Leg 4, 10/6/2008
LX 1842, ΖRH-ATH
Αεροσκάφος: Airbus 321-111, HB-IOC
Περίεργο πράγμα. Όσο καλά κι αν έχω περάσει σε ένα ταξίδι, όσο καλή διάθεση κι αν έχω, κάθε φορά που πλησιάζω σε θύρα επιβίβασης για Αθήνα όλα χαλάνε. Ο τόπος είναι γεμάτος φωνακλάδες με τσαλακωμένα κοστούμια, ακριβά ρολόγια και φτηνά παπούτσια οι οποίοι μιλάνε για τις δουλειές και τα ταξίδια τους με ένταση διαδήλωσης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Μόνο η ντουντούκα τους λείπει. «Αυτό δεν είναι τίποτα! Μια φορά που γύριζα από Φρανκφούρτη...»
Ένιωθα σαν κοάλα σε κλουβί μαϊμούδων.
Εφάρμοσα την τακτική που επιστρατεύω πάντα σε όσα ταξίδια μου η βαλίτσα γράφει ATH. Πήγα σε μια από τις διπλανές θύρες επιβίβασης, κάθισα δίπλα σε κανονικούς ανθρώπους που συνεννοούνται με λέξεις και όχι με ουρλιαχτά, έβαλα τα ακουστικά μου και χαλάρωνα κοιτώντας έξω από το παράθυρο.
Το αεροσκάφος που θα μας πήγαινε στην Αθήνα ήταν το ίδιο με το οποίο είχα φτάσει στη Ζυρίχη χθες, το HB-IOC. Στεκόταν ήσυχο-ήσυχο στη φυσούνα του περιμένοντας τον κόσμο ενώ την ίδια στιγμή μαύρα απειλητικά σύννεφα είχαν μαζευτεί νότια του αεροδρομίου, σχεδόν πάνω από την πόλη. Η καταιγίδα ήταν από εκείνες που έτσι και είσαι ψαράς και σε πιάσει στη θάλασσα καταλήγεις να σε κάνει ταινία ο Τζορτζ Κλούνι ενώ αν είσαι ιπτάμενος σε υποδύεται ο Τομ Χανκς. Πλησίασα στα παράθυρα και έστησα καραούλι να πιάσω σε φωτό μερικούς από τους κεραυνούς. Πέτυχα μερικούς (φωτό στο τέλος) ενώ κάμποσος κόσμος που κατάλαβε τι έκανε ο πυροβολημένος με την κάμερα κολλημμένη στα τζάμια ήρθε και έκανε μια σειρά δεξιά και αριστερά μου προσπαθώντας να κάνει το ίδιο. Ζηλιάρηδες.
Στο μεταξύ ξεκίνησε η επιβίβαση. Φορώντας πάντα ακουστικά, περπάτησα ως τη θέση μου 9Ε (δεν είχε Foxtrot η σειρά αυτή) η οποία ήταν ακριβώς μπροστά από την έξοδο κινδύνου στην οποία υπήρχε ενα καθισματάκι για το πλήρωμα με μέτωπο προς τα πίσω. Ήμουν ευτυχής. Αριστερά μου είχα άδεια θέση και δεξιά μου τίποτα. Κενό. Ετοιμάστηκα για μια ωραία πτήση γεμάτη εικόνες και ήχους (από το λάπτοπ) όταν ο κυβερνήτης μας ανακοίνωσε ότι λόγω της καταιγίδας θα πρέπει να περιμένουμε 20 λεπτά επειδή το σύννεφο επηρέασε την κίνηση των αεροσκαφών.Όπως είπα και πριν, ήταν η ημέρα του αγώνα Ελλάδας-Σουηδίας για το Euro και οι περισσότεροι επιβάτες γκρίνιαζαν που δεν θα έβλεπαν το ματς, η καθυστέρηση σήμαινε ότι θα το έχαναν όλο. Ένα μέλος του πληρώματος υποσχέθηκε τακτική ενημέρωση και ησύχασαν λίγο.
Τότε η καταιγίδα ήρθε από πάνω μας. Ήταν κάτι ανάμεσα σε πέρασμα μέσα από καταρράκτη και πλυντήριο αυτοκινήτων. Μόνο οι βούρτσες και τα ακροφύσια που φτύνουν σαπούνι έλειπαν. Το terminal δίπλα μας είχε εξαφανιστεί και το νερό είχε σκεπάσει τα πάντα σαν κουρτίνα. Κάπως έτσι πρέπει να την πάτησαν και οι Αιγύπτιοι όταν πέρασε ο Μωυσής και έκλεισαν τα νερά.
Τα 20 λεπτά πέρασαν και ήρθε η ώρα του ματς. Κάποιοι καμμένοι έκαναν βιντεοκλήση με Ελλάδα και έβλεπαν TV μέσω της καμερούλας του κινητού ενός φίλου τους στην Αθήνα. Σύντομα στήθηκε μία κερκίδα πέντε σειρές πίσω μου όπου κυριαρχούσαν τα «οοοχι ρε», το «δεν τραβάει πια ο Γερμανός» και το «έλα μωρέ μ@λ@κα κλώτσα τη μπάλα».
Είχα ήδη απλώσει στο διπλανό κάθισμα laptop, ipod κλπ όταν από το κόκπιτ επανήλθαν με νεώτερα. «Το αεροδρόμιο έκλεισε για 30 λεπτά, θα σας ενημερώσουμε για το τι θα κάνουμε, σε λίγο». Σε άλλη περίπτωση οι επιβάτες θα είχαν στασιάσει και θα είχαν κρεμάσει χειριστές και πλήρωμα στη ψηλότερη κεραία του κάθετου σταθερού. Όμως ήταν απασχολημένοι να βλέπουν μπάλα και οι περισσότεροι υποδέχτηκαν την είδηση με ενθουσιασμό, μια και σήμαινε ότι θα έβλεπαν περισσότερο ματς. Αυτοί δεν θα ειχαν πρόβλημα να μέναμε στο tarmac μέχρι τη λήξη. Στο μεταξύ φάγαμε γκολ. Πού είναι τα ακουστικά μου;
Τελικά φύγαμε. Το σύννεφο πήγε να ταλαιπωρήσει άλλα αεροδρόμια και εμείς κάναμε taxi ως το κατώφλι του 28 από όπου απογειωθήκαμε στο μέσο της διαδρομής, με τρομερό θόρυβο από τους κινητήρες, το ρύγχος ψηλά και εμάς κολλημμένους στα καθίσματα από της τρομερή ισχύ των…εντάξει, ήθελα απλά να δω αν με προσέχετε. Στην πραγματικότητα, έμοιαζε με διαδρομή με οδηγό τον σωφέρ της κας Ντέιζι.
Το πλήρωμα μάς ενημέρωσε ότι θα πετούσαμε στα 35.000 πόδια ακολουθώντας την ανατολική ιταλική ακτογραμμή, ότι οι άνεμοι είναι ισχυροί, θα έχουμε αναταράξεις και το καλό που μας θέλουν είναι να δέσουμε τις ζώνες μας γιατί θα πέσεις, θα χτυπήσεις, θα τρέχουμε και θά ’χουμε άλλα (που λένε και οι μανάδες). Το tailwind μας έδινε GS πάνω από 920χαω και η διαδρομή που ακολουθήσαμε ήταν Λουγκάνο, Μιλάνο, Περούτζια, Πεσκάρα, Λευκάδα, Πάτρα, Κόρινθος κλπ.
Το δείπνο. Χμμ…Ελα ντε. Δεν μπορώ να θυμηθώ. Πάει και καιρός. Και δεν σημείωσα τι μας έδωσαν. Προσθέστε το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε ένα Α319 (SXF-ATH), έχοντας προηγηθεί ένα ATH-TXL (με την ΟΑ, καπετάνιε, και δεν το μετάνιωσα πολύ. Λίγο). Το σημαντικό είναι ότι συνεχίζω την παράδοση των ιπτάμενων ριπόρτ έστω κι αν γράφω για άλλη πτήση από αυτή που είμαι τώρα (ταυτόχρονα κρατώ σημειώσεις για ετούτη, όλα για εσάς τα κάνω, το τριμελές κοινό μου). Κάτσε, ήρθε το πανίνo μου…
Που λέτε, η LX είναι πολιτισμένη. Τα έλεγε και ο George τις προάλλες. Αν και στην κορυφή των καλών εμπειριών μου είναι η SAS και η LH, η LX παίρνει υψηλότατο βαθμό επίσης. Κρίνοντας τις αεροπορικές εταιρίες, δυσκολεύεσαι να πεις τι σου άρεσε στη διάρκεια της πτήσης. Οι πτήσεις ρουτίνας μοιάζουν μεταξύ τους. Εξ ου και η δυσκολία μου να αναφέρω κάτι ενδιαφέρον από αυτές, εκτός αν συμβεί κάτι αρνητικό. Ε, στα αρνητικά τις κρίνουμε τελικά. Κάτι που παρέλειψαν, μια μεγάλη καθυστέρηση, ένα παράθυρο που δεν στο έδωσαν, ένας ζεστός χυμός, μια ύποπτη φέτα (ναι SAS, για σένα το λέω), τέτοια. Η LX δεν έχει τέτοια. H LX είναι φίλη μας.
Με όλη αυτή την καθυστέρηση, και αφού έκλεισα λίγο τα μάτια μου υπό τους ήχους των τραγουδιών του Jens Lekman, φτάσαμε στην Αθήνα λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Αποβίβαση, βαλίτσες, και όλα ΟΚ (εκτός από το ότι είχαμε χάσει 2-0).
Φωτό:
Κεραυνός και Airbus 1
Κεραυνός και Airbus 2
Σούρουπο και σύννεφα χρωματίζουν το κτίριο
Una bella finestra
Τα gadget του ταξιδιώτη
