Canada, UK & Ireland/ May 06
[SKG-STR-STN-LGW-YYZ-LTN-DUB]
«Σύντομες» εντυπώσεις από πρόσφατο ταξίδι στον Καναδά etc.
Έχοντας κλείσει τα εισιτήρια έξι μήνες νωρίτερα, αδημονούσαμε για την υλοποίηση αυτού του χιλιομελετημένου ταξιδιού. Είχε προηγηθεί εκτεταμένη έρευνα και τα δεδομένα συνηγορούσαν υπέρ της Canadian Affair (Tour Operator, θυγατρική του γνωστού γραφείου Thomas Cook, με ιδιόκτητες αερογραμμές). Η τιμή που μας πρόσφεραν από Λονδίνο, ήταν πολύ χαμηλότερη από τον ανταγωνισμό (Zoom, AirTransat etc) και παράλληλα διέθεταν και καλά ξενοδοχεία σε ανταγωνιστικές τιμές. [Πάντως η Τransat έχει τη θερινή περίοδο απ’ευθείας πτήσεις από Αθήνα, σε αρκετά καλές τιμές, για όσους θέλουν να πετάξουν απ’ευθείας στον Καναδά. Ωστόσο έχει πολύ στενό pitch -στην οικονομική θέση- για υπερατλαντικό ταξίδι]
Ξεκινάμε λοιπόν.
03/05/06 Έγκαιρο Check-in στην 4U 2981 στο Μακεδονία και συνεπώς καλή προτεραιότητα για παράθυρο. Το αεροπλάνο άργησε να φθάσει και συνεπώς καθυστερήσαμε κανένα ημίωρο βάσει προγράμματος. Ο πιλότος μας καλωσόρισε με τα βασικά, η επίδειξη ασφαλείας στη συνέχεια και μετά απογείωση κατά τα ειωθότα. Το αεροσκάφος (A319) σε καλή κατάσταση και με χαλαρή πληρότητα, που -σε συνδυασμό με τον εντελώς συννεφιασμένο ουρανό, επέτρεψε να ξαπλώσω στα τρία καθίσματα που είχα στη διάθεσή μου. Μερικές αναταράξεις πάνω από τις Αλπεις ήταν αρκετές για να με ξυπνήσουν, προκειμένου να απολαύσω (σύννεφα καπούτ) την θέα της τριεθνούς Λίμνης της Κωνστάντιας , όπως μας πληροφόρησε ο καλός μας ο πιλότος, πριν πάρει την κατιούσα για Στουτγάρδη- ένα από τα hub της GermanWings. Προσγείωση και αποβίβαση σχετικά μακρυά από τον αεροσταθμό. Τις βαλίτσες μας τις πήραμε με το που μπήκαμε στο σχετικό χώρο.Είχαμε τρείς ώρες μέχρι την αναχώρηση για Λονδίνο, οπότε ευκαιρία για να εξερευνήσουμε τα Terminal. To συγκεκριμένο αεροδρόμιο είναι μέσου μεγέθους, καθαρό και συμπαθητικό, με ανοιχτούς χώρους και εύκολο προσανατολισμό, ενώ δεν είχε και πολύ κόσμο. Απολαύσαμε τον καφέ μας στο “Red Baron” με θέα τον αεροδιάδρομο, πολύ καλή ορατότητα. Η πτήση 4U 2336 ήταν στην ώρα της στο Stansted, στο δορυφορικό αεροσταθμό, ακριβώς με τη δύση του ήλιου και αφού είχαμε προλάβει να απολαύσουμε την αγγλική ύπαιθρο από ψηλά. Στον κεντρικό αεροσταθμό υπήρχε αρκετή κίνηση, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ομαλή ροή της κυκλοφορίας. Για αεροδρόμιο εταιριών χαμηλού κόστους, το STN κάνει μια χαρά τη δουλειά του και είναι πεντακάθαρο. Μόνο μην κάνετε το λάθος να αγοράσετε συνάλλαγμα από την εταιρεία που βρίσκεται μέσα στο terminal. Χρεώνουν και τον αέρα που αναπνέετε. Καλύτερα στα γραφεία του βρετανικού "ΕΟΤ" στο κέντρο του Λονδίνου, που δεν παίρνουν προμήθεια. Αυτή τη φορά, το Terravision Bus έφθασε αρκετά νωρίς στη Liverpool St. και αφού προμηθευτήκαμε από ένα Oyster (το έξυπνο καρτοεισιτήριο που συμφέρει αφάνταστα) πήραμε το metro για το Gloucester Rd, έναν -από τους πιο παλιούς (ως πρόσοψη) σταθμούς. Λίγα λεπτά περπάτημα πιο κάτω, ήταν το easyHotel, μια πρόσφατη επιχειρηματική ιδέα του Stelios (ξέρετε, το πατριωτάκι που σκάρωσε και την easyJet ). Tα δωμάτια μικρά, σαν καμπίνες πλοίου, αλλά πεντακάθαρα και ό,τι πρέπει για no-frills ξεκούραση. Το διπλό κρεβάτι είναι πολύ μαλακό και ιδανικό για ένα άτομο. Στα δυο άτομα θέλει συνεννόηση κινήσεων. Επίσης, δε χωράνε και πολλές αποσκευές. Με 40 ευρώ/βραδιά όμως, είναι μια λίαν οικονομική προσφορά για τα δεδομένα του Λονδίνου. Kαι είναι και δίπλα σε S/M Sainsbury’s, οπότε έχετε και φθηνές επιλογές για φαΐ (αφού δε σερβίρουν πρωινό στο ξενοδοχείο). Από άποψη διασκέδασης, συστήνεται ανεπιφύλακτα το musical "Mamma Mia!" στους ρυθμούς των επιτυχιών των ABBA και με μπόλικη θετική ενέργεια (αλλά και έμμεση διαφήμιση της Ελλάδας).Κλείστε εγκαίρως από Ελλάδα (Ticketmaster.co.uk), γιατί συνήθως δε θα τα βρείτε στα tkts booths που πουλάνε κοψοχρονιά. Τέλος, να πω ότι ο καιρός ήταν λίαν καλοκαιρινός (κυκλοφορούσες άνετα με T-shirt) και σε συνδυασμό με τα ολάνθιστα δένδρα έκανε τη βόλτα στα πάρκα συναρπαστική εμπειρία. Απίστευτο, αλλά στο Λονδίνο είχε καλύτερο καιρό από την Ελλάδα (βροχές)… και Μάη μήνα!
05/05/06 Μετάβαση στο Gatwick με τρένο της Southern (πιο οικονομικό σε σχέση με το GatwickExpress) από το σταθμό Victoria. Φθάσαμε εγκαίρως στο Νότιο Αεροσταθμό, όπου πριν την επιβίβαση στην TCX32K μας πέρασαν εμάς και τα μπαγκάζια μας από χίλια μύρια κύματα. Δηλαδή, μόνο που δε μας ξεβράκωσαν! Τους υπόλοιπους επιβάτες (εγγλέζους και καναδούς) τους έκαναν έναν τυπικό έλεγχο. Εμάς δυστυχώς, μόλις είδαν τα ελληνικά διαβατήρια, μας έβγαλαν από τη σειρά και μας πήγαν σε ένα απείρου κάλους δωμάτιο κάπου στα μετόπισθεν, όπου, αφού μας ρώτησαν εκατό φορές τι γυρεύουμε να κάνουμε στον Καναδά, από που ήρθαμε και που θα πάμε (από την πόλη έρχομαι...) τα ζώδιά μας κλπ, άνοιξαν τις βαλίτσες μας (όχι, δεν τους έφτανε το scanner) και έβγαλαν ένα-ένα τα πράγματα μας, για να τα ξαναβάλουν μετά (ανά-κατά-διά). Όταν, μετά από μια ώρα περίπου, ξεμπερδέψαμε και μας άφησαν να κάνουμε check-in (τελευταίοι εννοείται) μας εξήγησαν "απολογούμενοι" ότι έχουν ρητές εντολές τους φέροντες ελληνικό διαβατήριο να τους ελέγχουν εξονυχιστικότατα παρακαλώ, καθώς τα ελληνικά διαβατήρια απ'οτι φαίνεται είναι από τα πιο πλαστογραφημένα στην Ευρώπη. Άλλη μια θλιβερή πρωτιά! Την προηγούμενη μέρα μάλιστα, μας ενημέρωσαν, πιάσανε στα πράσα έναν Ιρανό που προσπαθούσε να την κάνει με πλάγια πηδηματάκια για Καναδά, μαντέψτε πώς... με ελληνικό πασαπόρτι! Το έχουν και οι κότες σα να λέμε. Τι να πεις, δεν έχουν και άδικο οι άνθρωποι βέβαια, τη δουλεία τους κάνουν, αλλά όταν ξέρεις πως σε ταλαιπωρούν άδικα δε μπορεί παρά να σου τη δώσει! Ας ελπίσουμε ότι με την έλευση των νέων βιομετρικών διαβατηρίων (εμείς είχαμε ακόμα τα παλιά για κακή μας τύχη) θα καλμαρουν λίγο τα πράγματα. Πάντως το δίδαγμα είναι ότι οι εγγλέζοι όταν κάνουν έλεγχο δεν αστειεύονται, ιδίως μετά τα περσινά τρομοκρατικά χτυπήματα.
Μετά από πολύ περπάτημα, φθάσαμε στην πύλη (νούμερο δε θυμάμαι, 100+ κάτι πρέπει να ήταν, δηλαδή στου διαόλου τη μάνα) όπου μας ενημέρωσαν ότι θα φύγουμε με μια ώρα καθυστέρηση, καθώς το προγραμματισμένο B757-300 είχε βλάβη, οπότε θα ερχόταν ένα 757-200 για να μας πετάξει στο Τορόντο. Το κακό είναι ότι το τελευταίο δεν είναι και ό,τι καλύτερο για υπερατλαντικές πτήσεις, κυρίως λόγω seat-pitch. Αφήστε δε που όταν είχαμε κάνει την αρχική κράτηση, κλείσαμε πτήση με τη συνεργαζόμενη εταιρεία τους, MyTravel Airways, που πετά με Α330-200, το οποίο διαθέτει και full personal IFE (LCD oθόνες για όλους) και άλλα καλούδια. Δηλαδή αλλαγή στην αλλαγή σα να λέμε. Αλλά έτσι είναι οι LoCo… ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος για το πότε και το με τι θα πετάξεις. Τέλος πάντων, μετά από μια ωρίτσα και κάτι απογειωθήκαμε με καλές καιρικές συνθήκες και η πιλότος μας (ναι, ήταν γυναίκα) μας ενημέρωσε για τα ABCs του υπερατλαντικού ταξιδιού, προτού πάρει το λόγο η γηραιά (πλην όλο χαρά, φτου να μη τη ματιάξω) προϊσταμένη για την επίδειξη ασφαλείας. Το αεροσκάφος έδειχνε τα χρονάκια του, αλλά δεν ήταν δα και για μουσείο. Μας σερβίραν ένα βρώσιμο γεύμα (ζυμαρικά και λαχανικά,κις λωραίν,μηλόπιτα κ.α.) μια ώρα αργότερα, καθώς και ένα μπουκαλάκι νερό. (Επίσης ένα σάντουιτς και χυμό πριν την προσγείωση, ενώ πέρασαν και κανα δυο-τρεις φορές για καφέ/τσάι) Μόλις πιάσαμε το ύψος πορείας, άρχισε και η προβολή από τις 4-5 οθόνες της καμπίνας (φρέσκια ταινία, Simpsons και κάτι άλλα αγγλικά σήριαλ) ενώ με 2 περίπου λίρες μπορούσες να προμηθευτείς ακουστικά για να έχεις και ήχο (+7 κανάλια μουσικής) Ευτυχώς είχα και πάλι παράθυρο, οπότε πήρα μια γεύση από Βόρεια Ιρλανδία και, αργότερα, Γροιλανδία. Μετά από εκεί ήταν όλο παγόβουνα και θάλασσα και σύννεφα, τίποτα συνταραχτικό. Αυτά ώσπου να κοντέψουμε στον προορισμό μας, οπότε άνοιξε λίγο ο καιρός. Το πλήρωμα ήταν ευγενικότατο και η πιλότος μας (ή ο βοηθός της) μας ενημέρωναν συχνά για την πορεία της πτήσης. Μετά από 6 ώρες και κάτι, ξεκίνησε η κάθοδος για το Lester B. Pearson (Toronto International Airport). Eίναι το μεγαλύτερο του Καναδά και την τελευταία διετία υποβάλλεται σε εργασίες ανακαίνισης και επεκτάσεων. Ύστερα από έναν χαλαρό έλεγχο (αφού όμως πρώτα περιμέναμε 30λεπτά στην ουρά) βγήκαμε από τον αεροσταθμό, που δυστυχώς δεν έχει σύνδεση με το Metro. Η οικονομικότερη λύση είναι να πάρεις το Express Airbus 300A "The Airport Rocket" που σε πετάει μέχρι το πλησιέστερο metro και από κει (με το ίδιο εισιτήριο) κατεβαίνεις στο κέντρο (μετά από καμιά ντουζίνα στάσεις). Το Metro του Τορόντο τα δείχνει τα χρονάκια του (μοιάζει με τον προ-ολυμπιακό ΗΛΣΑΠ) αλλά είναι ασφαλές, φθηνό και γρήγορο.
Η πόλη του Τορόντο (πληθυσμός μητροπολιτικής περιοχής αντίστοιχος της Αθήνας, αλλά σε δεκαπλάσια έκταση) είναι εντελώς επίπεδη, αραιοκτισμένη κυρίως με μονοκατοικίες, γεμάτη πάρκα, ενώ ψηλά κτίρια υπάρχουν μόνο στο εντυπωσιακό downtown, μπροστά από την απέραντη λίμνη του Οντάριο. (Εκεί βρίσκεται και το ψηλότερο κτίσμα στον κόσμο, ο CN Tower, 555 m) Είναι μια πόλη ήσυχη, ασφαλής (εν συγκρίσει με τις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ), πολυεθνική (και με πάμπολλους έλληνες) και καθαρότατη. Οι «καναδέζοι» (μιλάμε για χωνευτήρι λαών, κυρίως δε ασιατικών) είναι αρκετά ευγενικοί, χωρίς να φτάνουν τα επίπεδα δουλικότητας των εγγλέζων. Το δε κέντρο το γυρίζεις άνετα με τα πόδια αν θες. Ακόμα και το χειμώνα, με τις πολικές θερμοκρασίες, υπάρχει η εντυπωσιακή "υπόγεια πόλη" (PATH) που συνδέει όλο το downtown χωρίς να χρειάζεται να ανεβείς στην επιφάνεια ούτε στιγμή. Εμπορικά κέντρα παντού, όρεξη και λεφτά να έχεις. Μοναδικό αρνητικό οι σποραδικοί άστεγοι που κουρνιάζουν στα πεζοδρόμια, αναζητώντας λίγη ζεστασιά στις εξατμίσεις του μετρό. Σαν τη μύγα μες το γάλα, δίπλα στους γυαλιστερούς ουρανοξύστες. Μετά το πρώτο πολιτισμικό σοκ, τους συνηθίζεις ως θλιβερές «μασκότ» της μεγαλούπόλης (συνήθως δεν πειράζουν κανέναν) και αν τους δώσεις και κάνα looney (CAN$1) σε ευχαριστούν κιόλας (αν δεν κοιμούνται μεθυσμένοι). Πολύ καλή εκδρομή-απόδραση από το δάσος των ουρανοξυστών είναι η βόλτα με ferry στα μικρά πλην φιλόξενα νησάκια που βρίσκονται στη λίμνη, σε μικρή απόσταση από το κέντρο, Είναι καταπράσινα, ενώ προσφέρουν και ιδανικά kodak-moments με θέα το skyline του Τορόντο. Έχουν δε ακόμα και παραλία για γυμνιστές! (άντε να τα βρεις αυτά στις ΗΠΑ) Τέλος, φοβερή εμπειρία να βλέπεις αγώνα MLB (επαγγελματικού baseball) στο εντυπωσιακό Rogers Centre (a.k.a. SkyDome). Kαμιά σχέση με τα καραγκιοζιλίκια που ενίοτε λαμβάνουν χώρα στα δικά μας γήπεδα.
Φυσικά, καμιά επίσκεψη στο Τορόντο δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς μια βόλτα στην περιοχή του Νιαγάρα (στα σύνορα με την πολιτεία της Ν.Υόρκης). Οι Καναδοί έχουν κάνει εγκωμιαστική δουλειά στο πάρκο δίπλα στους καταρράκτες, που ιδιαίτερα την άνοιξη, γεμάτο τουλίπες και σκιουράκια, κάνει φοβερό συνδυασμό. Συνίσταται ανεπιφύλακτα το Sheraton-on-the-Falls με απίστευτη θέα στους καταρράκτες. Και αφού πάτε που πάτε ως το Νιαγάρα, αξίζει να μπείτε και στο καραβάκι Maid of the Mist, που σε πάει ακριβώς κάτω από τους καταρράκτες, για να αισθανθείς δέος φάτσα-κάρτα σε αυτό το θαύμα της φύσης και να βραχείς αναλόγως. Αγνοείστε επιδεικτικά τις εντελώς κιτς τουριστικές παγίδες του Clifton Hill, πίσω από το Sheraton. Αντιθέτως, λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα, δίπλα στη λίμνη, το γραφικό χωριουδάκι Niagara-on-the-Lake αξίζει μια επίσκεψη τουλάχιστον. Καλό είναι να νοικιάσετε αυτοκίνητο, γιατί οι συγκοινωνίες δεν είναι και τόσο πυκνές. Επίσης να έχετε υπόψη ότι τα πάντα σχεδόν στο Νιαγάρα είναι πιο ακριβά από το Τορόντο. Και αν θέλετε να συνδυάσετε Νιαγάρα και βολτίτσα στη Ν.Υόρκη ή το Μπάφαλο, φροντίστε να έχετε βγάλει βίζα πριν ξεκινήσετε (δε χρειάζεται για τον Καναδά) αλλιώς απλά ξεχάστε το και αρκεστείτε στην Καναδέζικη πλευρά (που είναι και η καλύτερη του Νιαγάρα)
Για πρωινό ή κολατσιό οικονομικό και γευστικότατο, προτείνω χωρίς ενδοιασμούς την τοπική αλυσίδα εστιατορίων Tim Horton's (θα τα βρείτε σχεδόν παντού, απλά ρωτήστε) με πεντανόστιμα doughnuts (αξίζει η αμαρτία), bagels (δοκιμάστε το πολύσπορο με cream cheese), muffins και τα συναφή, με φοβερό καφέ ή καυτή σοκολάτα- άλλο πράμα!!! Φάτε χωρίς ενδοιασμούς παίδες! Ασε που είναι και πολύ φθηνά (Ευρώ=σκληρό νόμισμα στον Καναδά!) Επίσης, αν σας βγάλει ο δρόμος σε κάποιο υποκατάστημα του PretzelMaker (έχει και στο food-court του Eaton Centre) δοκιμάστε τα άπαιχτα φρέσκα πρέτσελ τους και θα με θυμηθείτε! Τύφλα να’χουν οι γερμανοί! Αναφορικά με τις αγορές σας, έχετε υπόψη ότι σε όλες τις αναγραφόμενες τιμές προστίθεται εν τέλει 15% φόροι, μέρος των οποίων μπορείτε να διεκδικήσετε φεύγοντας, υπό προϋποθέσεις πάντα. Τις αμερικάνικες μάρκες ρούχων θα τις βρείτε αρκετά πιο φθηνά από Ελλάδα. Επίσης αξίζουν τα casual ρούχα της καναδικής εταιρείας Roots. Δοκιμάστε το The Bay Department Store στο κέντρο και το DixxieOutlet στα προάστια. Λίγο πιο ανεβασμένες τιμές στο EatonCentre δίπλα στο δημαρχείο, ενώ για εντελώς σκοτωμένες τιμές επισκεφθείτε το Honest Ed’s Discount Megastore στο κέντρο. Πάντως από μαγαζιά και εμπορικά κέντρα έχει μπόλικα παντού στην ευρύτερη περιοχή, πάνω και κάτω από την επιφάνεια. Όσοι καταναλώνουν συμπληρώματα διατροφής -όπως πολυβιταμίνες κλπ- θα χαρούν να μάθουν ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα κοστίζουν έως και 80% φθηνότερα από τις (ομολογουμένως απαράδεκτες) τιμές εντός Ελλάδος.
Anyway, μετά από μια σχετικά σύντομη διαμονή και προτού προλάβω να απολαύσω τα κρεβάτια του Sheraton (πρέπει να τα δοκιμάσεις για να καταλάβεις τι εστί αναπαυτικό κρεβάτι) και τα κανάλια της cable tv (ποικιλία: wow!) όσο θα ήθελα, ήρθε ο καιρός να φύγουμε… Επιστροφή τανάπαλιν στο ΥΥΖ για TCX55L προς LGW. Το Terminal 3 είναι το πιο πρόσφατο και συνεπώς αστράφτει από καθαριότητα και μοντερνισμό α-λά-καλατράβα. Είναι ο αεροσταθμός που διαχειρίζονται ιδιώτες, γι'αυτό και οι υπηρεσίες που προσφέρουν τα διάφορα καταστήματα είναι άψογες μεν, τσουχτερές δε στην τιμή. CAN$3 για ένα νεράκι? CAN$50 για ένα μπουκάλι κρασί ("duty-free") από την περιοχή του Νιαγάρα? Aκόμα και το TimHorton’s του Terminal είχε απογειωμένες τιμές, τύφλα να χει το El.Venizelios Γρηγόρης. Έλεος βρε παιδιά! Η πτήση πάντως ξεκίνησε καλά, οι Καναδοί δε μας πέρασαν από μικροσκόπιο, το αεροσκάφος ήταν το αναμενόμενο 757-300 με δερμάτινα καθίσματα και άνετο pitch, ενώ είχαμε προεπιλέξει τις θέσεις μας, μπροστά στην είσοδο, με απεριόριστο χώρο για τα πόδια. Έτσι, κύλησε άνετα η βραδινή πτήση, κοιμηθήκαμε και σχεδόν δεν καταλάβαμε για πότε φθάσαμε Λονδίνο.
Στα πλαίσια της τριήμερης παραμονής που ακολούθησε, επισκεφθήκαμε αυθημερόν το Δουβλίνο, εκμεταλλευόμενοι τις σκοτωμένες τιμές της Ryanair που έχει μεγάλο ανταγωνιστή στη γραμμή αυτή την AerLingus (στα υπόψην αν ενδιαφέρεστε για φθηνές πτήσεις προς ΗΠΑ). H πτήση FR331 έγινε από Luton, ωραίο, μοντέρνο αεροδρομικάκι, αν εξαιρέσεις τους διάφορους backpackers που κοιμούνται όπου βρουν (όπου γης και πατρίς). Πολύ περπάτημα μέχρι την πύλη της Ryan, αλλά κανονικά τσεκ-ίν και προσγείωση μετά από μια ωρίτσα στο Δουβλίνο. Το αεροδρόμιο των Ιρλανδών θέλει τουλάχιστον ένα βάψιμο. Με 5 ευρώ αγοράζεις ένα ημερήσιο πάσσο για όλα τα λεωφορεία, που σε πηγαίνει και στο κέντρο της πρωτεύουσας. Εκεί, δίπλα σε μια τεράστια "βελόνα" (όπως λέω εγώ το "spire") ξεκινάς τη βόλτα σου στη συμπαθητική πολιτεία, με τους ευγενικούς κέλτες κατοίκους της, ένα Λονδίνο σε οικονομική συσκευασία-τσέπης. Εντύπωση θα σας κάνουν τα αμέτρητα αστικά λεωφορεία στους δρόμους (μάλλον λόγω έλλειψης μετρό). Για φαγητό, δοκιμάστε το Epicurean Food Court (ρωτήστε, όλοι το ξέρουν) όπου έχει κάτι για όλα τα γούστα και βαλάντια. Αν έχετε το χρόνο (γιατί τα 20ευρώ για το πήγαινε-ελα σίγουρα θα τα έχετε) κάντε και ‘σεις το ταξιδάκι στο Δουβλίνο. Είναι καλή εμπειρία, ιδιαίτερα αν τη συνδυάσετε με μια βόλτα στα περίχωρα (όπως στο Malahide Castle) ή ακόμα καλύτερα, επαρχιακές περιοχές όπως το φημισμένο Kilarney. Eπίσης, συνίσταται να πάτε μέσω Luton, όπου, αν χρησιμοποιήσετε λεφωριάκι easyBus από τη Βaker St., θα σας βγει αλέ-ρετούρ ούτε 5 λίρες το κεφάλι η μεταφορά στο αεροδρόμιο (μόνο να κλείσετε αρκετά νωρίς). Και η πτήση της επιστροφής μας FR342 προς LTN μια από τα ίδια, απρόσκοπτη (με εξαίρεση ένα πολύ καλό "κομμάτι" ανάμεσα στις αεροσυνοδούς).
13/05/06 BA2642 για SKG. Αν κλείσεις αρκετά νωρίς, η British Airways προσφέρει ανταγωνιστικές τιμές για απ'ευθείας πτήσεις στην Ελλάδα (στερνή μου γνώση...) Αφού παραλάβαμε τα left luggage του Καναδά, μεταβήκαμε με το τρενάκι στο Βόρειο Τέρμιναλ και κάναμε το αυτόματο check-in πριν παραδώσουμε τις βαλίτσες μας. Ψιλοαργήσαμε να πάμε, οπότε πήραμε θέσεις διαδρόμου, ό,τι έμεινε δηλαδή. Μπήκαμε από τη φυσούνα στο αεροσκάφος που ήταν σε καλή κατάσταση. Με το που απογειωθήκαμε, έπεσα για ύπνο και δεν κατάλαβα για πότε φθάσαμε. Αυτό που μπορώ να πω πάντως είναι ότι οι εγγλέζες αεροσυνοδοί ήταν φοβερές. Τέλος καλό, όλα καλά. Βέβαια, για να συνέλθω αναδρομικά από το jet-lag (είχα κρατηθεί στον Καναδά) κοιμήθηκα κανά δυο 24ωρα σχεδόν σερί (εκτός για τα βασικά, you know) All in all, a memorable experience. Και σε καλή τιμή (υπερατλαντικό αλέ-ρετούρ 220λίρες) Not that bad, eh?
Αυτά τα πολύ λίγα! Αντε,
Godspeed
[SKG-STR-STN-LGW-YYZ-LTN-DUB]
«Σύντομες» εντυπώσεις από πρόσφατο ταξίδι στον Καναδά etc.
Έχοντας κλείσει τα εισιτήρια έξι μήνες νωρίτερα, αδημονούσαμε για την υλοποίηση αυτού του χιλιομελετημένου ταξιδιού. Είχε προηγηθεί εκτεταμένη έρευνα και τα δεδομένα συνηγορούσαν υπέρ της Canadian Affair (Tour Operator, θυγατρική του γνωστού γραφείου Thomas Cook, με ιδιόκτητες αερογραμμές). Η τιμή που μας πρόσφεραν από Λονδίνο, ήταν πολύ χαμηλότερη από τον ανταγωνισμό (Zoom, AirTransat etc) και παράλληλα διέθεταν και καλά ξενοδοχεία σε ανταγωνιστικές τιμές. [Πάντως η Τransat έχει τη θερινή περίοδο απ’ευθείας πτήσεις από Αθήνα, σε αρκετά καλές τιμές, για όσους θέλουν να πετάξουν απ’ευθείας στον Καναδά. Ωστόσο έχει πολύ στενό pitch -στην οικονομική θέση- για υπερατλαντικό ταξίδι]
Ξεκινάμε λοιπόν.
03/05/06 Έγκαιρο Check-in στην 4U 2981 στο Μακεδονία και συνεπώς καλή προτεραιότητα για παράθυρο. Το αεροπλάνο άργησε να φθάσει και συνεπώς καθυστερήσαμε κανένα ημίωρο βάσει προγράμματος. Ο πιλότος μας καλωσόρισε με τα βασικά, η επίδειξη ασφαλείας στη συνέχεια και μετά απογείωση κατά τα ειωθότα. Το αεροσκάφος (A319) σε καλή κατάσταση και με χαλαρή πληρότητα, που -σε συνδυασμό με τον εντελώς συννεφιασμένο ουρανό, επέτρεψε να ξαπλώσω στα τρία καθίσματα που είχα στη διάθεσή μου. Μερικές αναταράξεις πάνω από τις Αλπεις ήταν αρκετές για να με ξυπνήσουν, προκειμένου να απολαύσω (σύννεφα καπούτ) την θέα της τριεθνούς Λίμνης της Κωνστάντιας , όπως μας πληροφόρησε ο καλός μας ο πιλότος, πριν πάρει την κατιούσα για Στουτγάρδη- ένα από τα hub της GermanWings. Προσγείωση και αποβίβαση σχετικά μακρυά από τον αεροσταθμό. Τις βαλίτσες μας τις πήραμε με το που μπήκαμε στο σχετικό χώρο.Είχαμε τρείς ώρες μέχρι την αναχώρηση για Λονδίνο, οπότε ευκαιρία για να εξερευνήσουμε τα Terminal. To συγκεκριμένο αεροδρόμιο είναι μέσου μεγέθους, καθαρό και συμπαθητικό, με ανοιχτούς χώρους και εύκολο προσανατολισμό, ενώ δεν είχε και πολύ κόσμο. Απολαύσαμε τον καφέ μας στο “Red Baron” με θέα τον αεροδιάδρομο, πολύ καλή ορατότητα. Η πτήση 4U 2336 ήταν στην ώρα της στο Stansted, στο δορυφορικό αεροσταθμό, ακριβώς με τη δύση του ήλιου και αφού είχαμε προλάβει να απολαύσουμε την αγγλική ύπαιθρο από ψηλά. Στον κεντρικό αεροσταθμό υπήρχε αρκετή κίνηση, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ομαλή ροή της κυκλοφορίας. Για αεροδρόμιο εταιριών χαμηλού κόστους, το STN κάνει μια χαρά τη δουλειά του και είναι πεντακάθαρο. Μόνο μην κάνετε το λάθος να αγοράσετε συνάλλαγμα από την εταιρεία που βρίσκεται μέσα στο terminal. Χρεώνουν και τον αέρα που αναπνέετε. Καλύτερα στα γραφεία του βρετανικού "ΕΟΤ" στο κέντρο του Λονδίνου, που δεν παίρνουν προμήθεια. Αυτή τη φορά, το Terravision Bus έφθασε αρκετά νωρίς στη Liverpool St. και αφού προμηθευτήκαμε από ένα Oyster (το έξυπνο καρτοεισιτήριο που συμφέρει αφάνταστα) πήραμε το metro για το Gloucester Rd, έναν -από τους πιο παλιούς (ως πρόσοψη) σταθμούς. Λίγα λεπτά περπάτημα πιο κάτω, ήταν το easyHotel, μια πρόσφατη επιχειρηματική ιδέα του Stelios (ξέρετε, το πατριωτάκι που σκάρωσε και την easyJet ). Tα δωμάτια μικρά, σαν καμπίνες πλοίου, αλλά πεντακάθαρα και ό,τι πρέπει για no-frills ξεκούραση. Το διπλό κρεβάτι είναι πολύ μαλακό και ιδανικό για ένα άτομο. Στα δυο άτομα θέλει συνεννόηση κινήσεων. Επίσης, δε χωράνε και πολλές αποσκευές. Με 40 ευρώ/βραδιά όμως, είναι μια λίαν οικονομική προσφορά για τα δεδομένα του Λονδίνου. Kαι είναι και δίπλα σε S/M Sainsbury’s, οπότε έχετε και φθηνές επιλογές για φαΐ (αφού δε σερβίρουν πρωινό στο ξενοδοχείο). Από άποψη διασκέδασης, συστήνεται ανεπιφύλακτα το musical "Mamma Mia!" στους ρυθμούς των επιτυχιών των ABBA και με μπόλικη θετική ενέργεια (αλλά και έμμεση διαφήμιση της Ελλάδας).Κλείστε εγκαίρως από Ελλάδα (Ticketmaster.co.uk), γιατί συνήθως δε θα τα βρείτε στα tkts booths που πουλάνε κοψοχρονιά. Τέλος, να πω ότι ο καιρός ήταν λίαν καλοκαιρινός (κυκλοφορούσες άνετα με T-shirt) και σε συνδυασμό με τα ολάνθιστα δένδρα έκανε τη βόλτα στα πάρκα συναρπαστική εμπειρία. Απίστευτο, αλλά στο Λονδίνο είχε καλύτερο καιρό από την Ελλάδα (βροχές)… και Μάη μήνα!
05/05/06 Μετάβαση στο Gatwick με τρένο της Southern (πιο οικονομικό σε σχέση με το GatwickExpress) από το σταθμό Victoria. Φθάσαμε εγκαίρως στο Νότιο Αεροσταθμό, όπου πριν την επιβίβαση στην TCX32K μας πέρασαν εμάς και τα μπαγκάζια μας από χίλια μύρια κύματα. Δηλαδή, μόνο που δε μας ξεβράκωσαν! Τους υπόλοιπους επιβάτες (εγγλέζους και καναδούς) τους έκαναν έναν τυπικό έλεγχο. Εμάς δυστυχώς, μόλις είδαν τα ελληνικά διαβατήρια, μας έβγαλαν από τη σειρά και μας πήγαν σε ένα απείρου κάλους δωμάτιο κάπου στα μετόπισθεν, όπου, αφού μας ρώτησαν εκατό φορές τι γυρεύουμε να κάνουμε στον Καναδά, από που ήρθαμε και που θα πάμε (από την πόλη έρχομαι...) τα ζώδιά μας κλπ, άνοιξαν τις βαλίτσες μας (όχι, δεν τους έφτανε το scanner) και έβγαλαν ένα-ένα τα πράγματα μας, για να τα ξαναβάλουν μετά (ανά-κατά-διά). Όταν, μετά από μια ώρα περίπου, ξεμπερδέψαμε και μας άφησαν να κάνουμε check-in (τελευταίοι εννοείται) μας εξήγησαν "απολογούμενοι" ότι έχουν ρητές εντολές τους φέροντες ελληνικό διαβατήριο να τους ελέγχουν εξονυχιστικότατα παρακαλώ, καθώς τα ελληνικά διαβατήρια απ'οτι φαίνεται είναι από τα πιο πλαστογραφημένα στην Ευρώπη. Άλλη μια θλιβερή πρωτιά! Την προηγούμενη μέρα μάλιστα, μας ενημέρωσαν, πιάσανε στα πράσα έναν Ιρανό που προσπαθούσε να την κάνει με πλάγια πηδηματάκια για Καναδά, μαντέψτε πώς... με ελληνικό πασαπόρτι! Το έχουν και οι κότες σα να λέμε. Τι να πεις, δεν έχουν και άδικο οι άνθρωποι βέβαια, τη δουλεία τους κάνουν, αλλά όταν ξέρεις πως σε ταλαιπωρούν άδικα δε μπορεί παρά να σου τη δώσει! Ας ελπίσουμε ότι με την έλευση των νέων βιομετρικών διαβατηρίων (εμείς είχαμε ακόμα τα παλιά για κακή μας τύχη) θα καλμαρουν λίγο τα πράγματα. Πάντως το δίδαγμα είναι ότι οι εγγλέζοι όταν κάνουν έλεγχο δεν αστειεύονται, ιδίως μετά τα περσινά τρομοκρατικά χτυπήματα.
Μετά από πολύ περπάτημα, φθάσαμε στην πύλη (νούμερο δε θυμάμαι, 100+ κάτι πρέπει να ήταν, δηλαδή στου διαόλου τη μάνα) όπου μας ενημέρωσαν ότι θα φύγουμε με μια ώρα καθυστέρηση, καθώς το προγραμματισμένο B757-300 είχε βλάβη, οπότε θα ερχόταν ένα 757-200 για να μας πετάξει στο Τορόντο. Το κακό είναι ότι το τελευταίο δεν είναι και ό,τι καλύτερο για υπερατλαντικές πτήσεις, κυρίως λόγω seat-pitch. Αφήστε δε που όταν είχαμε κάνει την αρχική κράτηση, κλείσαμε πτήση με τη συνεργαζόμενη εταιρεία τους, MyTravel Airways, που πετά με Α330-200, το οποίο διαθέτει και full personal IFE (LCD oθόνες για όλους) και άλλα καλούδια. Δηλαδή αλλαγή στην αλλαγή σα να λέμε. Αλλά έτσι είναι οι LoCo… ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος για το πότε και το με τι θα πετάξεις. Τέλος πάντων, μετά από μια ωρίτσα και κάτι απογειωθήκαμε με καλές καιρικές συνθήκες και η πιλότος μας (ναι, ήταν γυναίκα) μας ενημέρωσε για τα ABCs του υπερατλαντικού ταξιδιού, προτού πάρει το λόγο η γηραιά (πλην όλο χαρά, φτου να μη τη ματιάξω) προϊσταμένη για την επίδειξη ασφαλείας. Το αεροσκάφος έδειχνε τα χρονάκια του, αλλά δεν ήταν δα και για μουσείο. Μας σερβίραν ένα βρώσιμο γεύμα (ζυμαρικά και λαχανικά,κις λωραίν,μηλόπιτα κ.α.) μια ώρα αργότερα, καθώς και ένα μπουκαλάκι νερό. (Επίσης ένα σάντουιτς και χυμό πριν την προσγείωση, ενώ πέρασαν και κανα δυο-τρεις φορές για καφέ/τσάι) Μόλις πιάσαμε το ύψος πορείας, άρχισε και η προβολή από τις 4-5 οθόνες της καμπίνας (φρέσκια ταινία, Simpsons και κάτι άλλα αγγλικά σήριαλ) ενώ με 2 περίπου λίρες μπορούσες να προμηθευτείς ακουστικά για να έχεις και ήχο (+7 κανάλια μουσικής) Ευτυχώς είχα και πάλι παράθυρο, οπότε πήρα μια γεύση από Βόρεια Ιρλανδία και, αργότερα, Γροιλανδία. Μετά από εκεί ήταν όλο παγόβουνα και θάλασσα και σύννεφα, τίποτα συνταραχτικό. Αυτά ώσπου να κοντέψουμε στον προορισμό μας, οπότε άνοιξε λίγο ο καιρός. Το πλήρωμα ήταν ευγενικότατο και η πιλότος μας (ή ο βοηθός της) μας ενημέρωναν συχνά για την πορεία της πτήσης. Μετά από 6 ώρες και κάτι, ξεκίνησε η κάθοδος για το Lester B. Pearson (Toronto International Airport). Eίναι το μεγαλύτερο του Καναδά και την τελευταία διετία υποβάλλεται σε εργασίες ανακαίνισης και επεκτάσεων. Ύστερα από έναν χαλαρό έλεγχο (αφού όμως πρώτα περιμέναμε 30λεπτά στην ουρά) βγήκαμε από τον αεροσταθμό, που δυστυχώς δεν έχει σύνδεση με το Metro. Η οικονομικότερη λύση είναι να πάρεις το Express Airbus 300A "The Airport Rocket" που σε πετάει μέχρι το πλησιέστερο metro και από κει (με το ίδιο εισιτήριο) κατεβαίνεις στο κέντρο (μετά από καμιά ντουζίνα στάσεις). Το Metro του Τορόντο τα δείχνει τα χρονάκια του (μοιάζει με τον προ-ολυμπιακό ΗΛΣΑΠ) αλλά είναι ασφαλές, φθηνό και γρήγορο.
Η πόλη του Τορόντο (πληθυσμός μητροπολιτικής περιοχής αντίστοιχος της Αθήνας, αλλά σε δεκαπλάσια έκταση) είναι εντελώς επίπεδη, αραιοκτισμένη κυρίως με μονοκατοικίες, γεμάτη πάρκα, ενώ ψηλά κτίρια υπάρχουν μόνο στο εντυπωσιακό downtown, μπροστά από την απέραντη λίμνη του Οντάριο. (Εκεί βρίσκεται και το ψηλότερο κτίσμα στον κόσμο, ο CN Tower, 555 m) Είναι μια πόλη ήσυχη, ασφαλής (εν συγκρίσει με τις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ), πολυεθνική (και με πάμπολλους έλληνες) και καθαρότατη. Οι «καναδέζοι» (μιλάμε για χωνευτήρι λαών, κυρίως δε ασιατικών) είναι αρκετά ευγενικοί, χωρίς να φτάνουν τα επίπεδα δουλικότητας των εγγλέζων. Το δε κέντρο το γυρίζεις άνετα με τα πόδια αν θες. Ακόμα και το χειμώνα, με τις πολικές θερμοκρασίες, υπάρχει η εντυπωσιακή "υπόγεια πόλη" (PATH) που συνδέει όλο το downtown χωρίς να χρειάζεται να ανεβείς στην επιφάνεια ούτε στιγμή. Εμπορικά κέντρα παντού, όρεξη και λεφτά να έχεις. Μοναδικό αρνητικό οι σποραδικοί άστεγοι που κουρνιάζουν στα πεζοδρόμια, αναζητώντας λίγη ζεστασιά στις εξατμίσεις του μετρό. Σαν τη μύγα μες το γάλα, δίπλα στους γυαλιστερούς ουρανοξύστες. Μετά το πρώτο πολιτισμικό σοκ, τους συνηθίζεις ως θλιβερές «μασκότ» της μεγαλούπόλης (συνήθως δεν πειράζουν κανέναν) και αν τους δώσεις και κάνα looney (CAN$1) σε ευχαριστούν κιόλας (αν δεν κοιμούνται μεθυσμένοι). Πολύ καλή εκδρομή-απόδραση από το δάσος των ουρανοξυστών είναι η βόλτα με ferry στα μικρά πλην φιλόξενα νησάκια που βρίσκονται στη λίμνη, σε μικρή απόσταση από το κέντρο, Είναι καταπράσινα, ενώ προσφέρουν και ιδανικά kodak-moments με θέα το skyline του Τορόντο. Έχουν δε ακόμα και παραλία για γυμνιστές! (άντε να τα βρεις αυτά στις ΗΠΑ) Τέλος, φοβερή εμπειρία να βλέπεις αγώνα MLB (επαγγελματικού baseball) στο εντυπωσιακό Rogers Centre (a.k.a. SkyDome). Kαμιά σχέση με τα καραγκιοζιλίκια που ενίοτε λαμβάνουν χώρα στα δικά μας γήπεδα.
Φυσικά, καμιά επίσκεψη στο Τορόντο δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς μια βόλτα στην περιοχή του Νιαγάρα (στα σύνορα με την πολιτεία της Ν.Υόρκης). Οι Καναδοί έχουν κάνει εγκωμιαστική δουλειά στο πάρκο δίπλα στους καταρράκτες, που ιδιαίτερα την άνοιξη, γεμάτο τουλίπες και σκιουράκια, κάνει φοβερό συνδυασμό. Συνίσταται ανεπιφύλακτα το Sheraton-on-the-Falls με απίστευτη θέα στους καταρράκτες. Και αφού πάτε που πάτε ως το Νιαγάρα, αξίζει να μπείτε και στο καραβάκι Maid of the Mist, που σε πάει ακριβώς κάτω από τους καταρράκτες, για να αισθανθείς δέος φάτσα-κάρτα σε αυτό το θαύμα της φύσης και να βραχείς αναλόγως. Αγνοείστε επιδεικτικά τις εντελώς κιτς τουριστικές παγίδες του Clifton Hill, πίσω από το Sheraton. Αντιθέτως, λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα, δίπλα στη λίμνη, το γραφικό χωριουδάκι Niagara-on-the-Lake αξίζει μια επίσκεψη τουλάχιστον. Καλό είναι να νοικιάσετε αυτοκίνητο, γιατί οι συγκοινωνίες δεν είναι και τόσο πυκνές. Επίσης να έχετε υπόψη ότι τα πάντα σχεδόν στο Νιαγάρα είναι πιο ακριβά από το Τορόντο. Και αν θέλετε να συνδυάσετε Νιαγάρα και βολτίτσα στη Ν.Υόρκη ή το Μπάφαλο, φροντίστε να έχετε βγάλει βίζα πριν ξεκινήσετε (δε χρειάζεται για τον Καναδά) αλλιώς απλά ξεχάστε το και αρκεστείτε στην Καναδέζικη πλευρά (που είναι και η καλύτερη του Νιαγάρα)
Για πρωινό ή κολατσιό οικονομικό και γευστικότατο, προτείνω χωρίς ενδοιασμούς την τοπική αλυσίδα εστιατορίων Tim Horton's (θα τα βρείτε σχεδόν παντού, απλά ρωτήστε) με πεντανόστιμα doughnuts (αξίζει η αμαρτία), bagels (δοκιμάστε το πολύσπορο με cream cheese), muffins και τα συναφή, με φοβερό καφέ ή καυτή σοκολάτα- άλλο πράμα!!! Φάτε χωρίς ενδοιασμούς παίδες! Ασε που είναι και πολύ φθηνά (Ευρώ=σκληρό νόμισμα στον Καναδά!) Επίσης, αν σας βγάλει ο δρόμος σε κάποιο υποκατάστημα του PretzelMaker (έχει και στο food-court του Eaton Centre) δοκιμάστε τα άπαιχτα φρέσκα πρέτσελ τους και θα με θυμηθείτε! Τύφλα να’χουν οι γερμανοί! Αναφορικά με τις αγορές σας, έχετε υπόψη ότι σε όλες τις αναγραφόμενες τιμές προστίθεται εν τέλει 15% φόροι, μέρος των οποίων μπορείτε να διεκδικήσετε φεύγοντας, υπό προϋποθέσεις πάντα. Τις αμερικάνικες μάρκες ρούχων θα τις βρείτε αρκετά πιο φθηνά από Ελλάδα. Επίσης αξίζουν τα casual ρούχα της καναδικής εταιρείας Roots. Δοκιμάστε το The Bay Department Store στο κέντρο και το DixxieOutlet στα προάστια. Λίγο πιο ανεβασμένες τιμές στο EatonCentre δίπλα στο δημαρχείο, ενώ για εντελώς σκοτωμένες τιμές επισκεφθείτε το Honest Ed’s Discount Megastore στο κέντρο. Πάντως από μαγαζιά και εμπορικά κέντρα έχει μπόλικα παντού στην ευρύτερη περιοχή, πάνω και κάτω από την επιφάνεια. Όσοι καταναλώνουν συμπληρώματα διατροφής -όπως πολυβιταμίνες κλπ- θα χαρούν να μάθουν ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα κοστίζουν έως και 80% φθηνότερα από τις (ομολογουμένως απαράδεκτες) τιμές εντός Ελλάδος.
Anyway, μετά από μια σχετικά σύντομη διαμονή και προτού προλάβω να απολαύσω τα κρεβάτια του Sheraton (πρέπει να τα δοκιμάσεις για να καταλάβεις τι εστί αναπαυτικό κρεβάτι) και τα κανάλια της cable tv (ποικιλία: wow!) όσο θα ήθελα, ήρθε ο καιρός να φύγουμε… Επιστροφή τανάπαλιν στο ΥΥΖ για TCX55L προς LGW. Το Terminal 3 είναι το πιο πρόσφατο και συνεπώς αστράφτει από καθαριότητα και μοντερνισμό α-λά-καλατράβα. Είναι ο αεροσταθμός που διαχειρίζονται ιδιώτες, γι'αυτό και οι υπηρεσίες που προσφέρουν τα διάφορα καταστήματα είναι άψογες μεν, τσουχτερές δε στην τιμή. CAN$3 για ένα νεράκι? CAN$50 για ένα μπουκάλι κρασί ("duty-free") από την περιοχή του Νιαγάρα? Aκόμα και το TimHorton’s του Terminal είχε απογειωμένες τιμές, τύφλα να χει το El.Venizelios Γρηγόρης. Έλεος βρε παιδιά! Η πτήση πάντως ξεκίνησε καλά, οι Καναδοί δε μας πέρασαν από μικροσκόπιο, το αεροσκάφος ήταν το αναμενόμενο 757-300 με δερμάτινα καθίσματα και άνετο pitch, ενώ είχαμε προεπιλέξει τις θέσεις μας, μπροστά στην είσοδο, με απεριόριστο χώρο για τα πόδια. Έτσι, κύλησε άνετα η βραδινή πτήση, κοιμηθήκαμε και σχεδόν δεν καταλάβαμε για πότε φθάσαμε Λονδίνο.
Στα πλαίσια της τριήμερης παραμονής που ακολούθησε, επισκεφθήκαμε αυθημερόν το Δουβλίνο, εκμεταλλευόμενοι τις σκοτωμένες τιμές της Ryanair που έχει μεγάλο ανταγωνιστή στη γραμμή αυτή την AerLingus (στα υπόψην αν ενδιαφέρεστε για φθηνές πτήσεις προς ΗΠΑ). H πτήση FR331 έγινε από Luton, ωραίο, μοντέρνο αεροδρομικάκι, αν εξαιρέσεις τους διάφορους backpackers που κοιμούνται όπου βρουν (όπου γης και πατρίς). Πολύ περπάτημα μέχρι την πύλη της Ryan, αλλά κανονικά τσεκ-ίν και προσγείωση μετά από μια ωρίτσα στο Δουβλίνο. Το αεροδρόμιο των Ιρλανδών θέλει τουλάχιστον ένα βάψιμο. Με 5 ευρώ αγοράζεις ένα ημερήσιο πάσσο για όλα τα λεωφορεία, που σε πηγαίνει και στο κέντρο της πρωτεύουσας. Εκεί, δίπλα σε μια τεράστια "βελόνα" (όπως λέω εγώ το "spire") ξεκινάς τη βόλτα σου στη συμπαθητική πολιτεία, με τους ευγενικούς κέλτες κατοίκους της, ένα Λονδίνο σε οικονομική συσκευασία-τσέπης. Εντύπωση θα σας κάνουν τα αμέτρητα αστικά λεωφορεία στους δρόμους (μάλλον λόγω έλλειψης μετρό). Για φαγητό, δοκιμάστε το Epicurean Food Court (ρωτήστε, όλοι το ξέρουν) όπου έχει κάτι για όλα τα γούστα και βαλάντια. Αν έχετε το χρόνο (γιατί τα 20ευρώ για το πήγαινε-ελα σίγουρα θα τα έχετε) κάντε και ‘σεις το ταξιδάκι στο Δουβλίνο. Είναι καλή εμπειρία, ιδιαίτερα αν τη συνδυάσετε με μια βόλτα στα περίχωρα (όπως στο Malahide Castle) ή ακόμα καλύτερα, επαρχιακές περιοχές όπως το φημισμένο Kilarney. Eπίσης, συνίσταται να πάτε μέσω Luton, όπου, αν χρησιμοποιήσετε λεφωριάκι easyBus από τη Βaker St., θα σας βγει αλέ-ρετούρ ούτε 5 λίρες το κεφάλι η μεταφορά στο αεροδρόμιο (μόνο να κλείσετε αρκετά νωρίς). Και η πτήση της επιστροφής μας FR342 προς LTN μια από τα ίδια, απρόσκοπτη (με εξαίρεση ένα πολύ καλό "κομμάτι" ανάμεσα στις αεροσυνοδούς).
13/05/06 BA2642 για SKG. Αν κλείσεις αρκετά νωρίς, η British Airways προσφέρει ανταγωνιστικές τιμές για απ'ευθείας πτήσεις στην Ελλάδα (στερνή μου γνώση...) Αφού παραλάβαμε τα left luggage του Καναδά, μεταβήκαμε με το τρενάκι στο Βόρειο Τέρμιναλ και κάναμε το αυτόματο check-in πριν παραδώσουμε τις βαλίτσες μας. Ψιλοαργήσαμε να πάμε, οπότε πήραμε θέσεις διαδρόμου, ό,τι έμεινε δηλαδή. Μπήκαμε από τη φυσούνα στο αεροσκάφος που ήταν σε καλή κατάσταση. Με το που απογειωθήκαμε, έπεσα για ύπνο και δεν κατάλαβα για πότε φθάσαμε. Αυτό που μπορώ να πω πάντως είναι ότι οι εγγλέζες αεροσυνοδοί ήταν φοβερές. Τέλος καλό, όλα καλά. Βέβαια, για να συνέλθω αναδρομικά από το jet-lag (είχα κρατηθεί στον Καναδά) κοιμήθηκα κανά δυο 24ωρα σχεδόν σερί (εκτός για τα βασικά, you know) All in all, a memorable experience. Και σε καλή τιμή (υπερατλαντικό αλέ-ρετούρ 220λίρες) Not that bad, eh?
Αυτά τα πολύ λίγα! Αντε,
Godspeed
