Ήμουν κι εγώ στην Air China για το Παρίσι!

[aakunz]

Το Π-Σ-Κ 12-14 Δεκεμβρίου πραγματοποίησα ένα ακόμα Ταξίδι-Υπερπαραγωγή, αυτή τη φορά με δύο πολύ καλούς φίλους-μέλη αυτού του ταπεινού φόρουμ και το ένδοξου Συλλόγου Φίλων Αεροπορίας “Απογείωση”, τα μέλη George και Jerry. Περαιτέρω συστάσεις δε νομίζω ότι χρειάζεστε.

Η ιδέα να πραγματοποιήσω αυτό το ταξίδι μου ήρθε γύρω στις αρχές Νοεμβρίου. Συνήθως κανονίζω τα διάφορα ταξίδια μου αρκετούς μήνες πριν, αλλά αυτό το τελευταίο προγραμματίστηκε αυθόρμητα και σχεδόν ακαριαία. Για να πας στο Παρίσι υπάρχουν πολλές επιλογές και μέχρι πρότινος στερούνταν πρωτοτυπίας. Η πολυπόθητη για κάποιους και κατ' ευφημισμόν για μένα, αεροπορική σύνδεση Ελλάδας-Κίνας, έφερε έναν ακόμα παίκτη στο δρομολόγιο του Παρισιού, αφού ουσιαστικά πρόκειται για την καθιερωμένη αεροπορική σύνδεση Κίνας-Γαλλίας με μία “αρπαχτή” μέχρι την Ελλαδίτσα μας, κάθε Παρασκευή (ημέρα ιερή για τους μουσουλμάνους και τους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους). Τα Α330 της Air China έχουν αποτελέσει αντικείμενο του πόθου για τους έλληνες spotters (θυμηθείτε το χαμό που έγινε με το Α330 της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας). Έτσι, με πρόσχημα ένα Π/Σ/Κ στο Παρίσι, θα προσέθετα άλλη μία κινέζικη αεροπορική εταιρεία στη λίστα των πτήσεών μου, οι οποίες έφτασαν αισίως τις 125. Διότι ο πρωταρχικός μου στόχος ήταν να πετάξω με τον Κινέζο, άσχετα με το ότι τελικά και ο προορισμός ο ίδιος θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το να πεισθεί το μέλος George ήταν κάτι το πολύ απλό. Ήταν άλλωστε και κάτι το οποίο κι ο ίδιος ήθελε. Τα €92,17 του εισιτηρίου της μετάβασης ήταν κάτι περισσότερο από πειρασμός, ουσιαστικά ήταν κάτι το προαποφασισμένο. Το μέλος Jerry είναι γεγονός ότι μας ταλαιπώρησε λίγο, μέχρι που επιστρατεύτηκε η αλάνθαστη προβοκατόρικη μέθοδός μου: του έστειλα ένα e-mail με την κράτησή του και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Βέβαια παρά το ότι και οι τρεις μας ήμασταν κρατημένοι στο ίδιο booking class (το χαμηλότερο που υπάρχει) στο διάστημα που μεσολάβησε από την έκδοση του δικού μου, μέχρι την έκδοση των υπόλοιπων δύο εισιτηρίων, η Air China αποφάσισε να βάλει επίναυλο €30.00 στην κάθε διαδρομή, με αποτέλεσμα το κόστος να ανέλθει στα €122,17 το άτομο, κι όλα αυτά όταν η τιμή του πετρελαίου είχε πάρει την κατιούσα.

Φυσικά, καμία κράτηση δεν είχε γίνει στην τύχη. Μαζί με τις θέσεις, είχε κλειστεί και το pre-seating: 35A για μένα, 36Α για το George και 37Α για το μέλος Jerry. Διάφορες ιδέες έπεσαν στο τραπέζι, προκειμένου να δοκιμάσουμε το σέρβις της εταιρείας: Kosher Meal για μένα, Hindu Meal για το George και Vegetarian Ovo Lacto για το Jerry. Αν δεν κατάλαβες, θέλαμε να δοκιμάσουμε τις αντοχές του catering. Προτάθηκαν επίσης διάφορα extreme πράγματα, όπως να κλείσουμε wheelchair (WCHR) για το George, Language Assistance-LANG για μένα (speaks only Mongolian) και Unaccompanied Minor-UMNR για το Jerry. O εφιάλτης των dispatchers δηλαδή. Οι ιδέες έμειναν στη μέση και αρκεστήκαμε στο pre-seating. Τώρα που το σκέφτομαι όμως, έπρεπε να τους το είχαμε κάνει... διότι και ο Κινέζος θέλει το Kosher του.

Άφιξη στις 11:45 στο τιμημένο χαμπ μαζί με το μέλος Jerry. Το μέλος George βρισκόταν ήδη μπροστά από τα γκισέ της Air China CA964. Σύντομα αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε τα της πληρότητας: σχεδόν άδειο το check-in, με δύο κινέζους δίπλα. Τσεκάρω εγώ πρώτος και παρατηρώ τη handler της ΟΑ να περνάει τη σελίδα με τα στοιχεία του διαβατηρίου μου από το scanner του υπολογιστή της. “Άλλη δουλειά δεν είχατε, αυτά σας βάζει να κάνετε ο Κινέζος;” τη ρώτησα κι εκείνη κουνούσε το κεφάλι. “Να η 35Α που έψαχνες, την έχει κρατήσει ο κύριος” γυρίζει και λέει στη συνάδελφό της. Όταν ήρθε η σειρά του μέλους Jerry βγήκε στην επιφάνεια ένα μίνι-μπάχαλο: η κάρτα του Jerry βγήκε στο όνομά μου και το σύστημα αρνείτο πεισματικά να βγάλει άλλη. Το δε μέλος George φαινόταν πως είχε κλειστεί στην 52Α. Τι είχε γίνει, ποιος έφταιγε, τι συνέβαινε, κανείς δε θα μάθει ποτέ. Αλλά τι να περιμένεις από εταιρεία που έχει το ίδιο σύστημα κρατήσεων με εταιρείες-ογκόλιθους το χώρου όπως η MIAT, η Air Moldova, η Caspian, η Uzbekistan Airways, η Iran Air και η Aegean;

Κατευθυνθήκαμε στο Mc Café (ντροπή μας, το ξέρω) ελπίζοντας ότι θα δούμε το Α330 να φτάνει. Παράλληλα δεχόμασταν τηλεφωνήματα από τη Μ.Ε.Σ.Α. (Μονάδα Εδάφους Συλλόγου “Απογείωση”) που είχε κινητοποιηθεί, γιατί το ταξίδι θα αποτελούσε μοναδική αττραξιόν-οκαζιόν και γιατί τίποτα δεν είχε αφεθεί στην τύχη του. Ακόμα και ο Σύλλογος "Απογείωση" είχε μετονομαστεί σε "Le Décollage" για τις ανάγκες της διεθνούς υπερ-συμπαραγωγής. Η Μ.Ε.Σ.Α. ήταν συνδεδεμένη με την Κ.Ο.Υ.Λ.Α. (Κεντρο Οργάνωσης Υπηρεσιών Λογισμικού Απογείωσης -κάτι σαν FIDS), είχε ακροβολιστεί στην περίφραξη και θα κάλυπτε την αναχώρηση της πατριωτικής αποστολής μας. "Όλοι το περιμένουμε, κανείς δεν το έχει δει, πλάκα θα 'χε να μας πουν ότι δε θα έρθει..." Αυτά σκεφτόμουν καθώς έπινα τον καπουτσίνο μου κι έτρωγα το μάφφιν. Τα μέλη Jerry και George δεν ήθελαν, γιατί θα έτρωγαν στο αεροπλάνο. Συγκρατήστε αυτή τη λεπτομέρεια, θα σας χρειαστεί στη συνέχεια.

Περάσαμε την άχαρη διαδικασία ελέγχου διαβατηρίων (παρά το ότι πάμε εντός Σένγκεν, η πτήση θεωρείται εκτός Σένγκεν, λόγω του ότι τελικός προορισμός είναι το Πεκίνο (συγκρατήστε και αυτή τη λεπτομέρεια, θα σας χρειαστεί όταν θα φτάσουμε στο Παρίσι). Περιμένοντας στο γκισέ “ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ” ήρθε κι ένα όργανον της τάξης που μας έστειλε στο γκισέ “ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ ΕΕ” λέγοντάς μας με ύφος σαράντα καρδιναλίων “Να διαβάζετε τι γράφει το γκισέ που περιμένετε, κύριοι”. Γιατί εγώ νομίζω ότι όταν η πινακίδα γράφει “ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ” συμπεριλαμβάνει αυτόματα και τα Διαβατήρια Πολιτών ΕΕ, οΕΕο; Θα έπρεπε να έγραφε “ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ” για να ισχύει αυτό που έλεγε ο συνάδελφος του ειδικού φρουρού. Κάτι τέτοια κάνουν και μετά καίγεται το πανελλήνιον.

Κατεβήκαμε στην Α-εικοσικάτι, γιατί προφανώς ο Κινέζος δεν δίνει λεφτά για γέφυρες επιβίβασης και άλλες σαχλαμάρες. Λίγο μετά, κι ενώ είχαμε-δεν είχαμε μαζευτεί καμιά τριανταπενταριά άτομα όλοι κι όλοι, ήρθε το λεωφορειάκι της ΟΑ για να μας πάει στο Α330 του Κινέζου. “Παρακαλούμε να επιβιβαστούν πρώτοι οι επιβάτες κάτοχοι χρυσής κάρτας PhoenixMiles, να ακολουθήσουν οι επιβάτες με αργυρή κάρτα και ακολούθως οι επιβάτες με μικρά παιδιά. Οι επιβάτες της business μπορούν να επιβιβαστούν όποτε εκείνοι επιθυμούν” είπε περιχαρής η υπάλληλος της πύλης. Βέβαια, εδώ να αναφέρω μια εξαιρετικά ασήμαντη λεπτομέρεια: το λεωφορειάκι ήταν ΕΝΑ! Είτε είχες είτε δεν είχες χρυσή κάρτα PhoenixMiles, είτε είχες είτε δεν είχες μικρά παιδιά, μαζί με όλους τους άλλους θα έμπαινες... δεν είναι τυχαίο ότι το σήμα της Αιρ Τσάινα είναι ο Φοίνιξ (το πουλί) που σχηματίζεται από τα γράμματα VIP (η μήπως ήταν τελικά τυχαίο. Άσχετο αλλά και το Ιπτάμενο Αγρινό των Κυπριακών Αερογραμμών είναι τα γράμματα ΚΑ, τι άλλο άχρηστο θα μάθετε ακόμα...

“Είστε καταπληκτική, θα μας βάλετε μαζί με τους κατόχους της χρυσών καρτών; Μας συγκινείτε απίστευτα...” είπα στην υπάλληλο εννοώντας “Έχει μεγάλα κεσάτια ο Κινέζος ή μου φαίνεται;”

 

[George]

Αρχές Δεκέμβρη ήταν που μιλήσαμε με τον aakunz για το ταξίδι:
-"Je ne veux pas travailler, Je ne veux pas déjeuner" μου είπε.
-"aakunz, παραληρείς", του είπα. "Άσε που δεν ξέρω γαλλικά".
Και μετά άρχισε να μου μιλάει κινέζικα. Είχα καταλάβει. Η επόμενη αποστολή μας θα ήταν να πάμε Παρίσι με την 964. Πείσαμε τον Jerry (ουσιαστικά τον εκβιάσαμε όπως μάθατε ήδη), πείσαμε τους φίλους μας να μας βγάλουν στην απογείωση (αυτό δεν ήθελε καν προσπάθεια) και, τέλος, πείσαμε τους υπαλλήλους security του χαμπ μας ότι είμασταν τρεις φιλήσυχοι άνθρωποι που πήγαιναν Παρίσι, όπως και εκαντοντάδες χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες μας και μη. Μόνο που οι άλλοι πάνε με βαρετούς τρόπους, ενώ εμείς αναζητούμε αυτό το κάτι να μας ιντριγκάρει.

CA964
ATH 1330 - CDG 1550
A330-200, B-6079
Θέσεις 35/36/37A

Και κάπως έτσι βρεθήκαμε στο μοναδικό λεωφορειάκι που θα γέμιζε (καλά, αυτό μην το πάρετε τις μετρητοίς) το ολοκαίνουργιο και γυαλιστερό Α330-200 που βλέπαμε να μας περιμένει στο βάθος της πίστας. Ήταν το Β-6079, ηλικίας ούτε δύο ετών. Βρέφος. Το οποίο το φυλούσαν ωσάν θείο βρέφος κάτι τύποι μαυροντυμένοι γύρω γύρω του, που δε μιλούσαν, δε λαλούσαν και δεν καταλάβαμε και τι ρόλο βαρούσαν. Μάλλον το κρατούσαν ζεστό μες στο κρύο του χαμπ, για να μην κρυώσει.

Κρύα ήταν και η υποδοχή στη σκάλα. Μες στην τρελή χαρά εμείς, μες στην απάθεια η κινεζούλα στο κεφαλόσκαλο. Ωραίο πλήρωμα θα έχουμε, σκέφτηκα. Ούτε ένα hello έτσι για το καλό. Αλλά δεν έφταιγε το πλήρωμα στο σύνολό του όπως θα καταλαβαίναμε αργότερα.

Με το που μπήκαμε πάντως μας κατέκλυσε η ευωδιά του καινούργιου αεροπλάνου. Αυτό μας άρεσε. Μετά μας κατέκτησε το άνετο κάθισμα, το καλό σιτ πιτς, η κουβερτούλα, το μαξιλαράκι αλλά και η προσωπική οθονίτσα που υποσχόταν audio και video on demand. Το καθεστώς κάνει καλή δουλειά, σκεφτήκαμε όλοι. 13:45 που λέτε, ξεκινούσαμε το push back. Το αεροπλάνο είχε έρθει με κανένα μισάωρο καθυστέρηση, αλλά έχοντας να φορτώσει μόλις καμια σαρανταριά νοματαίους, είχε ήδη καλύψει τη μισή.

Τότε ξεκίνησε ίσως το αναλυτικότερο safety demo που είχαμε δει ποτέ σε αεροπλάνο. Όλα οπτικοποιημένα (ακόμη και την εγκατάλειψη από τις τσουλήθρες μας την έδειξαν από το ομοίωμα καμπίνας 747 που η εταιρία έχει για την εκπαίδευση των πληρωμάτων της), όλα σε κινέζικα, αγγλικά, νοηματική και με αγγλικούς υπότιτλους. Εντυπωσιακό! Μόνο που εκεί τελείωνε η επαφή μας με την αγγλική γλώσσα για το υπόλοιπο της πτήσης.

Αλλά αυτό δεν το είχαμε ακόμη συνειδητοποιήσει, καθώς μέναμε ξανά εντυπωσιασμένοι από τη front camera, από την οποία βλέπαμε πεντακάθαρα όλη την τροχοδρόμησή μας μέχρι τον 21L σα να μας είχαν δέσει στους μπροστινούς τροχούς.

Ακριβώς στις 14:00 λοιπόν, οι δύο Rolls Royce του Airbus μας αγρίεψαν (ελαφρώς) και μετά από κάτι παραπάνω από μισό λεπτό βρεθήκαμε στον αέρα. Περιττό να πω ότι απογειωθήκαμε περίπου στο ίδιο σημείο απ' όπου σηκώνονται τα Β737 και τα Α320... Καταλαβαίνετε... Μη σας μπουν σκέψεις π.χ. ότι το δρομολόγιο βγάζει τα λεφτά του από cargo. Όχι, όχι.

Αλλά ποιοι είμαστε εμείς να τα βάλουμε με την εμπορική πολιτική της εταιρίας; Τρεις απλοί ταξιδιώτες που πεινούσαν είμασταν. Κι εκεί ακριβώς ήταν που διέκρινα μια κινεζοειδή προφορά να δηλώνει ευθαρσώς "we have prepared a small snack for you". Την πιστέψαμε και εκ των υστέρων δηλώνουμε ντροπή και όνειδος γι' αυτό. Γιατί αντί να χαζεύουμε το Σαρωνικό, τον Ευβοϊκό, τον Κορινθιακό, την Αδριατική, τις Άλπεις κλπ κλπ, μας είχαν κυριεύσει αδίστακτα αλλά συνάμα ταπεινά ένστικτα πείνας και δίψας. Και μείναμε να κοιτάμε απορημένοι το ταπεινό σάντουιτς (της Olympic Catering) που είχε μόλις φτάσει στα τραπεζάκια μας.

Για την ιστορία, είχε κοτόπουλο, παρμεζάνα, κάποια πρασινάδα και μια σως μουσταρδοειδή. Το συνόδεψα με πορτοκαλάδα από τις κοιλάδες του ποταμού Ζου Γιάνγκ, εσοδείας 2008, για να δένει αρμονικά με το σάντουιτς. Ο aakunz γελούσε ήδη από μέσα του με το οικτρό λάθος μας να μη φάμε στου ΜακΝτόναλντ, αλλά από ευγένεια δε μας το έδειχνε. Εγώ, πάλι, τους διαβεβαίωνα ότι τα ντάμπλινγκς χοιρινού, τα γουόν τον και τα σπρινγκ ρολς θα έρχονταν αργότερα, αν και το έκανα απλώς για να τους παρηγορήσω. Υποπτευόμουν ότι οι επόμενες 3 ώρες της πτήσης μας θα περνούσαν χωρίς άλλο φαγάκι. Και πού να βρεις το κουράγιο να ρωτήσεις το πλήρωμα για το θέμα. Μια "napkin" τους ζήτησα και τι δε μου έδωσαν: ζαχαρίτσα, μαντηλάκι, γαλατάκι... Ώσπου στο τέλος κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο να συνεννοηθώ και άπλωσα ευγενικά το χέρι μου και την πήρα ο ίδιος από το καρτ. Μάλλον από αμηχανία, η όμορφη κινεζούλα χαμογέλασε και προχώρησε στον επόμενο.

Εν τω μεταξύ, οι κεντρικές οθόνες έπαιζαν ειδήσεις σε άπταιστον κινεζικήν, το πλήρωμα αποσύρθηκε για ξεκούραση στο crew rest (μια περιοχή στο πίσω μέρος της καμπίνας της Economy καλυμμένη με κουρτίνες), στη Business φαινόταν το mood lighting με χρώματα δειλινού (ώσπου μετά να ακολουθήσει η πλήρης συσκότιση) κι εμείς στην Economy παλεύαμε με το χειριστήριο του IFE.

Δεν ήξερα τι ακριβώς έφταιγε: είχε τα πάντα στα κινέζικα ή ήταν δύσχρηστο τόσο ώστε να μην μπορώ να βρω κάτι σε πιο κατανοητή γλώσσα; Τελικά έφταιγαν και τα δύο. Πέρα από το Καζινό Ρουαγιάλ, την Τροία και 1-2 παιδικά (το ένα ήταν η ταινία των Simpsons!), το υπόλοιπο πρόγραμμα ήταν και πάλι σε άπταιστον κινεζικήν. Το ίδιο και η μουσική: κινέζικη ποπ, κινέζικη ροκ, κινέζικη τζαζ, κινέζικη φολκ και, βέβαια, κινέζικη όπερα!

Τότε καταλάβαμε ότι το πραγματικό IFE θα ήταν η ανακάλυψη της καμπίνας και βγήκαμε με τον Jerry παγανιά για εξερεύνηση:φωτογραφίες της καμπίνας, των καθισμάτων, των θέσεων στις εξόδους κινδύνου, επιθεώρηση των χώρων υγιεινής (μέχρι και ο aakunz το έκανε αυτό, για πρώτη φορά στην ιπτάμενη ζωή του) κλπ κλπ κλπ. Το συμπέρασμα ήταν ομόφωνο: το αεροπλάνο ήταν σε εξαιρετική κατάσταση, καθαρό, άνετο και βέβαια άδειο. Αλλά αυτό σας το ξαναείπα νομίζω.

Στο σημείο αυτό μας έκανε αίσθηση ότι το Α332 είναι ένα αρκετά ήσυχο αεροπλάνο. Αυτό γενικώς είναι καλό. Ειδικώς, όμως, όταν κάθεσαι στα Άλφα την ίδια στιγμή που στα Κίλο μια ακούραστη αμερικάνα δεν έχει βάλει γλώσσα μέσα εδώ και δυόμιση ώρες, είναι κακό. Γιατί όταν είσαι αναγκασμένος να υποστείς τις αναλύσεις της για καθετί, από το πιο σύνθετο μέχρι το πιο απλό, τότε θα προτιμούσες να βρίσκεσαι σε Τy-134 και μάλιστα τέρμα πίσω, αγκαλιά με τον κινητήρα. Τελικά, η άγνωστη πρασινάδα στο σάντουιτς ήταν μάλλον γλιστρίδα.

Στο μεταξύ είχαμε περάσει προ πολλού τη Ζυρίχη, το πλήρωμα πέρασε με ένα δεύτερο γύρο πορτοκαλάδας μετά από κανένα δυομισάωρο ξεκούρασης, οι οθόνες έδειχναν ότι από τα 38000 είχαμε ήδη φτάσει στα 13886 πόδια, η ηγουμένη ανακοίνωνε ότι σε κανένα εικοσάλεπτο προσγειωνόμασταν και η αμερικάνα απέναντι κατέληγε ότι το ηλιέλαιο ήταν το καλύτερο λάδι για εκείνη. Για μια στιγμή σκέφτηκα να βάλω στο παιχνίδι και το αγουρέλαιο, αλλά αυτό θα μας έπαιρνε ως το Πεκίνο να το συζητήσουμε.

Λίγη ώρα μετά, οι τεράστιες πτέρυγες του Α330 θα έσκιζαν τα σύννεφα από κάτω μας και στις 16:00 τοπική ακριβώς θα πατούσαμε απαλά στον 08L του CDG. Το ότι το ντε Γκωλ είναι ένα πραγματικό χαμπ είχαμε 18 βασανιστικά λεπτά να το διαπιστώσουμε μέχρι να σταθμεύσουμε σε έναν από τους κυκλικούς τομείς του τέρμιναλ 1 που τόσο αγαπάει και ο φίλος μας ο OveLix όπως όλοι γνωρίζουμε. Το τι widebodies παρέλασαν δίπλα μας εκείνα τα κρίσιμα λεπτά δε θα σας το πω γιατί τα θυμάμαι και μου ανεβαίνει η πίεση.

Είμασταν στο Παρίσι, λοιπόν.
_____________________________________________________________________________________

+++
καινούργιο αεροσκάφος, πεντακάθαρο και μοσχομυριστό
άνετα καθίσματα, με καλό seat pitch και μηχανισμό μετακίνησης της βάσης όταν πέφτει η πλάτη (είναι όντως πιο άνετα!)
εξελιγμένο IFE με καλές δυνατότητες

---
το IFE που με τόσες κινέζικες επιλογές και τόσο λίγες ευρωπαϊκές καταντούσε βαρετό
οι πολύ χαμηλού επιπέδου γνώσεις αγγλικών του πληρώματος
το περιοδικό που ήταν αποκλειστικά στα κινέζικα
πτήση που δεν την έλεγες και on time
Και το βασικότερο: πολύ λίγο το φαΐ βρε παιδιά...
______________________________________________________________________________________

-Άσε τα ψυχρά + και - George και πες μας τι σου άρεσε με απλά λόγια.
-Μου άρεσε η αίσθηση ενός widebody αεροσκάφους σε μια πτήση πέμπτης ελευθερίας στην Ευρώπη. Είχα καιρό να τα ζήσω και τα δύο.

-Και τι σε χάλασε περισσότερο;
-Η παρουσία της ξυνισμένης κινέζας στο κεφαλόσκαλο του αεροπλάνου στην Αθήνα. Η ίδια ήταν που σε όλη την πτήση είχε καθίσει στην πρώτη σειρά της Economy και απαγόρευε την είσοδο στην Business στους περίεργους. Αυτός ήταν και ο μόνος εμφανής ρόλος της στην πτήση. Στο τέλος, έβαλε ένα μπουφανάκι (που περιλαμβανόταν μόνο στη δική της στολή) και δεν την ξαναείδαμε. Το όλο πράγμα ανέδιδε μια οσμή ασυνήθιστου για εμάς καθεστώτος...

-Θα συνεχίζατε για Πεκίνο με την Air China;
-Ναι, αλλά μόνο αν η τιμή ήταν πολύ καλή. Για ενδοευρωπαϊκό μας άρεσε, για υπερπόντιο δε θα τρέχαμε κιόλας για να το κλείσουμε.

-Και με το που πήγατε στο Παρίσι, τι άλλο κάνατε;
-Πήγαμε στο μουσείο του Μπουρζέ και για σπόττινγκ στο Ορλύ. Στο ενδιάμεσο τρώγαμε και πίναμε. Αλλά αυτά θα σας τα πει ο Jerry που τον αφήσαμε για το τέλος.

 

[jerry]

Και το όσκαρ καλύτερης πτήσης 5ης ελευθερίας 2008 παίρνει.....
....η Air China... για την ερμηνεία της στην πτήση ATH-CDG

[Παρακαλείται το μέλος jerry για την απονομή]

" Νιώθω συγκινημένος που βρίσκομαι εδώ σήμερα για να βραβεύσουμε τη μεγάλη εταιρεία της μεγάλης λαικής δημοκρατίας για τις στιγμές μεγάλης συγκίνησης που μας προσέφερε. Ήταν ακόμα μία υπερπαραγωγή.
Τι να πρωτοθυμηθώ :
~ Το ότι η κάρτα επιβίβασής μου έκανε 15 λεπτά να βγει;
~ Το ότι υπήρχαν συνεπιβάτες μας που θα έκαναν το δρομολόγιο ATH-CDG-PEK-MEL;
~ Την αίσθηση απόλυτης ασφάλειας που προσφέρει η εταιρεία, με την κινέζα υπάλληλο-συνοδό-security-μανικιούρ-και-λοιπές-εργασίες να υποδέχεται στη σκάλα και να screenάρει επιβάτες (χώρια το ελληνικό προσωπικό πέριξ του αεροσκάφους κατά την επιβίβαση);
~ Το ότι η ίδια υπάλληλος-συνοδός-security-μανικιούρ (τώρα-και-πεντικιούρ)-και-λοιπές-εργασίες σάπισε στον ύπνο σε όλη τη διάρκεια της πτήσης, αφού είχε φροντίσει να κόψει κάθε δίοδο προς τη business class (και μπροστά);
~ Το γεγονός ότι μπορείς μέσα σε 3 ώρες που διαρκεί η πτήση να μάθεις τουλάχιστον 23 διαφορετικά κινεζικά ιδεογράμματα και να παράγεις βιντεάκια-τραγούδια επιπέδου κρασάκι-του-Τσου με τόση λαική κινεζική μουσική;
Είναι ένα βραβείο που της αξίζει!"

Πιο σοβαρά τώρα :
~ Δε σας κρύβω πως ακόμα θυμάμαι τη θρυλική "αγγλική" προφορά του πληρώματος. Και μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά εγώ τρομάζω στη σκέψη πως αν είχαμε ας πούμε πονοκεφάλο (αναφέρω κάτι απλό) θα έπρεπε να συνενοηθούμε(?) με αυτό το πλήρωμα, ας μη μιλήσουμε για περιπτώσεις ανάγκης, στις οποίες μάλλον απλά θα κάναμε το σταυρό μας (εμείς, γιατί το πλήρωμα θα έκανε γιόγκα).
~ Το catering ασχολίαστο. Και εγώ ήλπιζα πως θα βγει και δεύτερος δίσκος... Μουαχαχά. Ώρες-ώρες είμαι τόσο αγνός επιβάτης.
~ Οφείλω να ομολογήσω πως το IFE ήταν υπερπλήρες (και on demand και απλό) και το αεροπλάνο πεντακάθαρο και ολοκαίνουριο. Αρκεί να μην έκανες το λάθος να επιλέξεις σα γλώσσα τα κινέζικα διότι έπειτα δεν υπήρχε οδός επιστροφής, μιας και το πέρασμα από button σε button γίνεται με tab και όχι με τα βελάκια...
~ Το πλήρωμα ήταν εξυπηρετικό (ή τουλάχιστον προσπαθούσε να είναι) αν και ήταν εμφανής η επιθυμία του να ξεκουραστεί, να λουφάρει, όπως θέλετε πείτε το. Μία κινεζούλα πάντως ήταν μέσα στο χαμόγελο...
~ Αλλά αυτές είναι εμπειρίες που θυμάσαι και όχι το 320 της αιγαίου με τις τόσο στημένες aegean girls.

~ Στην κάθοδο για το Παρίσι φάνηκε το 767 της Kenya παρκαρισμένο. Ότι συγχύστηκα που το είδα θα το πω, ότι με πείραξε πολύ δε θα το πω, διότι παρακάτω περίμενε το 340 της air mauritius. Ας μη μιλήσω για την Air Magadascar που κρυβόταν εκεί στο Τ2 και επιβίβαζε για Antananarivo. Επίσης, θυμάστε το tristar A6-BSM που κόντεψε να κατακρημνίσει την εικόνα ασφάλειας των ΟΑ το ευλογημένο καλοκαίρι του 2005? Ε, κάπου εκεί στο CDG βολοδέρνει και αυτό.

~ Κάποιος σατανικός κακιασμένος και ανοργασμικός υπάλληλος του CDG, μας έστειλε να σταθμεύσουμε στη φυσούνα, ο δρόμος για την οποία προυπέθετε ο πιλότος να έχει εξειδικεμένα skills ελιγμών ώστε να κυκλώσουμε όλο το Τ1, να περάσουμε από την πίσω πλευρά της νησίδας μας και μετά να σταματήσουμε. Είναι θαύμα το ότι δε ζαλιστήκαμε και ευτυχώς διότι μας περίμενε ένας πολλαπλός εντυπωσιακός έλεγχος ασφαλείας κατά την άφιξη. Έλεγχος καρτών επιβίβασης, έλεγχος ότι υπάρχουμε στη λίστα επιβατών για Παρίσι(αυτά ως τώρα 2 φορές, μία από το πλήρωμα και μία από το προσωπικό της air china στη φυσούνα). Διότι καθώς ανεβαίναμε στη φυσούνα μας σταμάτησαν άλλες 2 φορές, την πρώτη υπάλληλοι, τη δεύτερη αστυνομικοί για ακόμα έναν έλεγχο, για να καταλήξουμε στον έλεγχο διαβατηρίων (μιας και φτάναμε σε extra schengen περιοχή λόγω της φύσης της πτήσης) όπου έγινε το τελικό καρατσεκάρισμα. Και μετά θυμάμαι πως περπατήσαμε ώρα αρκετή μέχρι να φτάσουμε στο τρενάκι για gare du nord. Και έκανε και κρύο.

~ Όχι τόσο κρύο όμως, ώστε να μας πτοήσει από μια επίσκεψη στο musee de l'air et de l'espace, να δούμε αεροπλάνα να αγοράσουμε για την εταιρεία που θα φτιάξουμε. 2 concorde, 1 jumbo, 1 mercure, 1 727, 1 caravelle.
Δείγμα εδώ :
http://www.airpics.net/photo/4519/L
http://www.airpics.net/photo/4523/L
http://www.airpics.net/photo/4524/L
Δυστυχώς δεν υπήρχε η κοπέλα που είναι στο ταμείο να μας πει τις τιμούλες τους και αρκεστήκαμε σε μία επιτοπία επιθεώρηση.

~ Και επειδή το κρύο που είχαμε φάει δεν ήταν αρκετό(αντίθετα με το φαγητό που είχαμε καταναλώσει σε γαλλικά κουτούκια), η dimance a orly ήταν απαραίτητη για να κλείσει καλά το 3ήμερο στο παρίσι. Στο Ορλύ λοιπόν κάθε Κυριακή υπάρχει αερογέφυρα σωτηρίας μεταξύ παρισίων και βορείου αφρικής. Σκεφτείτε όλες τις πόλεις του Μαρόκο, της Τυνησίας και της Αλγερίας....τις σκεφτήκατε...όχι δε μπορεί, είμαι σίγουρος ξεχνάτε κάποιες όπως Oran, Ouarzazate, Tamanrasset κλπ, διότι όλες αυτές αξίζουν την απευθείας σύνδεση με το Ορλύ. Highlight της κίνησης δεν είναι άλλο από το ΙΛ96 της υπέρτατης CUBANA, μιλώντας για προγραμματισμένα αεροσκάφη, διότι αν βάλουμε τις ad-hoc πτήσεις το όργιο μεγαλώνει με Α300 σαν αυτό. Όλα αυτά με την παροχή observation deck (πως είπατε, τι είναι αυτό παρακαλώ
Δείγμα εδώ :
http://www.airpics.net/photo/4529/L
http://www.airpics.net/photo/4528/L
http://www.airpics.net/photo/4527/L
http://www.airpics.net/photo/4526/L
http://www.airpics.net/photo/4525/L
http://www.airpics.net/photo/4520/L
και από την περασμένη φορά (μα που εμφανίστηκαν και αυτήν) :
http://www.airpics.net/photo/2358/L
http://www.airpics.net/photo/449/L
http://www.airpics.net/photo/345/L

~ Και ύστερα γυρίσαμε στην Αθήνα. Με την ΟΑ208 στις 14/12, με την EZY4223 στις 15/12 και με την ΟΑ208 στις 15/12. Έκαστος στην εταιρεία του, και όλοι στην air china...

 

[payneful_tales]

Aγαπητοί εν Κίνα αδερφοί, χαίρομαι που η αεροπορική σας λαχτάρα συγκρίνεται μόνο με την απαράμιλλη ομορφιά της αεροπορικής σας ψυχής. Κατανοώ την ανάγκη σας για την πλήρη εξερεύνηση της αεροπορικής ελευθερίας Νο5 και σας καλώ να βιώσουμε μαζί και την ΚΕ926 για περισσότερη ικανοποίηση της αεροπορικής δίψας. Με τις υγείες σας

δικός σας

 

[jerry]

Αγαπητέ πέινεφουλ τέιλς,

σε ευχαριστούμε για την παρέμβαση. Ο δρόμος για τη μαδρίτη περνάει και από το αμστελόδαμο (εκτός από τη φρανκφούρτη) σαφώς, αλλά οφείλω να σου εφιστήσω την προσοχή και στην KU165.

με πεμπτοελευθερικούς χαιρετισμούς

 

[aakunz]

Για τους λάτρεις της ιστορίας και των πρώην βρετανικών αποκιών με την οδήγηση στα αριστερά, το τιμόνι στα δεξιά και τις τριπολικές πρίζες με τους τετραγωνισμένους ακροδέκτες, υπάρχει και η EK107/EK108. Η ιδέα "έπεσε στο τραπέζι", αναμένεται υλοποίηση σύντομα!

Αντε και καλά μας ταξίδια!

Δικός Σας

 

[aakunz]

Ωραία όλα αυτά, αλλά πώς γυρίζουμε πίσω;

Το να περιμένεις μία βδομάδα για να ξαναγυρίσεις με τον Κινέζο, δε λέει. Άσε που φεύγει νωρίς το πρωί. Η επιλογή μου να πετάξω με ΟΑ στην επιστροφή ήρθε δια της εις άτοπον απαγωγής:

-Η Air France έχει προαπαιτούμενη την εκδοση εισιτηρίου μετ' επιστροφής κι εμείς είχαμε ήδη προαποφασίσει ότι θα πετούσαμε με τον Κινέζο... αποκλείεται λοιπόν. Άσε που απεχθάνομαι την SkyTeam.

-Η EasyJet αναχωρεί χαράματα από το Ορλύ και ξεμπερδεύεις μεσημέρι. Τα πληρώματα είναι συμπαθέστατα αλλά εγώ πιάνω νωρίς δουλειά τις Δευτέρες... έξω κι αυτή.

-Η Αιγαίου δεν με ενθουσίαζε ποτέ. Πέταξα τα 320 της, τα -ομολογουμένως πολύ καλύτερα- 321 της, βίωσα τα αγέλαστα Aegean Girls (credits to Jerry) και το απολύτως προβλέψιμο σέρβις τους. Άσε που κινδυνεύω να μου σερβίρουν πάλι κανέναν αρακά-πουτανέσκα (με ζυμαρικά και κόκκινη σάλτσα)...

Τι μας έμενε; Τελευταία έμενε η φτωχή πλην τίμια (αυτό το τελευταίο, το "τίμια" παίζεται) εταιρεία με την τελευταία αναχώρηση που ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει όταν κόβεις το εισιτήριό σου. Είπα λοιπόν να πετάξω ΟΑ κι ο Θεός βοηθός. Κάτι τα χιλιάδες μίλια που είχα από τα φοιτητικά μου χρόνια, δηλαδή από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα (τα μίλια της ΟΑ δε λήγουν ποτέ -μεγάααλο προσόν), κάτι τα μίλια που πήρα με την OA American Express, κάτι και η προσφορά για έκδοση εισιτηρίων με τα μισά μιλια για OW, είπα να τους προτιμήσω.

ΟΑ208 14ΔΕΚ2008 19:30-23:30
ΘΕΣΗ: 21F

Αφού δοκιμάστηκαν τα νεύρα μου με την αναμονή στο 210-9666666 (σιξ σιξ σιξ δε νάμπερ οβ δε μπήστ) η ευγενέστατη υπάλληλος με έβαλε στη λίστα και το ίδιο απόγευμα μου τηλεφώνησε για να μου αναγγείλει ότι εγκρίθηκε η αίτηση και πως μπορούσα να πληρώσω τους φόρους, περίπου €25. Το ίδιο βράδυ ήμουν στο γκισέ των ΟΑ στο τιμημένο χαμπ και πλήρωνα τα €24,70 των φόρων. Δεν επέλεξα να ρωτήσω καν αν μπορούσα να πληρώσω με κάρτα από το τηλέφωνο. Προτίμησα να πάω στο Βενιζέλο, που απέχει 12 λεπτά από το σπίτι. Όλα αυτά έγιναν στις 25 Νοεμβρίου κι έκτοτε ζούσα με την ελπίδα να αντικαταστήσουν το προγραμματισμένο για αυτήν την πτήση 734 με το 343, αλλά εις μάτην. Με εξαίρεση το 737-200, θεωρώ τα 737άρια σαν ό,τι πιο βαρετό ίπταται στους αιθέρες (με τα 320 να ακολουθούν).

Στις 14 Δεκεμβρίου, έφτασα στο Τ1, μία ώρα και σαράντα λεπτά πριν την αναχώρηση. Είχε προηγηθεί εξπρές μετάβαση με το τριτοκοσμικό RER Ligne B, το οποίο -ευτυχώς- δεν έκανε όλες τις στάσεις και το αστραφτερο CDGval, το αυτόματο τρενάκι που συνδέει το Τ2 με τα Τ3, Τ1 και τα πάρκινγκ. Άμεσο check-in από τη handler της Air France, παραλαβή της κάρτας επιβίβασης της Air France, επάνω στην οποία έγραφε “KALO TAXIDI” (δεν ξέρω αν είναι μέσα σε κάποιο template ή το έκανε η υπάλληλος για να με εντυπωσιάσει, αλλά μου άρεσε) και ήμουν ελεύθερος να εξερευνήσω τις χάρες και τα θέλγητρα του Τέρμιναλ 1, που τόσο πολύ είχε αγαπήσει το μέλος OveLix. Το κάλεσμα της φύσης με έστειλε στις τουαλέτες απέναντι από το ελεγκτήριο της ΟΑ. Προς μεγάλη απογοήτευση, είχαν κόψει το νερό, οπότε εγκατέλειψα την προσπάθεια και αποφάσισα να προχωρήσω προς την πύλη. “Έ ρε Βενιζέλος που σας χρειάζεται!”, όπως πολύ σωστά είχε πει το μέλος Jerry δυο μέρες πριν.

Πέρασα μέσα από τα φουτουριστικά escalators, ταξίδεψα κάτω από το apron με το φοβερό κυλιόμενο διάδρομο και έφτασα στον έλεγχο ασφαλείας πριν την πύλη. Έβγαλα μπουφάν, παπούτσια, ζώνη, ρολόι και πέρασα από τον έλεγχο, ελπίζοντας ότι θα έβρισκα κάποια τουαλέτα μετά τον έλεγχο. Μέσα στην πύλη τουαλέτα δεν βρήκα, είδα όμως την πινακίδα που έδειχνε προς τις τουαλέτες, έξω από την πύλη... ξαναπερνάω την πύλη και αναγκάζομαι να ξαναπεράσω τον έλεγχο ασφαλείας. Τι το 'θελα και το ήπια το νερό... Ξανά, μπουφάν, τσάντες, ζώνες, ρολόγια, παπούτσια στον ιμάντα.... αναπόφευκτα επαναλήφθηκε το μάντρα του ταξιδιού μας “Έ ρε Βενιζέλος που σας χρειάζεται”. Δεν την ξαναθάβω την αεροδρομιάρα μας...

Κάθησα στην πύλη περιεργαζόμενος τις αναχωρήσεις της Vueling και το μπάχαλο που προέκυψε όταν αναζητούσαν κάποια Εθμεράλδα Δον Καμίλλο Κάχα θαν Φερνάντο ντε λοθ Ρέγιεθ που δεν εμφανιζόταν για επιβίβαση. Άξια παρατήρησης και η οροφή του Τ1, που θυμίζει σεληνιακό τοπίο, ενώ τα μεγάφωνα θύμιζαν κρατήρες πρόσκρουσης μετεωριτών. Τη νιρβάνα μου στη μισοσκότεινη αίθουσα διέκοπταν κατά διαστήματα διάφορα μπουζουκοringtones, σαφέστατο σημάδι ότι είσαι στη σωστή πύλη αλλά με τους λάθος συνεπιβάτες. Για καλή μου τύχη έγινε αλλαγή της πύλης, κι εκεί που καθόμουν τελευταίος, βρέθηκα να κάθομαι μπροστά στη νέα πύλη. Κι εδώ είναι που θα διαφωνήσω με τον OveLix: Όταν κάθεσαι σε γεμάτη πτήση, πίσω και σε παράθυρο, το να μπεις πρώτος ή έστω από τους πρώτους είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι αποφεύγεις να σηκώσεις τους επιβάτες που ενδεχομένως να έχουν ήδη καθήσει στις διπλανές θέσεις και αποφεύγεις να περιμένεις να φορτωθούν οι χειραποσκευές και να τακτοποιηθούν αυτοί που μπήκαν πριν από σένα. Τι τα θες... αναγγελία αναχώρησης με 15 λεπτά καθυστέρηση και ο κλασσικός έλεγχος της ταυτοπροσωπίας στα μισά της φυσούνας, ίσως γιατί εκεί είχε περισσότερο φως απ' ό,τι στο Τέρμιναλ... αχ αυτοί οι Γάλλοι, Βενιζέλος που τους χρειάζεται... τι να τα ξαναλέμε.

Υποδοχή από το πενταμελές πλήρωμα της πτήσης: δύο άνδρες, τρεις γυναίκες, με τις τελευταίες να είναι ντυμένες με διαφορετική στολή η κάθε μία: παντελόνι και πουκάμισο για τη μία, μαζί με τη απαίσια μάλλινη ζακέτα ταξιθέτριας στο Θέατρο Αλάμπρα... φούστα και πουκάμισο για την αδύνατη και το φοβερό φόρεμα με τις κόκκινες ραφές για την τρίτη, η οποία παρεμπιπτόντως είχε και ένα σκουλαρικάκι στο ένα της αυτί μόνο και όχι στο λοβό (όλα τα προσέχουμε εμείς). Και τότε γνώρισα και τους συνεπιβάτες μου: μία κυράτσα με τον πατέρα της και τον ελληνοαμερικάνο άντρα της. Πολύ τους κακοφάνηκε που δε θα κάθονταν και οι τρεις μαζί, αλλά χέ$τηκα που άθελά μου τους χάλαγα τα σχέδια και καθόμουν εγώ στη μία θέση της τριάδας. Έτσι πατέρας και κόρη κάθησαν στο 21D και 21Ε και το γκρηκ αμέρικαν μπόυφρεντ έκατσε στο 21C. Η κυράτσα προσπαθούσε να καθήσει γκρινιάζοντας για το ότι δεν είχε που να βάλει την τσάντα και ρωτούσε τη συνοδό γιατί στα ντουλαπάκια από πάνω μας, είχαν βάλει τσάντες οι διαγωνίως απέναντι... Σε μια κρίση καλοσύνης, της είπα ότι μπορούσε να βάλει την τσάντα κάτω από το μπροστινό κάθισμα, υποδεικνύοντάς της να ανασηκώσει το υποπόδιο (είπα “υποπόδιο”; Μα πώς το ξέχασα; ΤΟ SX-BKC ΕΧΕΙ ΥΠΟΠΟΔΙΟ!).

Καλωσόρισμα από τον άνδρα φροντιστή (όχι τον προϊστάμενο) ο οποίος μιλούσε και γαλλικά. Ακολούθησε το κλασσικό βιντεάκι ασφαλείας, με τη μία από τις οθόνες να μη δείχνει τίποτα και ο καθιερωμένος έλεγχος της καμπίνας από το πλήρωμα, ο οποίος ήταν λεπτομερέστατος: υποπόδια, ζώνες και πλάτες καθισμάτων ελέγχθηκαν με πάσα λεπτομέρεια και δεν προχωρούσαν στην επόμενη σειρά αν δεν τελείωναν με την προηγούμενη, κι ενώ τροχοδρομούσαμε προς τον διάδρομο για την απόγείωση, το ένα από τα μέλη έβαλε στη θέση του έναν επιβάτη που εξακολουθούσε να έχει ανοικτό το κινητό του και να λαμβάνει μηνύματα: “Τι θα γίνει κύριε, θα περιμένω πολύ ακόμα μέχρι να το σβήσετε;” ακούστηκε από την πίσω πλευρά... Κι εδώ οφείλω να δώσω τα συγχαρητήρια στο μέλος του πληρώματος που το είπε, γιατί έτσι πρέπει να γίνεται όταν έχεις να κάνεις με ανεύθυνους επιβάτες και γιατί -υποτίθεται ότι- στους ανθρώπους μιλάνε μια φορά!

Ευτυχώς για μας, ο αεροπορικός θεός έκανε το θαύμα του και φρόντισε να αποφύγουμε τη βραδυνή περιήγηση στις εγκαταστάσεις του CDG και να αναχωρήσουμε από τον κοντινότερο σε εμάς διάδρομο, τον 09R.

Αναχώρηση με 10 λεπτά καθυστέρηση, εν μέσω αναταράξεων. Σε κάποια στιγμή, άκουσα το πλήρωμα να ετοιμάζει τα τρόλλεϋ και πολύ το χάρηκα που θα τρώγαμε. Μόνο που τότε ακούστηκε το σήμα για τις ζώνες και έγινε η αναγγελία να προσδεθούμε ενώ ο φροντιστής μας ανακοίνωσε ότι το σερβίρισμα δεν θα ξεκινούσε, ότι οι τουαλέτες θα κλείδωναν και ότι το πλήρωμα θα επέστρεφε στις θέσεις του. Νόμος το Μέρφυ; ΟΚ, δεν ήταν και κάτι το φοβερό πάντως (έχω ζήσει πολύ χειρότερες στιγμές), αλλά πρώτα απ' όλα, η ασφάλεια. Όταν τελικά ήρθε εκείνη η πολυπόθητη στιγμή που ξεκίνησε το σερβίρισμα, ο φροντιστής παρακάλεσε τους επιβάτες να μείνουν στις θέσεις τους, προκειμένου να εξυπηρετηθούν όλοι απρόσκοπτα. Ήταν λες και τους είπε "Σηκωθείτε και αρχίστε να ανεβοκατεβαίνετε το διάδρομο για να βγάλετε την πίστη και στους συνεπιβάτες σας και σε μας" Το δείπνο ήταν αξιοπρεπέστατο: ψωμάκι, βούτυρο, σαλάτα, μπακλαβαδάκια και μακαρόνια με μοσχαράκι κοκκινιστό και τυρί. Το πλήρωμα σέρβιρε ταχύτατα, όχι όμως βεβιασμένα. Ο νεαρός φροντιστής πρέπει να ήταν ο δεύτερος καλύτερος που έχω δει σε όσες πτήσεις έχω πετάξει με ΟΑ (ο καλύτερος πάντως, κυκλοφορεί ανάμεσά μας ).

Ξεφύλλισα λίγο και το in-flight περιοδικό των ΟΑ, όπου και βρέθηκα ενωπιον ενός deja vu. Στις σελίδες υπήρχε ένα φωτορεπορτάζ από τις ένδοξες στιγμές των ΟΑ (καταλαβαίνεις ότι όταν λέμε "ένδοξες" αναφερόμαστε στον προηγούμενο αιώνα, όταν -κατά πάσα πιθανότητα- η μαμά σου πήγαινε ακόμα σχολείο), όταν η Μαρία Κάλλας, ο Χατζιδάκις, η Τζάκι Κέννεντι πετούσαν με ΟΑ και φωτογραφίζονταν στις σκάλες. Κάτι μου θύμησε από μία δημοσίευση στο GK της Καθημερινής, κάτι μήνες πριν. Μόνο που στην περίπτωση αυτή, το “άρθρο” ήταν ανώνυμο, ενώ στην περίπτωση του GK ήταν επώνυμο και πολύ καλύτερο. Βλέποντας λοιπόν αυτές τις φωτογραφίες θυμήθηκα αυθόρμητα το Χομεϊνί να φθάνει στην Τεχεράνη με ένα 747 της Air France την 1η Φεβρουαρίου 1979 και τη Γεωργία Βασιλειάδου να κατεβαίνει από ένα αεροπλάνο της SAS στη Θεία από το Σικάγο... τι να πουν αυτοί όταν με την ΟΑ ταξίδευαν όλοι οι προηγούμενοι. Άσε δε που αυτή η ηρωομάνα ΟΑ έχει βγάλει μέχρι και γυναίκες πρωθυπουργών, πρωταγωνίστριες ρηάλιτυ σώου (Φραν, γύρνα πίσω), συγγραφείς-τηλεκουτσομπόλες-μέλη πάνελ σε μεσημεριανάδικα... (τέλος παρέκβασης)

Τότε ήταν που άρχισε και το IFE των ΟΑ. Μοιράστηκαν τα ακουστικα και το υπερθέαμα ξεκίνησε: αρχικά έχουμε το intro με ένα βιντεάκι γραφικών επιπέδου αρχών δεκαετίας 1990. Πρόλαβα να δω τους έξι κύκλους εν μέσω παρθενώνων, κάτι σαν teaser της εκπομπής του Λιακόπουλου και του Άδωνι Γεωργιάδη. Μετά από αυτό το σουρρεαλιστικά μεγαλειώδες intro, ακολουθεί χριστουγεννιάτικο επεισόδιο Frasier και ακολούθως αμερικάνικη εκπομπή από τις Μεσοδυτικές Πολιτείες (μπορεί να ήταν και απ' το Κάνσας, δεν παίρνω όρκο) αναφορικά με το σωστό τρόπο μπάρμπεκιου χοιρινού και με φοβερά γραν γκινιόλ πλάνα από εκτροφεία και σφαγεία χοίρων. Πάω στοίχημα ότι η εκπομπή δεν πετύχαινε απόλυτα το στόχο της μια και -σίγουρα- θα γίνεις χορτοφάγος αν το δεις μέχρι το τέλος, κάτι που δεν έγινε, γιατί τότε ξεκίνησε η κάθοδος, τα ακουστικά μαζεύτηκαν άρον-άρον και ακολούθησε και πάλι ο έλεγχος της καμπίνας. Τότε ήταν που ξύπνησε και ο πεθερός του γκρηκ αμέρικαν μπόυφρεντ, ο οποίος μας είχε ταράξει στο ροχαλητό τα τελευταία 90 λεπτά και τότε άρχισαν μία συζήτηση περί πισινών. Μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό. Μιλούσαν για το σχήμα της πισίνας (και όχι του πισινού τους) που έλεγαν ότι θα έφτιαχναν στον κήπο τους.

Touchdown στον 03R στις 23:35, σχεδόν στην ώρα μας. Με μία αξιοπρεπή πτήση στα φτερά του “Μεγάλου Ασθενούς” μας, έλαβε τέλος ένα mainstream ταξίδι ιδιαίτερου αεροπορικού ενδιαφέροντος. Μου περισσεύουν αρκετά μίλια ακόμα και σκέφτομαι την επόμενη απόδραση (τώρα που το Ισραήλ -λόγω των πρόσφατων δυσάρεστων γεγονότων- μας χάλασε τα πλάνα για πτήση με Ελ-Αλ, τα σχέδια αλλάζουν). Μια που η 5η Ελευθερία ήταν κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα, θα το επιδιώξω να ξανακάνω κάτι ανάλογο.

Τι μου άρεσε:
+Το ότι το πλήρωμα ήταν συνεπέστατο σε ό,τι αφορούσε την προετοιμασία της καμπίνας και ότι κατάφερε να βάλει στη θέση του έναν ανεύθυνο επιβάτη με μία και μόνο πρόταση.
+Το ότι υπήρχε σχετική συνέπεια στην αναχώρηση (15 λεπτά τα θεωρώ αμελητέα για τα δεδομένα των ΟΑ)
+Το ότι οι ΟΑ δίνουν full mileage στα μέλη του Ικάρου, όταν ο εγχώριος ανταγωνιστής τους και η Air France δίνουν 125 μίλια για το χαμηλότερο ναύλο και τα αυξάνουν ανάλογα με το πόσα πληρώνεις (δίκαιο αλλά δε με συμφέρει).
+Το θρυλικό υποπόδιο. Άχρηστο μεν, αλλά must!
+Το δείπνο. Λατρεύω το αξιοπρεπές airline food.

Τι με “χάλασε”:
-Το ότι απαγορεύουν τη χρήση κινητού σε flight mode.
-To IFE (με εξαίρεση το Frasier, το υπόλοιπο ήταν για σφαλιάρες), η χαλασμένη οθόνη, το κιτσάτο intro.
-Το “κουρασμένο” εσωτερικό του SX-BKC
-To ότι δεν υπήρχε ομοιομορφία στις στολές των γυναικών

Τι μου προξένησε εντύπωση:
*Το ότι έπαιζαν “χριστουγεννιάτικα” τραγούδια του Sakis και της Δου-Βου (Δέσποινα Βανδή) κατά την επιβίβαση και την αποβίβαση (στίχοι καψουροτράγουδου με μουσική επένδυση τύπου Jingle Bells). Στάνταρ θα πρέπει να έπαιξαν και το “Να πλέξω τούλι για το Χριστούλη” της Γαρμπή.

Συμπερασματικά: είδα μία εταιρεία της οποίας το σερβις υπερτερούσε σε σχέση με πρόσφατες ανάλογες shorthaul εμπειρίες μου με SAS και Lufthansa. Και μπορεί το 737-400 να μοιάζει (και είναι) με το φτωχό συγγενή απέναντι στο ολοκαίνουργιο Α320 του εγχώριου ανταγωνιστή με τις αεροσυνοδούς μοντέλα, είδα όμως ένα πιο ανθρώπινο και πιο προσιτό πλήρωμα που δε δυσκολευόταν να γελάσει. Σίγουρα θα την ξαναεπιλέξω, έστω κι αν κοστίσει λίγο παραπάνω, γιατί μου δίνει flexible εισιτήρια, αξιοπρεπές σέρβις, δε με αντιμετωπίζει με την υπεροψία του “ταχύτατα αναπτυσσόμενου” εγχώριου ανταγωνιστή της και γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν εκεί κι ας ξέρουν ότι σε 10 μέρες θα λήξει η σύμβασή τους ή ότι, πολύ πιθανόν, σε ένα μήνα να μην υπάρχει ΟΑ... Είτε πετάς ως πλήρωμα, είτε ως επιβάτης, μία πτήση με ΟΑ είναι σαν μία επένδυση υψηλού ρίσκου: Είσαι κερδισμένος μόνο όταν έχεις πετύχει την κατάλληλη στιγμή και τους κατάλληλους ανθρώπους.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!