πάνω στον κινητήρα που μάλλον ήταν cfm. Σύντομα όμως, δοκίμασα μια απ'τις καλύτερες εκπλήξεις: Είτε λόγω της θέσης μου, είτε λόγω των κινητήρων, τα επίπεδα θορύβου ήταν πολύ χαμηλά. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συμπαθή αισθήματά μου απέναντι σ'αυτούς τους δύο cfm. Αθόρυβη απογείωση και ιδιαίτερα ήρεμη πτήση. Δίπλα μου ένα παιδάκι το οποίο ευγενέστατα και ντροπαλά αρνήθηκε την θέση του παράθυρου που του προσέφερα. Ύσηχος σε όλη τη διάρκεια της πτήσης, με έκανε να ζηλεύω που ταξίδευε έτσι από τόσο μικρός.
Κάποια στιγμή, έφτασε η ώρα να προστειωθούμε. Ενώ πλέον είχαν βγεί οι τροχοί, άρχισαν κάποιες μικροαναταράξεις. Κοίταξα κάτω τα δέντρα και ήταν ακίνητα. Μα εμείς γιατί κουνιόμασταν τότε αφού δεν είχε αέρα? Το καλύτερο -φυσικά- ήταν ο κινητήρας που άρχισε να κουνιέται σαν δόντι που είναι έτοιμο να πέσει. Παράξενα πράγματα. Γιατί βαρέθηκε ο κινητήρας και θέλει να πέσει τώρα που φτάνουμε? Ε τι να σας πω, δεν ξέρω. Πάντως, μας έκανε τη χάρη και δεν έπεσε. Χαιρετίσαμε σαν καλά παιδάκια το πλήρωμα και μπήκαμε στα λεωφορεία για το terminal.
Αν και έχω ξαναπάει στη Malpensa, δεν είχα ξαναπάει για transit. Ε λοιπόν, ενώ δεν είχα μεγάλο layover, έφτασα από την είσοδο που μας άφησε το λεωφορείο στην Α51, σε λιγότερο από 8 λεπτά. Μπράβο τους! Καθαρή σήμανση, καθαρά "μονοπάτια" και κοντινές διαδρομές. Τι άλλο να ζητήσει ένας ταξιδιώτης-zombie? Λίγο νεράκι μόνο γιατί είχα κορακιάσει (εμ ποιός μου είπε να φάω έτσι?) Βασικά, η ουρά στην "καντίνα" της Α51, θύμιζε ουρά δημόσιας υπηρεσίας. Πάνω από 20 άτομα που περίμεναν να βρούν στον ήλιο μοίρα. Μέχρι να πάρω 2 νεράκια πέρασε η ώρα και έπρεπε να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο που θα μας πήγαινε στο επόμενο αεροσκάφος.
Εκεί λοιπόν που πήγαινε το λεωφορείο βλέπω μπροστά μας την Ι-ΒΙΧΟ και την χαιρετάω. Αμ που να 'ξερα? Με μια στροφή, το λεωφορείο μας πήγε πάλι στην Ι-ΒΙΧΟ. Μα από εκεί δεν φύγαμε? Τι δουλειά έχουμε να πάμε στον δεύτερο προορισμό με το ίδιο αεροσκάφος?????? Δηλαδή πού είναι η χαρά του να πετάξεις με δύο διαφορετικά αεροσκάφη?? Πού είναι η χαρά του να δείς άλλες αεροσυνοδούς? Πουθενά, κύριοι. Αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε. Αεροσυνοδοί και τέτοια πράματα δεν υπάρχουν σήμερα. Το πλήρωμα θα είναι το ίδιο με πριν! Ακούς εκεί! Να θέλετε και ΑΛΛΕΣ αεροσυνοδούς!!!!
... Μα ... ρε παιδιά, το πρώτο πλήρωμα ήταν ΟΛΟΙ ιπτάμμενοι φροντιστές! Ούτε μισή γυναίκα για δείγμα(η τρίτη "πρωτιά" αυτού του ταξιδιού). Ε, καλά. Δεν θα παιθάνουμε κιόλας. Ούτως ή άλλως, η πτήση για Βαρκελώνη είναι αρκετά σύντομη οπότε δεν θα πάρουμε χαμπάρι τίποτα. Πράγματι λοιπόν, ανεβήκαμε στο ίδιο αεροσκάφος, χαιρετίσαμε το ίδιο πλήρωμα και... ω του θαύματος! Η θέση μου -αυτή τη φορά- ήταν η 14Α (μια θέση πιο μπροστά).
Δίπλα μου αυτή τη φορά, ένα ζευγάρι Ελλήνων. Οι άνθρωποι πηγαίνανε πρώτη φορά Βαρκελώνη και ψαχνόντουσαν για το πού να πάνε και πώς να πάνε και πού να φάνε. Τους είπα τα λίγα που γνώριζα και μέχρι να τα πούμε, προσγειωθήκαμε. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί η κυρία νόμιζε οτι ήμουν τουριστικός οδηγός αξιοθεάτων, ταβερνών, καλοπέρασης, καλοφαγώματος κτλ και πως λειτουργούσα σαν κερματοδέκτης: Μου έριχνε την ερώτηση και εγώ κατέβαζα την απάντηση.
Για υποδοχή, η Βαρκελώνη μου επιφύλαξε.... Rush Hour Traffic... 90 λεπτά με το λεωφορείο μέχρι την Plaza Catalunya.... (για μια διαδρομή το πολύ 25-30 λεπτά
)
-------
Και φυσικά, το τετραήμερο αυτό έμελε να έρθει γρήγορα στο τέλος του. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και το ξύπνημα για να πας στο αεροδρόμιο για το ταξίδι της επιστροφής δεν είναι ποτέ αυτό που θα έπρεπε να είναι. Τουλάχιστον αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. Το πολύ καλά οργανωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο της Βαρκελώνης μας πήγε με πολύ μικρές καθυστερήσεις (λόγω έργων) στο αεροδρόμιο της πόλης. Εκεί βέβαια με περίμενε μια έκπληξη.
Αφού στηθήκαμε στην ουρά για το check-in της Alitalia, ξαφνικά είδα στον πίνακα αφήξεων οτι η πτήση μου θα καθυστερούσε να φτάσει κατά μισή ώρα. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν η σύνδεσή μου στη Ρώμη. Ε. Ντάξ. Τα φροντίζουνε μωρέ αυτά. Το πολύ-πολύ να καθυστερήσουνε την πτήση από Ρώμη προς Αθήνα. Δεν τρέχει και τίποτα (για να λέμε όλη την αλήθεια, δεν είχα καμία βιαστική υποχρέωση στην επιστροφή!). Όταν πράγματι φτάνει η σειρά μου, η κοπέλα με ενημερώνει οτι η πτήση μου έχει καθυστερήσει 45 λεπτά (ο πίνακας έλεγε ακόμα 30!) και πως θα χάσω τη σύνδεσή μου. Α μπα? Μάιστα. Και τώρα? Μη μου πείτε οτι θα με υποχρεώσετε να κάνω και άλλες διακοπές στη βαρκελώνη υπ'ευθύνη σας γιατί αν υποψιαστώ κάτι τέτοιο, θα σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και θα φύγω χαμογελώντας! Αλλά μπα. πού τέτοια τύχη.
"Θα πάτε πίσω στο γραφείο της Alitalia για να αλλάξετε το εισητήριό σας ή την πτήση σας ή να πάρετε τα χρήματά σας πίσω". ΧΜΟΥ. Αυτό πρέπει να ομολογήσω οτι με τρόμαξε ελαφρώς. Δεν πολυείχα την άνεση να κάνω δραστικές αλλαγές και ειδικά αλλαγές που θα περιελάμβαναν ελάφρυνση της τσέπης μου. Τέλος πάντων, ελαφρός τρομαγμένος όπως ήμουν, κίνησα για το γραφείο. Εκεί λοιπόν, μπροστά μου, βρήκα το ζευγάρι που ήταν δίπλα μου στην πτήση από Μιλάνο προς Βαρκελώνη.
Από την πρώτη μας γνωριμία δεν είχα συμπαθήσει ιδιαίτερα την κυρία, αλλά εδώ έδωσε ρέστα. Περιμέναμε στην ίδια ουρά και το ζευγάρι ήταν μπροστά μου. Ξαφνικά μια Ιταλίδα (μέσης ηλικίας) έρχεται φουριόζα και παρακαλεί την κοπέλα που ήταν μπροστά μπροστά, να κάνει μια ερώτηση (ή κάπως έτσι φάνηκε -τελοςπάντων ήταν κάποια ανάγκη αφού ήταν πολύ αγχωμένη). Η κοπέλα της είπε ναί και η γυναίκα έκανε την ερώτηση που ήθελε και ο υπάλληλος άρχισε να της δίνει κάποιες οδηγίες. Ξαφνικά, η ελληναρού ξεσπάθωσε: Πήγε προς το counter (ο άντρας της προσπάθησε να της πει "κάτσε ύσηχα" αλλά στου κουφού την πόρτα φτιάξε μια ομελέτα) και άρχησε να λέει σε άπταιστα αγγλικά:
"Γουί αρ χιερ νάου. Δις λέιντι γουέιτ μπικόζ γουί χίερ νάου! Δις λέιντι νοτ χιερ! Νόου νόου!"
O άνθρωπος βέβαια στην αρχή προσπάθησε να της εξηγήσει αλλά όταν νομίζεις οτι ΟΛΟΙ και ΠΑΝΤΑ πάνε να σου την φέρουν και θες να αποδείξεις σε ΟΛΟΥΣ οτι εσένα δεν σου τηνε φέρνουνε με τίποτα (ΡΕ ΑΜΑ ΛΑΧ ΝΑΟΥΜ), τότε δεν μπορείς να ακούσεις ούτε την ίδια τη λογική πλευρά του εαυτού σου, οπότε δεν υφίσταται θέμα για το αν θα ακούσεις τον υπάλληλο που.... είναι εκεί για να σου τηνε φέρει.
Τελικά ο άνθρωπος αναγκάστηκε να της πει (στα αγγλικά):
"Κοιτάξτε να δείτε, εδώ είναι το γραφείο μας και οργανώνουμε τη δουλειά μας όπως θέλουμε. Η κυρία ήρθε εδώ μετά από τηλέφωνο του check-in και έπρεπε να την εξυπηρετήσω αμέσως".
Αφού γύρισε πίσω, η ατάκα του άντρα της με έκανε να βάλω τα γέλια: "Τι κατάλαβες?". Φτάνει η σειρά τους και φτάνει και η δικιά μου στο ακριβώς δίπλα counter οπότε είμαστε δίπλα δίπλα. Με το που δίνω το διαβατήριό μου στον άνθρωπο, ακούω από δίπλα: "Μπορείς σε παρακαλώ να ΜΗΝ μιλάς για 10 λεπτά? Μην μιλάς, μη λες τίποτα. Μπορείς? Ωραία". Αυτός ήταν ο κύριος "Για Αθήνα, ένα άτομο?" ρωτάει ο υπάλληλος. "Ναι" του απαντάω. "Τι σας είπε? Τι σας είπε????" ακούστηκε μια γυναικεία φωνή από δίπλα. "Δε μου λες κυρά μου, ο άντρας σου σου είπε να το βουλώσεις και επειδή εσύ δεν μπορείς να βάλεις το τσιρώτο, τα βγάζεις σ'εμένα και περιμένεις να δεις τι θα σου πω για να αρχίσεις να φωνάζεις πάλι και να γίνει επισόδειο εδώ???" ... θα ήταν η απόκρισή μου αν ήμουν κάποιος άλλος "Τίποτα δεν μου είπε ακόμα" της είπα.
"Θα πετάξετε με την πτήση της Ιberia για Αθήνα, απευθείας, που φεύγει στις 12:45". Μπράβο! Κοίτα να δεις τύχη. Φεύγω 75 λεπτά αργότερα, φτάνω μισή ώρα νωρίτερα, δεν έχω αλλαγές και θα φάω και ένα φαγητό της προκοπής στην Iberia! Μπράβο στον επαγγελματισμό όλων των εμπλεκόμενων.
Καταλαβαίνω βέβαια οτι δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί. Τις περισσότερες φορές, τέτοια γεγονότα, συνδέονται με ταλαιπωρία του επιβάτη. Σταθηκα τυχερός, το ξέρω. Δεν μπορώ όμως να μην πω τον καλό το λόγο και να μην πω οτι δεν παιδεύτηκα καθόλου! Γενικά είμαι πολύ ευχαριστημένος από όσες φορές έχω ταξιδέψει με την Alitalia. Φθηνός ναύλος, καλή εξυπηρέτηση, δεν είναι σφηχτοκ$#*(#$ με τα μίλια και γενικά περνάω καλά. Μόνο το "φαγητό" να προσέχανε στις κοντινές πτήσεις και θα ήταν άψογοι. Τι το θέλετε ρε παιδιά εκείνο το πράμα που ούτε καν θυμίζει φαγητό????
"Τι σας είπε? Τι σας είπε?" .... "Πριτς που θα σου πω κυρα-καρακάξα, για να αρχίσεις να φωνάζεις οτι βλέψανε εμένα και αφήσανε εσένα και τον άντρα σου ξεκρέμαστους πριν καλά-καλά αφήσεις τον άνθρωπο να σου πεί τι έχει κανονίσει για 'σένα??? ΟΥΡΤ!".... yadda-yadda... ξέρετε "θα δούμε, δεν είμαι σίγουρος ακόμα". Όταν τελικά τους δώσανε την ίδια πτήση, της είπα οτι θα ταξιδέψουμε μαζί και οτι απλώς πρέπει να αλλάξουν terminal αναχώρησης γιατί η Iberia είναι σε άλλο terminal και πήγαμε όλοι μαζί μέχρι το check-in της Iberia.
Ο άνθρωπος στο check-in τα είχε δει όλα κωλυόμενα και δεν πολυκαταλάβαινε τι γινόταν. Παρ'όλα αυτά, με έβαλε στον $*(#(* του airbus αλλά μου το έδωσε το παράθυρο που του ζήτησα (25Α). Μου έγραψε και τα μίλια στην Iberia και ας μην είχα την κάρτα (δε φταίω εγώ! Με Alitalia ταξίδευα!... Ναι, σιγά μη σου πω οτι την έχω χάσει την κάρτα και πως ούτως ή άλλως δεν θα την είχα!).
Η συνοδός μου, φρόντισε να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα της αναμονής και στις 11:50 πήγα στον έλεγχο διαβατηρίων. Μετά από την απογοήτευση του να μην βρω το official μαγαζί της Barca μέσα στα gates, κατευθύνθηκα προς την 15 όπου υπήρχε ένα κάρο κόσμος. Δεν χρειάζεται να πω οτι η πτήση ήταν γεμάτη και δεν έπεφτε καρφίτσα. Η καλύτερή τους για την Iberia.
Η επιβίβαση άρχισε στις 12:25 αλλά περιέργως όλοι μπήκαν γρήγορα και δεν υπήρχε (όπως συμβαίνει συνήθως) τεράστια ουρά στη γεφυρα επιβίβασης. Το αεροσκάφος ήταν το συνηθισμένο Α320 που χρησιμοποιεί η εταιρία για πτήσεις από και προς την Αθήνα (είτε από Μαδρήτη, είτε από Βαρκελώνη, ο τύπος αεροσκάφους παραμένει ίδιος). Το "ταξίδι" μας προς τον παραθαλάσιο διάδρομο απογείωσης ήταν μακρύ, as usual (10+ λεπτά) αλλά δεν κατάφερε να μας τη βγεί η κυρία που μας κυνηγούσε! Για μια ακόμη φορά είδα τα έργα για το νέο terminal που φαίνεται να γίνονται πολύ αργά... Προς μεγάλη μου έκπληξη, πάντως, η κασέτα με τις οδηγίες ασφαλείας στα Ελληνικά, ήταν "η παλιά" (με την κυρία που μάλλον ακούγεται σαν Ρωσίδα με πολύ σπαστά Ελληνικά που έχει και ένα λάθος και λέει και συνέχεια "Άιμπήρια"...) την οποία είχα να ακούσω πάνω από ένα χρόνο... Φαίνεται το ξέχασαν το συγκεκριμένο Α320.
Τεσπά, τι να λέμε τώρα, επιτέλους φτάσαμε στην αρχή του διαδρόμου απογείωσης, η ώρα ήρθε, οι P&W (έχω την εντύπωση) άρχισαν να φωνάζουν (ευχάριστη έκπληξη: πάλι, όχι τόσο δυνατά όσο θα φοβόμουν!) και το Α320 την έκανε με ... ελαφρά πηδηματάκια απ'τη Βαρκελώνη αφού πρώτα μας έκανε μια καλή στροφή για να δούμε για μια τελευταία φορά το αεροδρόμιο και την πόλη. Συνεπιβάτες μου στο τιγκαρισμένο Α320 (του οποίου ποτέ δεν κατάφερα να δω τον αριθμό νηολογίου (*) ) ήταν ένας Έλληνας (όπως ανακάλυψα αργότερα) που ήταν παρέα με έναν αγγλόφωνο κύριο που μιλούσαν κατά το μεγαλύτερο μέρος της πτήσης (όταν δεν κοιμόντουσαν) με τον κλασικό πολιτισμένο τρόπο που δεν γίνονταν αντιληπτοί και δεν ενοχλούσαν. Πάλι καλά γιατί μπόρεσα να συγκεντρωθώ στο φορητό μαραφέτι μου. Την συγκέντρωσή μου ήρθε να διακόψει το φαϊ. Μα πως μπορούν να διαμαρτύρονται για αυτές τις πολύ ωραίες πένες με κόκκινη σαλτσούλα που έχουνε και μανιτάρια και τυράκι? Αδιανόητο.
Με το που "προσγειώθηκε" ο δίσκος με το φαϊ και το νεράκι, ξαφνικά να σου κάτι ωραίες αναταράξεις. Όχι τίποτα χοντρό, αρκετό όμως για να μου περάσει το μήνυμα: "Αν δεν πιείς τουλάχιστον το μισό νερό σου, θα λούσω τον διπλανό σου που είναι και καλός συνεπιβάτης. Δεν θα ήταν σωστό κάτι τέτοιο, δε νομίζεις?". Ε, ήπια το μισό και μετά από λίγο σταμάτησαν και με άφησαν να εξαφανίσω τα Μακαρονάκια. Η υπόλοιπη πτήση συνεχίστηκε χωρίς γεγονότα με μόνο αξιοθέατο κάποια κυρία που πέρασε από πάνω μας. Περάσαμε απ'το γνωστό αεροδιάδρομο πάνω απ'τη γέφυρα Ρίου-Αντίριου (είπα να μην ανεβάσω ΑΛΛΗ ΜΙΑ φωτογραφία αυτής) και σε λιγότερο από 20 λεπτά ακουμπούσαμε τον "κοντινό" (ο μακρινός είναι αυτός μετά την Αττική Οδό ) διάδρομο του Ελ Βενιζέλ.
Λίγα δευτερόλεπτα αφότου "πιάσαμε στην πύλη", είχα την τύχη να γίνω μάρτυρας μιας μονομαχίας στο Ελ. Βενιζέλ δύο αεροσκαφών της easyjet.
Αποσκευές ήρθαν πολύ γρήγορα και... ήρθε η πικρή ώρα του γυρισμού.....
(*)
Υπάρχει άραγε τρόπος να βρεις τον αριθμό νηολογίου ενός αεροσκάφους όταν επιβιβάζεσαι σ'αυτό μέσω της γέφυρας επιβιβασης (και άρα δεν βλέπεις την ουρά)??
Σε γενικές γραμμές, όλο και κάτι τυχαίνει όταν θέλω να κάνω ένα ταξίδι... Αυτή τη φορά ήταν απ'τις ελάχιστες που όλα ήταν ανιαρά και το μόνο που έμενε ήταν να ευχαρηστηθώ το ίδιο το ταξίδι, όπως μου αρέσει να κάνω πάντα.
Αυτή τη φορά, πετούσα για Βαρκελώνη μέσω Μιλάνου με την Alitalia. Είναι σχεδόν ύποπτο όταν όλα πηγαίνουν κατ'ευχήν. Αυτη τη φορά ήμουν καλά οργανωμένος και είχα πολύ αυστηρό πρόγραμμα αφού έπρεπε να περάσω απ'τη δουλειά και το ταχυδρομείο πριν οδεύσω προς τον τελικό προορισμό μου, το Ελ Βενιζέλ.
Για κάποιο λόγο που ΔΕΝ καταλαβαίνω, τις τελευταίες μέρες, όλες οι κεντρικές αρτηρίες της Αθήνας τις περισσότερες ώρες της ημέρας, θυμίζουν υπαίθριο πάρκινγ. Έτσι και σήμερα, στις 8 το πρωί, η λεωφόρος Συγγρού ήταν σαν να υπήρχε μια αιθέρια παρουσία στους στύλους του Ολυμπίου Διός και ΟΛΟΙ οι οδηγοί είχανε φάει φλασιά και είχανε σταματήσει για να τη δούνε... Ο (κομικοτραγικός) χαρακτηρισμός "υπαίθριο παρκινγκ" μπορεί κάλλιστα να αποδόσει το μεγαλείο της κατάστασης. Αυτοκίνητα κολλημένα μέχρι την λεωφόρο Αμφιθέας. Όμως επειδή δεν μασάω τα είχα προβλέψει αυτά και είχα κάνει το πρόγραμμά μου. Έτσι, απ'τον πολύ άρτιο προγραμματισμό, βρέθηκα στο Ελ. Βενιζέλ 2,5 ώρες πριν την πτήση μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, το check-in, ήταν ανοιχτό, οπότε αμέσως ξεφορτώθηκα 13,5 κιλά απ'τους ώμους μου. Φυσικά, όπως δήλωσα στον άνθρωπο που με τσέκαρε, 13,5 κιλά δεν είναι τίποτα. Αν δεν φτάνει ο σάκος τα 19,5 για να ιδρώνω απ'το κουβάλημα και απ'τη σκέψη οτι θα τα σκάσω για υπέρβαρο, τότε δεν νιώθω ζωντανός. Παραταύτα, πράγματι υπήρχε ένα ζήτημα για το πόσο ζωντανός ένιωθα αφού είχα κοιμηθεί μόλις 2 ώρες. Ας είναι καλά όλος ο κόσμος και μαζί και οι κολλητοί μου που θυμήθηκαν τα γεννέθλιά μου και ξαφνικά μετά τις 00:00 το τηλέφωνο άρχισε να παριστάνει το ξυπνητήρι. Ας μην γινόμαστε κακοί όμως. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να σε θυμούνται οι φίλοι σου, ακόμα και αυτοί που δεν τα έχετε πει τους τελευταίους μήνες, αλλά σε παίρνουν γιατί το θυμούνται. Όπως και να έχει, μ'αυτά και μ'αυτά, κοιμήθηκα μόλις 2.5 ώρες και ήμουν και στο αεροδρόμιο 2.5 ώρες πριν την πτήση μου. Έπρεπε με κάθε τρόπο να μείνω ξύπνιος. Έκανα μερικά τηλέφωνα και ... έφαγα. Έφαγα σαν το βόιδι. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί υπέκυψα με τέτοιο τρόπο στην πρόκληση του να γουρουνιάσω στο φαϊ και πού? Στο αεροδρόμιο. Τεσπά. Συγχωρώ τον εαυτό μου (όχι την κοιλιά μου που μεγαλώνει χωρίς να με ρωτάει) γιατί οι ώρες ήταν δύσκολες.
Περιέργως, όλα κύλησαν κατ'ευχήν. Τίποτα ευτράπελο. Τίποτα περίεργο. Μόνο η θύρα επιβίβασης: Β15. Ε, ας πούμε οτι έχω κάποιες κακές μνήμες απ'αυτή τη θύρα και δεν μου πολυάρεσε η επίσκεψη σ'αυτή αλλά αυτά είναι ιστορίες του παρελθόντος. Η θέση μου ήταν η 15Α. Έτσι για αλλαγή, δεν ήμουν πάνω στο φτερό. Ήμουν πάνω στον κινητήρα! Η κυρία που μας μετέφερε, ήταν η I-BIXO, ένα airbus A321. To πρώτο πράγμα που πρόσεξα, αφού κάθησα στη θέση μου, ήταν η φθορά του χρώματος πάνω στον κινητήρα που μάλλον ήταν cfm. Σύντομα όμως, δοκίμασα μια απ'τις καλύτερες εκπλήξεις: Είτε λόγω της θέσης μου, είτε λόγω των κινητήρων, τα επίπεδα θορύβου ήταν πολύ χαμηλά. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συμπαθή αισθήματά μου απέναντι σ'αυτούς τους δύο cfm. Αθόρυβη απογείωση και ιδιαίτερα ήρεμη πτήση. Δίπλα μου ένα παιδάκι το οποίο ευγενέστατα και ντροπαλά αρνήθηκε την θέση του παράθυρου που του προσέφερα. Ύσηχος σε όλη τη διάρκεια της πτήσης, με έκανε να ζηλεύω που ταξίδευε έτσι από τόσο μικρός.
Κάποια στιγμή, έφτασε η ώρα να προστειωθούμε. Ενώ πλέον είχαν βγεί οι τροχοί, άρχισαν κάποιες μικροαναταράξεις. Κοίταξα κάτω τα δέντρα και ήταν ακίνητα. Μα εμείς γιατί κουνιόμασταν τότε αφού δεν είχε αέρα? Το καλύτερο -φυσικά- ήταν ο κινητήρας που άρχισε να κουνιέται σαν δόντι που είναι έτοιμο να πέσει. Παράξενα πράγματα. Γιατί βαρέθηκε ο κινητήρας και θέλει να πέσει τώρα που φτάνουμε? Ε τι να σας πω, δεν ξέρω. Πάντως, μας έκανε τη χάρη και δεν έπεσε. Χαιρετίσαμε σαν καλά παιδάκια το πλήρωμα και μπήκαμε στα λεωφορεία για το terminal.
Αν και έχω ξαναπάει στη Malpensa, δεν είχα ξαναπάει για transit. Ε λοιπόν, ενώ δεν είχα μεγάλο layover, έφτασα από την είσοδο που μας άφησε το λεωφορείο στην Α51, σε λιγότερο από 8 λεπτά. Μπράβο τους! Καθαρή σήμανση, καθαρά "μονοπάτια" και κοντινές διαδρομές. Τι άλλο να ζητήσει ένας ταξιδιώτης-zombie? Λίγο νεράκι μόνο γιατί είχα κορακιάσει (εμ ποιός μου είπε να φάω έτσι?) Βασικά, η ουρά στην "καντίνα" της Α51, θύμιζε ουρά δημόσιας υπηρεσίας. Πάνω από 20 άτομα που περίμεναν να βρούν στον ήλιο μοίρα. Μέχρι να πάρω 2 νεράκια πέρασε η ώρα και έπρεπε να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο που θα μας πήγαινε στο επόμενο αεροσκάφος.
Εκεί λοιπόν που πήγαινε το λεωφορείο βλέπω μπροστά μας την Ι-ΒΙΧΟ και την χαιρετάω. Αμ που να 'ξερα? Με μια στροφή, το λεωφορείο μας πήγε πάλι στην Ι-ΒΙΧΟ. Μα από εκεί δεν φύγαμε? Τι δουλειά έχουμε να πάμε στον δεύτερο προορισμό με το ίδιο αεροσκάφος?????? Δηλαδή πού είναι η χαρά του να πετάξεις με δύο διαφορετικά αεροσκάφη?? Πού είναι η χαρά του να δείς άλλες αεροσυνοδούς? Πουθενά, κύριοι. Αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε. Αεροσυνοδοί και τέτοια πράματα δεν υπάρχουν σήμερα. Το πλήρωμα θα είναι το ίδιο με πριν! Ακούς εκεί! Να θέλετε και ΑΛΛΕΣ αεροσυνοδούς!!!!
... Μα ... ρε παιδιά, το πρώτο πλήρωμα ήταν ΟΛΟΙ ιπτάμμενοι φροντιστές! Ούτε μισή γυναίκα για δείγμα(η τρίτη "πρωτιά" αυτού του ταξιδιού). Ε, καλά. Δεν θα παιθάνουμε κιόλας. Ούτως ή άλλως, η πτήση για Βαρκελώνη είναι αρκετά σύντομη οπότε δεν θα πάρουμε χαμπάρι τίποτα. Πράγματι λοιπόν, ανεβήκαμε στο ίδιο αεροσκάφος, χαιρετίσαμε το ίδιο πλήρωμα και... ω του θαύματος! Η θέση μου -αυτή τη φορά- ήταν η 14Α (μια θέση πιο μπροστά).
Δίπλα μου αυτή τη φορά, ένα ζευγάρι Ελλήνων. Οι άνθρωποι πηγαίνανε πρώτη φορά Βαρκελώνη και ψαχνόντουσαν για το πού να πάνε και πώς να πάνε και πού να φάνε. Τους είπα τα λίγα που γνώριζα και μέχρι να τα πούμε, προσγειωθήκαμε. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί η κυρία νόμιζε οτι ήμουν τουριστικός οδηγός αξιοθεάτων, ταβερνών, καλοπέρασης, καλοφαγώματος κτλ και πως λειτουργούσα σαν κερματοδέκτης: Μου έριχνε την ερώτηση και εγώ κατέβαζα την απάντηση.
Για υποδοχή, η Βαρκελώνη μου επιφύλαξε.... Rush Hour Traffic... 90 λεπτά με το λεωφορείο μέχρι την Plaza Catalunya.... (για μια διαδρομή το πολύ 25-30 λεπτά
)-------
Και φυσικά, το τετραήμερο αυτό έμελε να έρθει γρήγορα στο τέλος του. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και το ξύπνημα για να πας στο αεροδρόμιο για το ταξίδι της επιστροφής δεν είναι ποτέ αυτό που θα έπρεπε να είναι. Τουλάχιστον αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. Το πολύ καλά οργανωμένο σιδηροδρομικό δίκτυο της Βαρκελώνης μας πήγε με πολύ μικρές καθυστερήσεις (λόγω έργων) στο αεροδρόμιο της πόλης. Εκεί βέβαια με περίμενε μια έκπληξη.
Αφού στηθήκαμε στην ουρά για το check-in της Alitalia, ξαφνικά είδα στον πίνακα αφήξεων οτι η πτήση μου θα καθυστερούσε να φτάσει κατά μισή ώρα. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν η σύνδεσή μου στη Ρώμη. Ε. Ντάξ. Τα φροντίζουνε μωρέ αυτά. Το πολύ-πολύ να καθυστερήσουνε την πτήση από Ρώμη προς Αθήνα. Δεν τρέχει και τίποτα (για να λέμε όλη την αλήθεια, δεν είχα καμία βιαστική υποχρέωση στην επιστροφή!). Όταν πράγματι φτάνει η σειρά μου, η κοπέλα με ενημερώνει οτι η πτήση μου έχει καθυστερήσει 45 λεπτά (ο πίνακας έλεγε ακόμα 30!) και πως θα χάσω τη σύνδεσή μου. Α μπα? Μάιστα. Και τώρα? Μη μου πείτε οτι θα με υποχρεώσετε να κάνω και άλλες διακοπές στη βαρκελώνη υπ'ευθύνη σας γιατί αν υποψιαστώ κάτι τέτοιο, θα σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και θα φύγω χαμογελώντας! Αλλά μπα. πού τέτοια τύχη.
"Θα πάτε πίσω στο γραφείο της Alitalia για να αλλάξετε το εισητήριό σας ή την πτήση σας ή να πάρετε τα χρήματά σας πίσω". ΧΜΟΥ. Αυτό πρέπει να ομολογήσω οτι με τρόμαξε ελαφρώς. Δεν πολυείχα την άνεση να κάνω δραστικές αλλαγές και ειδικά αλλαγές που θα περιελάμβαναν ελάφρυνση της τσέπης μου. Τέλος πάντων, ελαφρός τρομαγμένος όπως ήμουν, κίνησα για το γραφείο. Εκεί λοιπόν, μπροστά μου, βρήκα το ζευγάρι που ήταν δίπλα μου στην πτήση από Μιλάνο προς Βαρκελώνη.
Από την πρώτη μας γνωριμία δεν είχα συμπαθήσει ιδιαίτερα την κυρία, αλλά εδώ έδωσε ρέστα. Περιμέναμε στην ίδια ουρά και το ζευγάρι ήταν μπροστά μου. Ξαφνικά μια Ιταλίδα (μέσης ηλικίας) έρχεται φουριόζα και παρακαλεί την κοπέλα που ήταν μπροστά μπροστά, να κάνει μια ερώτηση (ή κάπως έτσι φάνηκε -τελοςπάντων ήταν κάποια ανάγκη αφού ήταν πολύ αγχωμένη). Η κοπέλα της είπε ναί και η γυναίκα έκανε την ερώτηση που ήθελε και ο υπάλληλος άρχισε να της δίνει κάποιες οδηγίες. Ξαφνικά, η ελληναρού ξεσπάθωσε: Πήγε προς το counter (ο άντρας της προσπάθησε να της πει "κάτσε ύσηχα" αλλά στου κουφού την πόρτα φτιάξε μια ομελέτα) και άρχησε να λέει σε άπταιστα αγγλικά:
"Γουί αρ χιερ νάου. Δις λέιντι γουέιτ μπικόζ γουί χίερ νάου! Δις λέιντι νοτ χιερ! Νόου νόου!"
O άνθρωπος βέβαια στην αρχή προσπάθησε να της εξηγήσει αλλά όταν νομίζεις οτι ΟΛΟΙ και ΠΑΝΤΑ πάνε να σου την φέρουν και θες να αποδείξεις σε ΟΛΟΥΣ οτι εσένα δεν σου τηνε φέρνουνε με τίποτα (ΡΕ ΑΜΑ ΛΑΧ ΝΑΟΥΜ), τότε δεν μπορείς να ακούσεις ούτε την ίδια τη λογική πλευρά του εαυτού σου, οπότε δεν υφίσταται θέμα για το αν θα ακούσεις τον υπάλληλο που.... είναι εκεί για να σου τηνε φέρει.
Τελικά ο άνθρωπος αναγκάστηκε να της πει (στα αγγλικά):
"Κοιτάξτε να δείτε, εδώ είναι το γραφείο μας και οργανώνουμε τη δουλειά μας όπως θέλουμε. Η κυρία ήρθε εδώ μετά από τηλέφωνο του check-in και έπρεπε να την εξυπηρετήσω αμέσως".
Αφού γύρισε πίσω, η ατάκα του άντρα της με έκανε να βάλω τα γέλια: "Τι κατάλαβες?". Φτάνει η σειρά τους και φτάνει και η δικιά μου στο ακριβώς δίπλα counter οπότε είμαστε δίπλα δίπλα. Με το που δίνω το διαβατήριό μου στον άνθρωπο, ακούω από δίπλα: "Μπορείς σε παρακαλώ να ΜΗΝ μιλάς για 10 λεπτά? Μην μιλάς, μη λες τίποτα. Μπορείς? Ωραία". Αυτός ήταν ο κύριος
"Για Αθήνα, ένα άτομο?" ρωτάει ο υπάλληλος. "Ναι" του απαντάω. "Τι σας είπε? Τι σας είπε????" ακούστηκε μια γυναικεία φωνή από δίπλα. "Δε μου λες κυρά μου, ο άντρας σου σου είπε να το βουλώσεις και επειδή εσύ δεν μπορείς να βάλεις το τσιρώτο, τα βγάζεις σ'εμένα και περιμένεις να δεις τι θα σου πω για να αρχίσεις να φωνάζεις πάλι και να γίνει επισόδειο εδώ???" ... θα ήταν η απόκρισή μου αν ήμουν κάποιος άλλος "Τίποτα δεν μου είπε ακόμα" της είπα."Θα πετάξετε με την πτήση της Ιberia για Αθήνα, απευθείας, που φεύγει στις 12:45". Μπράβο! Κοίτα να δεις τύχη. Φεύγω 75 λεπτά αργότερα, φτάνω μισή ώρα νωρίτερα, δεν έχω αλλαγές και θα φάω και ένα φαγητό της προκοπής στην Iberia! Μπράβο στον επαγγελματισμό όλων των εμπλεκόμενων.
Καταλαβαίνω βέβαια οτι δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί. Τις περισσότερες φορές, τέτοια γεγονότα, συνδέονται με ταλαιπωρία του επιβάτη. Σταθηκα τυχερός, το ξέρω. Δεν μπορώ όμως να μην πω τον καλό το λόγο και να μην πω οτι δεν παιδεύτηκα καθόλου! Γενικά είμαι πολύ ευχαριστημένος από όσες φορές έχω ταξιδέψει με την Alitalia. Φθηνός ναύλος, καλή εξυπηρέτηση, δεν είναι σφηχτοκ$#*(#$ με τα μίλια και γενικά περνάω καλά. Μόνο το "φαγητό" να προσέχανε στις κοντινές πτήσεις και θα ήταν άψογοι. Τι το θέλετε ρε παιδιά εκείνο το πράμα που ούτε καν θυμίζει φαγητό????
"Τι σας είπε? Τι σας είπε?" .... "Πριτς που θα σου πω κυρα-καρακάξα, για να αρχίσεις να φωνάζεις οτι βλέψανε εμένα και αφήσανε εσένα και τον άντρα σου ξεκρέμαστους πριν καλά-καλά αφήσεις τον άνθρωπο να σου πεί τι έχει κανονίσει για 'σένα??? ΟΥΡΤ!".... yadda-yadda... ξέρετε
"θα δούμε, δεν είμαι σίγουρος ακόμα". Όταν τελικά τους δώσανε την ίδια πτήση, της είπα οτι θα ταξιδέψουμε μαζί και οτι απλώς πρέπει να αλλάξουν terminal αναχώρησης γιατί η Iberia είναι σε άλλο terminal και πήγαμε όλοι μαζί μέχρι το check-in της Iberia.Ο άνθρωπος στο check-in τα είχε δει όλα κωλυόμενα και δεν πολυκαταλάβαινε τι γινόταν. Παρ'όλα αυτά, με έβαλε στον $*(#(* του airbus αλλά μου το έδωσε το παράθυρο που του ζήτησα (25Α). Μου έγραψε και τα μίλια στην Iberia και ας μην είχα την κάρτα (δε φταίω εγώ! Με Alitalia ταξίδευα!... Ναι, σιγά μη σου πω οτι την έχω χάσει την κάρτα και πως ούτως ή άλλως δεν θα την είχα!).
Η συνοδός μου, φρόντισε να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα της αναμονής και στις 11:50 πήγα στον έλεγχο διαβατηρίων. Μετά από την απογοήτευση του να μην βρω το official μαγαζί της Barca μέσα στα gates, κατευθύνθηκα προς την 15 όπου υπήρχε ένα κάρο κόσμος. Δεν χρειάζεται να πω οτι η πτήση ήταν γεμάτη και δεν έπεφτε καρφίτσα. Η καλύτερή τους για την Iberia.
Η επιβίβαση άρχισε στις 12:25 αλλά περιέργως όλοι μπήκαν γρήγορα και δεν υπήρχε (όπως συμβαίνει συνήθως) τεράστια ουρά στη γεφυρα επιβίβασης. Το αεροσκάφος ήταν το συνηθισμένο Α320 που χρησιμοποιεί η εταιρία για πτήσεις από και προς την Αθήνα (είτε από Μαδρήτη, είτε από Βαρκελώνη, ο τύπος αεροσκάφους παραμένει ίδιος). Το "ταξίδι" μας προς τον παραθαλάσιο διάδρομο απογείωσης ήταν μακρύ, as usual (10+ λεπτά) αλλά δεν κατάφερε να μας τη βγεί η κυρία που μας κυνηγούσε! Για μια ακόμη φορά είδα τα έργα για το νέο terminal που φαίνεται να γίνονται πολύ αργά... Προς μεγάλη μου έκπληξη, πάντως, η κασέτα με τις οδηγίες ασφαλείας στα Ελληνικά, ήταν "η παλιά" (με την κυρία που μάλλον ακούγεται σαν Ρωσίδα με πολύ σπαστά Ελληνικά που έχει και ένα λάθος και λέει και συνέχεια "Άιμπήρια"...) την οποία είχα να ακούσω πάνω από ένα χρόνο... Φαίνεται το ξέχασαν το συγκεκριμένο Α320.
Τεσπά, τι να λέμε τώρα, επιτέλους φτάσαμε στην αρχή του διαδρόμου απογείωσης, η ώρα ήρθε, οι P&W (έχω την εντύπωση) άρχισαν να φωνάζουν (ευχάριστη έκπληξη: πάλι, όχι τόσο δυνατά όσο θα φοβόμουν!) και το Α320 την έκανε με ... ελαφρά πηδηματάκια απ'τη Βαρκελώνη αφού πρώτα μας έκανε μια καλή στροφή για να δούμε για μια τελευταία φορά το αεροδρόμιο και την πόλη. Συνεπιβάτες μου στο τιγκαρισμένο Α320 (του οποίου ποτέ δεν κατάφερα να δω τον αριθμό νηολογίου (*) ) ήταν ένας Έλληνας (όπως ανακάλυψα αργότερα) που ήταν παρέα με έναν αγγλόφωνο κύριο που μιλούσαν κατά το μεγαλύτερο μέρος της πτήσης (όταν δεν κοιμόντουσαν) με τον κλασικό πολιτισμένο τρόπο που δεν γίνονταν αντιληπτοί και δεν ενοχλούσαν. Πάλι καλά γιατί μπόρεσα να συγκεντρωθώ στο φορητό μαραφέτι μου. Την συγκέντρωσή μου ήρθε να διακόψει το φαϊ. Μα πως μπορούν να διαμαρτύρονται για αυτές τις πολύ ωραίες πένες με κόκκινη σαλτσούλα που έχουνε και μανιτάρια και τυράκι? Αδιανόητο.
Με το που "προσγειώθηκε" ο δίσκος με το φαϊ και το νεράκι, ξαφνικά να σου κάτι ωραίες αναταράξεις. Όχι τίποτα χοντρό, αρκετό όμως για να μου περάσει το μήνυμα: "Αν δεν πιείς τουλάχιστον το μισό νερό σου, θα λούσω τον διπλανό σου που είναι και καλός συνεπιβάτης. Δεν θα ήταν σωστό κάτι τέτοιο, δε νομίζεις?". Ε, ήπια το μισό και μετά από λίγο σταμάτησαν και με άφησαν να εξαφανίσω τα Μακαρονάκια. Η υπόλοιπη πτήση συνεχίστηκε χωρίς γεγονότα με μόνο αξιοθέατο κάποια κυρία που πέρασε από πάνω μας. Περάσαμε απ'το γνωστό αεροδιάδρομο πάνω απ'τη γέφυρα Ρίου-Αντίριου (είπα να μην ανεβάσω ΑΛΛΗ ΜΙΑ φωτογραφία αυτής
) και σε λιγότερο από 20 λεπτά ακουμπούσαμε τον "κοντινό" (ο μακρινός είναι αυτός μετά την Αττική Οδό ) διάδρομο του Ελ Βενιζέλ.Λίγα δευτερόλεπτα αφότου "πιάσαμε στην πύλη", είχα την τύχη να γίνω μάρτυρας μιας μονομαχίας στο Ελ. Βενιζέλ δύο αεροσκαφών της easyjet.
Αποσκευές ήρθαν πολύ γρήγορα και... ήρθε η πικρή ώρα του γυρισμού.....
(*)
Υπάρχει άραγε τρόπος να βρεις τον αριθμό νηολογίου ενός αεροσκάφους όταν επιβιβάζεσαι σ'αυτό μέσω της γέφυρας επιβιβασης (και άρα δεν βλέπεις την ουρά)??