A Honeymoon Downunder

[seven4seven]

Παει σχεδον ενας χρονος, μεσα στον οποιο μου εχουν συμβει πολλα (καλα, ευτυχως!), αλλα μου εχουν στερησει το χρονο να γραψω αυτο το trip-report. Πειραζει ομως που νοιωθω κ εγω οτι σας το χρωσταω?

Λοιπον,το ταξιδι ηταν του μελιτος (ναι, την εκανα κ εγω την κινηση, και με αρκετους απο εσας χοροπηδουσαμε σαν τα κατσικια εκεινη τη νυχτα του Σεπτεμβρη! Ωραια ηταν!). Η αρχικη προβλεψη ηταν "να παμε μακρια". Το SXM απορριφθηκε, γιατι οι τιμες της AF και της KL ηταν παλαβες. Κλασσικους μελιτο-προορισμους οπως Μαλδιβες/Σευχελλες/Μαιαμι/κλπ κ δε συμμαζευεται, τα θεωρησαμε πολυ συνηθισμενα (δεν το μετανοιωσαμε καθολου!). Με λιγοτερα λεφτα, τελικα, κλεισαμε εισητηρια με την Emirates για Μελβουρνη. (Εκει εχει σοϊ η συζυγος, αρα και δωρεαν διαμονη, χαρ χαρ χαρ). Επισης αποφασισαμε να κανουμε και ενα Inside trip, το οποιο θα οργανωναμε εκει.

Τελικα, γραψαμε πιο πολλα χιλιομετρα απ ότι μας φαινοταν αρχικα!

Ετσι,λοιπον,το απογευμα της 2ης Σεπτεμβριου 2007, μας βρηκε στο Σουπερ-Χαμπ, ξενυχτισμενους,κουρασμενους αλλα και ανυπομονους οσο ποτε,
να κανουμε τσεκ-ιν για την ΕΚ106 προς Dubai...

Leg 1 - "Σπαμε τα συνορα και αμα λαχει,τρωμε και τουρτα"
ATH-DXB
EK 106
B777-200 A6-EMJ
STD 18:05

Η ανατριχιλα ηταν οταν στις αποσκευες μας μπηκαν "long transfer" tags που εγραφαν επανω MEL. Eκει αρχισα να συνειδητοποιω οτι την επομενη μερα, ΟΛΗ την επομενη μερα, θα την περνουσαμε ταξιδευοντας! Εν κινησει, enroute, πως το λενε! 4μιση ωρες για το Dubai, αλλες τοσες μεχρι να πιασουμε την ΕΚ404 για το "νησι", πραγμα που θα μας επαιρνε γυρω στις 18 ωρες με ενα stopover στη Σιγκαπουρη,ε, νατη η μερουλα, βγηκε! Πειραζει ομως που γουσταραμε απεριοριστα?
Μιας και ημασταν προκαθισμενοι για ολα τα σκελη (ακομα κ αυτα της επιστροφης) στις 32J και K, φτασαμε σχετικα αργα, αλλα τσεκαραμε αμεσως, και μετα περασαμε στον ελεγχο,οπου μολις ειδαν την χειρο-τσαντα μου με 2 μηχανες,3 φακους, λαπτοπ, camera, τριποδακι και 7-8 φορτιστες, ψαρωσαν λιγο, αλλα οχι τοσο ωστε να μας καθυστερησουν. Το 777 μας, περιμενε στην Α09, και δεν το αφησαμε να περιμενει πολυ μιας και στις 6 παρα 20 ημασταν στις θεσεις μας. Το αεροπλανο ηταν γεματο,και οσο κι αν προσπαθησα, δεν καταφερα να διακρινω προσκεφαλο χωρις κεφαλι...
Καμμια σχεση με ο,τι αλλο εχω πεταξει εως τωρα. Αν και η διαταξη ηταν 3-4-3, το Pitch ηταν αξιοπρεπεστατο (και με ΥΠΟΠΟΔΙΟ). Το αεροπλανο ηταν πεντακαθαρο, και ειχε μια -ευχαριστη- μυρωδια σαν μετα απο απολυμανση. Στο καθισμα, μας περιμεναν τα ακουστικα μας,μαξιλαρακι και κουβερτα, μαζι με το μενου της ημερας (μενου ημερας! Σαν να λεμε "σε υπολογιζουμε,ρε φιλε,και ας εισαι economy class").Εκει ηρθε και η πρωτη γνωριμια με το IFE της ΕΚ,ονοματι ICE (=Information Communication Entertainment). Ενθουσιαστηκα με την ποικοιλια ταινιων και μουσικων επιλογων που ηταν πραγματικα για ολα τα γουστα (ειχε ακομα και το Black Album των Metallica,το οποιο αποφασισα να ειναι και το soundtrack του σκελους). Oλα on-demand,και πριν καλα καλα βγει απο τα blocks το αεροπλανο, ειχαμε ηδη αρχισει να χαζευουμε ντοκυμαντερ, ειδησεις (ΕΙΔΗΣΕΙΣ! ποιος θα το πιστευε, καλα καλα στο σπιτι μου ΔΕΝ βλεπω!) και τουριστικες πληροφοριες για το Dubai.
Εκει ηταν που ανακαλυψα το κολλημα του ταξιδιου. Το καναλι 8. Την forward camera. Και εκει ειδα εναν νταβραντισμενο μουστακαλη της swissport να φοραει τα ακουστικα του και να κανει νοημα στον οδηγο του towtruck να μας βγαλει facing south. Oι μπλε φυσουνες του Ελ Βεν αρχισαν να κινουνται νωχελικα προς τα μπροστα (δεν ξερω, ισως να ηταν και το αεροπλανο μας που πηγαινε προς τα πισω). Μετα το περας του pushback, περιμενα ν ακουσω ηχο απο Rolls Royce Trent,αλλα τιποτε... Περασαν 5 λεπτα απολυτης σιγης, την οποια εσπασε ο κυβερνητης μας στο ΡΑ για να μας πει οτι εχει παρουσιαστει "ενα προβληματακι" και οτι θα πηγαιναμε σε αλλο stand μεχει να λυθει. Η αναμενομενη καθυστερηση θα ηταν γυρω στα 20 λεπτα. Το towtruck με τον μουστακαλη μας πηγε συρτους μεχρι το Α33 του Satellite, και εκει ειδα αρκετο κοσμο να εχει μαζευτει και να κοιταει κατι στην πισω δεξια πλευρα μας.
Δεν ασχοληθηκαμε πολυ με αυτους, παρ'οτι μερικοι συνεπιβατες μας αρχισαν να εκφραζουν την ανησυχια τους οτι θα χασουμε το κονεξιον για Μελβουρνη (και ας ειχαμε 4μιση ωρες connecting time στο Dubai). Εχει καπου συνηδειτοποιησα οτι γειτονισσα στην 32Ι ειχαμε μια τυπικη θειτσα της διασπορας με βλαχοελληνοξενιστικη προφορα, η οποια κουβεντιαζε απο εκει που ηταν με την υπολοιπη οικογενεια που, αν κρινω απο την ενταση της φωνης, πρεπει να καθοταν στο rudder.
Συνεχισα να εξερευνω το -ανεξαντλητο καταπως φαινοταν- ICE, παρακολουθωντας παραλληλα τα τεκταινομενα στην πισω δεξια πλευρα μας. Στο σκηνικο ειχαν προστεθει μηχανικοι, οι οποιοι κοιτουσαν εναλλαξ κατι manuals και την πισω cargo door, η οποια στο μεταξυ ειχε ανοιχτει. Το 20λεπτο της πρωτης ανακοινωσης ειχε ηδη γινει μισαωρο, και εκει καπου ο μπροστα-αριστερα βγηκε να μας πει πως υπαρχει μια ενδειξη στο πιλοτηριο που ηθελε ψαξιμο, τουτεστιν θα αργουσαμε "λιγο ακομα". (Φιλε, καταλαβαμε οτι δεν την βλεπεις "κλειστη" την πισω cargo door, αλλα γιατι ξεκινησες push back τοτε ε? Γιατιιι? Φταιω ν αρχισω τη γκρινια τωρα?).
Εκει λοιπον που ειχαμε ανακαλυψει οτι το ICE περιλαμβανει tetris και με τη δυνατοτητα να παιξεις διπλο με οποιον συνεπιβατη θελεις, ακουσα τον ηχο της αμπαροπορτας να κλεινει, και ειδα τον κοσμο απο κατω μας να εξαφανιζεται. Το οτι ηταν καλο σημαδι αυτο, επαληθευτηκε οταν για ακομα μια φορα ειδαμε μπλε φυσουνες να πηγαινουν προς τα εμπρος, με το κυβερνητη να μας ζηταει συγγνωμη για την καθυστερηση (καρακλισε) και να μας διαβεβαιωνει οτι το προβλημα λυθηκε.
Εκει ηταν που νοιωσαμε κατι σαν ελαφρυ σεισμο, προερχομενο απο τον Νο.2 κινητηρα, που, πολυ απλα, εκκινουσε! Αξεχαστος ηχος (ο οποιος ξεπεραστηκε απο αλλο αεροπλανο, στην πτηση της επιστροφης. Επιφυλασσομαι.). Γρηγορα, βρεθηκαμε να τροχοδρομουμε στον Η, με δεξια στροφη στον D και ευθυγραμμιση με τον 03R στις 1900 ακριβως, με 55 λεπτα καθυστερηση. (Καπου εκει αναμεσα επαιξε και το safety demo, αλλα το μονο που συγκρατησα ηταν οτι η πιο κοντινη μας πορτα ηταν πισω μας, η 3R.)
Με τις μεγαλες οθονες της καμπινας (αλλα και την προσωπικη μου, εννοειται) να δειχνουν καναλι 8, το θηριο μας εδειξε τι εστι τρια εφταρια, και αφησαμε την Ελληνικη (φρεσκοκαμμενη κιολας, θυμαστε?) γη σε περιπου μισο λεπτο, για να ακολουθησει μια ανοδος που μονο λιγα αεροπλανα μπορουν να κανουν. Το Triple Seven ειναι αναμφιβολα ενα απο αυτα!
Περιπου πανω απο την Αστυπαλαια, πιασαμε το cruising level μας, στα 31000 ποδια. Θα περνουσαμε πανω απο Ροδο, (με exit point το ΕVENO - οχι οτι το ελεγε το IFE, αλλα ετσι υπολογισα), την νοτια Κυπρο, την Ιορδανια, τη Σαουδικη Αραβια παραλληλα με τα νοτια συνορα του Ιρακ, το Μπαχρειν, για να καταληξουμε στο Ντουμπαϊ σε 4 ωρες και ενα τεταρτο, συμφωνα με το airshow (καναλι 1, αν θυμαμαι καλα).
Λιγο μετα τη Ροδο, λοιπον, μας σερβιριστηκε το γευμα. Συγχωρεστε με, αλλα δεν θυμαμαι ποιες ηταν οι επιλογες και τι πηρα, αλλα ηταν ΠΟΛΥ και ΚΑΛΟ φαγητο, με σαλατα, σνακ και επιδορπιο. Μονο μελανο σημειο, ενα σφραγισμενο κεσεδακι με νερο, που ηταν ισα για να ξεγελασεις τη διψα σου. Αναγκαστηκαμε να ζητησουμε μερικα ακομα, τα οποια ηρθαν χωρις δισταγμο απο το προθυμο πληρωμα.
Ο ηλιος ειχε πεσει, και το πληρες σκοταδι το συναντησαμε πανω απο το Αμμαν, χαζευοντας εξω απο το παραθυρο αυτες τις ομορφες (απο ψηλα) συγκεντρωσεις απο φωτακια που λεγονται πολεις. Την απολυτη ηρεμια και την υπεροχη αιεθηση του να σπας για πρωτη φορα τα συνορα της Ευρωπης, διεκοψε (παλι) η θειτσα στην 32Ι, που πηγε πισω (στο rudder, οπως προειπα) και εφερε μαζι της ενα ανιψακι να το κρατησει στην αγκαλια της (ευτυχως, ουτε αυτη το αντεξε για πανω απο ενα τεταρτο). Με το κωλοπαιδι,λοιπον,να φωναζει, να κλωτσαει το αριστερο μου χερι και το τραπεζακι μου με τα φαγητα, μονη εναλλακτικη για να αποφυγω το ejection ηταν και παλι τα ακουστικα. Φυσικα ακουσα Metallica, οχι γιατι ηθελα (η στιγμη δεν εχριζε ακροασης heavy metal) αλλα γιατι ο,τιδηποτε αλλο ειχε χαμηλοτερη ενταση απο το κωλοπαιδι. Καπου στο "Wherever I may roam" η θεια πηγε και το αφησε πισω (ουφ!), και ειλικρινα ελπιζω να το εχωσε καπου στο APU η τουλαχιστον να το κλειδωσε σε καμια τουαλετα. Ελα ομως που οταν γυρισε, ηθελε να συζητησει με την οικογενεια κι αλλα δικα της.... Εκει, και παρα το οτι η συζυγος με παρακινουσε για το αντιθετο, εξερραγην! Με ολη την ευγενεια που με διακρινει σε τετοιες περιπτωσεις, της ειπα "Να σας πω, δεν ειναι υποχρεωμενο ολο το αεροπλανο να ακουει τι εχετε να πειτε με τους δικους σας". "Μα, μας καθισανε χωριστα, τι να κανουμε?" η απαντηση. "Δικο σας προβλημα, οχι δικο μου" της εξηγησα. Ευτυχως, δεν συνεχισε.
Στο μεταξυ, ειχαν μαζευτει οι δισκοι, και τα φωτα στην καμπινα ειχαν χαμηλωσει αισθητα. Εκει ηταν που ειδα μια μορφη με εναν φακο και ενα trolley να κοιταει τις ενδειξεις των θεσεων στην σειρα μας. Ηταν ο ταξιθετης - συγνωμη - ο προϊσταμενος της καμπινας, που οταν ειδε 32J και Κ, μας κοιταξε με ενα πλατυ χαμογελο. "Are you Mr and Mrs Ταδε?", "Yes,we are" απαντησα, ψαρωμενος. "Then, I would like to present you with this honeymoon cake and a bottle of champaign, and wish you on behalf of Emirates all the best in your new beginning in life!". Εκει εμεινα (αν και καταλαβα αμεσως ποιος το ειχε κανονισει στην Αθηνα, και τον υπερευχαριστω!). Μας αφηνει,λοιπον, την τουρτιτσα μας, ενα μπουκαλι σαμπανια (δεν ηταν Μoet, αλλα ηταν παρα πολυ καλη) και δυο σαμπανοποτηρα. Αφου τον ευχαριστησαμε και του ευχηθηκαμε παντα καλες πτησεις, αρχισαμε να μοιραζουμε μεταξυ μας τα τριγωνακια με την -ολοφρεσκια-τουρτα, σερβιροντας και την σαμπανια.
Εκει ηρθε και η μεγαλη συμφιλιωση στα 31000 ποδια: η θεια στο 32Ι, εχοντας ακουσει το διαλογο και δει το σκηνικο, μας ευχηθηκε και αυτη, και εμεις την κερασαμε τριγωνακι και σαμπανια.
Απολαμβανοντας την σαμπανια πανω απο την θεοσκοτεινη αραβικη γη, με μονο φωτεινο highlight φλογες απο πετρελαιοπηγες εδω κ κει, αρχισαμε να συζηταμε (λες και δεν θα ειχαμε αλλο χρονο) για το trip-in-a-trip που θα καναμε. Sydney, Brisbane, Longreach(εχει το μουσειο της Qantas εκει) ακομα και το Perth αναφερθηκε. Και καπου εκει ηταν που καταλαβαμε οτι εκει που παμε, εχει μερικα νησια ακομα, πιο νοτια και πιο ανατολικα. Κοιταχτηκαμε με νοημα.

Μετα απο μια πανοραμικη νυχτερινη αποψη του Bahrain στα δεξια μας, το βαρυ μας twin ηδη νοιωθαμε οτι ειχε αρχισει να κατηφοριζει. Τα φωτα στην καμπινα αναψαν ωστε το πληρωμα να εξασφαλισει το cabin secure for landing, και μετα εσβησαν σχεδον τελειως για την προσγειωση (αγαπημενη στιγμη!). Μετρωντας καθε λογης καραβια στη θαλασσα, την οποια ολο και πλησιαζαμε, ειδαμε στο καναλι 8 μια σειρα απο approach lights. Ναι, ηταν το DXB και ημασταν στην τελικη. Με την πολη και τους φωτισμενους ουρανοξυστες να παρελαυνουν δεξια μας, το 777 πατησε απαλα στον 12L, και εκκενωσε δεξια, χωρις να βαλει καθολου reversers! Αλλα το σοκ δεν ηταν αυτο. Το σοκ ηταν οι ατελειωτες ουρες απο 747,727,737-200,DC-8,IL-76,An-12,DC-10F και αλλα πολλαααααα πολλα, που περνουσαν απο το παραθυρο μου και με κολλησαν πανω σ αυτο σαν εκεινα τα ψαρακια στα ενυδρεια που γλειφουν το τζαμι.
Η συζυγος με προσγειωσε αποτομα: "Πωωωωωωωω, χαμος γινεται εκει εξω. Τι κριμα που ειναι νυχτα και δεν μπορεις να τραβηξεις τιποτα!" (Ελπιζω να το ειπε απο ενδιαφερον και οχι απο σαδισμο)
Το Mike Juliet ακινητοποιηθηκε στις 00:30 τοπικη σε remote stand, και ενα λεοφωρειο (ευτυχως κλιματιζομενο, γιατι εξω ειχε 25 βαθμους και 50%) μας εκανε μια 20λεπτη (!) βολτα μεχρι το χαος που λεγεται Transit terminal.

Κουραστηκε κανεις? Ελπιζω οχι. Εχουμε αλλα 9 (ναι, ΕΝΝΙΑ) σκελη μπροστα μας. :shock:

Στο επομενο επεισοδιο: DXB-SIN-MEL "Ηρωδη Σ'αγαπω και μου λειπεις".

 

[6circles]

Αξεχαστος ηχος (ο οποιος ξεπεραστηκε απο αλλο αεροπλανο, στην πτηση της επιστροφης. Επιφυλασσομαι.).[/b]

Να υποθεσω οτι αυτος ο ηχος ξεπεραστηκε απο το γουργουρητο των RR Τρεντ 553 η το νιαουρισμα του GE90-115;; Οποιον και να εννοεις, μαζι σου. Συμφωνια για Σκαλα του Μιλανου!!!

Γελασα με την θειτσα της διασπορας. Μετα ομως εβαλα τα κλαματα , γιατι τις εχω παντου εδω γυρω μου :?

 

[GP707]

Η συζυγος με προσγειωσε αποτομα: "Πωωωωωωωω, χαμος γινεται εκει εξω. Τι κριμα που ειναι νυχτα και δεν μπορεις να τραβηξεις τιποτα!" (Ελπιζω να το ειπε απο ενδιαφερον και οχι απο σαδισμο)

Από ενδιαφέρον το είπε καλέ! Αφού ξέρει πολύ καλά ότι ο σαδισμός στο συγκεκριμένο θέμα αποτελεί λόγο διαζυγίου! :twisted:

Στο επομενο επεισοδιο: DXB-SIN-MEL "Ηρωδη Σ'αγαπω και μου λειπεις".

Τελικά, βάλε το παιδάκι που φώναζε, βάλε και τη σημείωση του επόμενου επεισοδίου, ο Ηρώδης έπρεπε να είναι frequent flyer στην Emirates!

 

[AirNewZealand]

Βίον Ανθόσπαρτον κατ' αρχήν και ότι επιθυμείτε.

Επιτέλους! Και έλεγα ότι δε θα το γράψεις ποτέ!!
Αναμένω το ταξίδι στα πιό νότια και πιό ανατολικά νησιά
Ελπίζω και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό...

 

[seven4seven]

Legs #2-3: "Ηρωδη Σ'αγαπω και μου λειπεις".
DXB-SIN-MEL
EK 404
B777-300 A6-EMΤ
STD 03:15
Δεν ειμαι και ο πιο πολυταξιδεμενος ανθρωπος για να εχω σφαιρικη αποψη. Αλλα το αεροδρομιο του Ντουμπαϊ θα το χαρακτηριζα ως ενα χλιδατο ΧΑΟΣ! Εκει που μας αφησε το λεοφωρειο (απο την airside μερια) περασαμε μια πυλη με security check, οπου, ολως παραδοξως, η σακα μου με ολα τα συμπραγκαλα δεν φαινεται να συγκινησε κανεναν. Ουτε το λαπτοπ δεν μου ζητησαν να βγαλω εξω και να ανοιξω. Περνωντας, λοιπον, μεσα, βρεθηκαμε σε μια ανθρωποθαλασσα απο καθε λογης φυλη/χρωμα/ηλικια, να περπαταει, να καθεται, να κοιμαται, να τρωει, να πινει, να καπνιζει (σε γυαλινα κλουβια) και, το κυριοτερο: ΝΑ ΨΩΝΙΖΕΙ!
http://i516.photobucket.com/albums/u327/alx744/DXB.jpg
Πηρα ενα μικρο τρολεϋ για τις χειραποσκευες μας (ΔΩΡΕΑΝ, εννοειται, οχι σαν κατι αλλα ξεφτιλισμενα αεροδρομια που ξερω), και αρχισαμε την περιπλανηση. Πρωτη σταση στις τουαλετες για φρεσκαρισμα, και μετα, ενα γρηγορο καφεδακι για να ανοιξει το ματι (η κουραση ειχε αρχισει να κανει πολυ αισθητη την παρουσια της). Παρηγγειλα εναν διπλο εσπρεσσο, και η συζυγος εναν καπουτσινο. Λοιπον, φαινεται οτι εκει στην αραπια, μονο ενα ειδος καφε υπαρχει: σκουρο καφε υγρο σε ψηλη θερμοκρασια, που με μια γουλια σου γινεται το ματι γαριδα και το αντερο κοτσιδα. Και τα δυο ποτηρακια, αυτο το πραγμα ειχαν μεσα. Δοκιμασα και να καπνισω μεσα σε ενα απο τα γυαλινα κλουβια που εκει ονομαζουν "smoking area" αλλα και μονο που μπηκα μεσα, με πιασαν ζαλαδες απο τη μποχα. Ασ'το καλυτερα...
Συνεχιζοντας την περιπλανηση στα μαγαζια, αριστερα μας βρηκαμε τεραστιο μαγαζι με καλλυντικα, και δεξια μας τεραστιο μαγαζι με φωτογραφικα/ηλεκτρονικα. Εχετε δει το break που κανει το synchro pair των Red Arrows? Φανταστειτε,τωρα,να το κανουν ανθρωποι.
"Αγαπη μου, ραντεβου εδω σε μια ωρα"...."Εγινεεεεεεεεε" ...
Μετα το περας της ωρας, η συζυγος μιε μια σακκουλιτσα στο χερι, πανευτυχης. Εγω, χωρις.
"Καλα, εχουν ολη τη σειρα της Εστε Λοντερ μονο 50 ευρω!"
"Και ειναι καλο αυτο?"
"Καλα,πλακα μου κανεις! Τελειο! Εσυ?"
"Εχουν τον 80-400VR μονο 400 ευρω και λαπτοπ του 3χιλιαρου στα 2."
"Και ειναι καλο αυτο?"
"Καλα, πλακα μου κανεις? Τελειο! Αλλα δεν εχω τωρα να τα σκασω."
Καταραμμενο πανακριβο χομπυ,γαμω το Ντουμπαϊ μου μεσα!

Καπου εκει θυμηθηκαμε να κοιταξουμε και τις καρτες επιβιβασης, μιας και με τα πολλα, η ωρα ειχε παει δυομιση. Gate 21 (ο Ντεμης θα μας εκοβε τις καρτες?), που ηταν και στην αλλη ακρη του κτιριου, οποτε δεν χασαμε χρονο. Ο πινακας,βεβαια, ανακοινωνε μια μισαωρη καθυστερηση στην αναχωρηση. Εξω απο το παραθυρο, φορτωνονταν τα τελευταια ULD στο Α6-ΕΜΤ, ενω κατω απο το αριστερο φτερο μπορεσα να διακρινω και ενα Bowser να προμηθευει αυτο το παραγωγο του πολυτιμου υγρου που κινει τον κοσμο... Τα βλεφαρα ειχαν αρχισει να βαραινουν δραματικα, οταν ακουστηκε η ανακοινωση του boarding στις 03:10, ακριβως την ωρα που το bowser απομακρυνοταν. Μεσα απο την γυαλινη φυσουνα διεκρινα ενα Α300 της Libyan να τροχοδρομει αργα και βασανιστικα κοντα μας, σαν να λεει "νια-νιανιανια-νια ειναι νυχτα, δεν θα με βγαλεις". Το αγνοησα ψυχραιμος και περασα το κατωφλι της 2L.
Τα γνωστα amenities μας περιμεναν στις 32J και Κ, αλλα η μεγαλη απογοητευση ηταν το IFE. Προφανως παλιοτερη εκδοση απο αυτην του -EMJ, ηταν κυλιομενο και οχι on-demand, και με πολυ πιο λιγες επιλογες. Το αεροπλανο μεσα στο οποιο θα περνουσαμε τις επομενες 14τοσες ωρες της ζωης μας, ειχε μουφα IFE. Τουλαχιστον ειχε καναλι 8, το οποιο και εμεινε για ολη τη διαρκεια, σε εναλλαγες με το airshow.
Pushback και τροχοδρομηση ακριβως στις 03:45 (on-time καθυστερηση!), και ο δρομος μεχρι τον 30R μακρυς και δυσκολος, ειδικα μεχρι να cross-αρουμε τον 12R/30L με τις συνεχεις κινησεις. Τελικα, κατα τις 4:10 το καταμεστο 777-300 τα εδωσε ολα και αποχωριστηκε τους (ακομα) 35 βαθμους του Ντουμπαι μετα απο 56 ολοκληρα δευτερολεπτα! (Επιβεβαιωμενο και απο το βιντεο που υπαρχει της απογειωσης αυτης!). Αλλα, ο βαθμος ανοδου ηταν για μια ακομη φορα εντυπωσιακος. Λιγη παραπανω φορα ηθελε μονο... H νυχτερινη αποψη της πολης μετα την δεξια στροφη μας, ηταν εντυπωσιακη: http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... inight.jpg
Αμεσως μετα την απογειωση (καλα-καλα landing gear δεν ειχαμε μαζεψει) και μας καλοσωρισε ο μπροστα-αριστερα στην πτηση, για να μας πει οτι το πληρωμα μιλαει γυρω στις 10 γλωσσες (Ελληνικα δεν ακουσα να λεει) και οτι θα μας σερβιριστει το πρωινο σε λιγο, για να εχουμε μετα χρονο να κοιμηθουμε. (Θα φαω πρωινο, και μνετα θα την πεσω για υπνο? ΟΚ. Λογικο.). Εκει που οριζωντιωναμε στα 34000 ποδια, σερβιριστηκε το πρωινο, το οποιο και εξαφανισα χωρις δισταγμο, τοσο απο πεινα οσο και απο βιασυνη για υπνο.
Και εκει αρχισαν τα προβληματα.
Οταν το τρολεϋ εφτασε την 30 σειρα, αρχισε να κλαιει ενα μαυρακι που ταξιδευε με αλλο ενα μαυρακι και δυο λευκους ενηλικες (go figure...). Κατα την καταναλωση του πρωινου δεν διναμε σημασια, αλλα οταν αρχισαν να γινονται οι πρωτες προσπαθειες για υπνο, το πραγμα ζοριστηκε. Η συζυγος,βεβαια, ειχε παρει τους 5 υπνους, αφηνοντας με να απορω και να παλευω με τον Μορφεα, το μαυρακι και τα ακουστικα, στα οποια δεν μπορουσα να καταλαβω ποιο καναλι εχει τι. Τελικα, βρηκα κατι που εμοιαζε σαν αυτα που παιζει ο Best τα χαραματα (αμπιεντ/λαουντζ/τσιλαουτ/πως-το-λενε) και το εβαλα τερμα, για να σβησω το αραπακι απο το ηχητικο φοντο. Ευτυχως που ημουν κομματια.
Ξυπνησα μετα απο καποιες ωρες, εξω ειχε ξημερωσει, στα ακουστικα επαιζε αραβικη μουσικη (...) και το μαυρακι ακομα εκλαιγε. Η συζυγος, ηδη ξυπνια, διαβαζε βιβλιο. "Καλημερααααα"! "Χχχρρρρρρμφφφφφφ", απαντησα. Εβαλα το airshow και ειδα οτι πλησιαζαμε τον κολπο της Βεγγαλης, ακομα στα 34000, με ΕΤΑ στη Σιγκαπουρη σε περιπου 2μιση ωρες. Εξω και κατω, ενα παχυ στρωμα απο συννεφα. "Τζαμι",σκεφτηκα,"πολυ ενδιαφερουσα πτηση". Αλλαξα καναλι στα ακουστικα, μιας και επαιζε το "περασμενα-ξεχασμενα" της Γαρμπη σε Αραβικο στιχο (Αλλαχ, δειξε μου ελεος!) και προσπαθησα να τον ξαναπαρω. Δυστυχως, η ακοη μου ξεχωριζε μονο το μαυρακι που -ακομα-εκλαιγε, κανοντας εναν ηχο σαν "Γκνταααααααα-γκντααααααααα-γκνταααααααααα" το οποιο καλλιστα θα μετεφραζα σε "Eject-eject-eject" και ευχομουν να το κανει. Δυστυχως, η Εμιρεϊτς, δεν εχει προβλεψει γι αυτο, και εχει μονο υποποδιο και καλη ανακλιση.
Καπου εκει, σερβιριστηκε μεσημεριανο. Εμεις ειχαμε χασει τ αυγα και τα πασχαλια απο πλευρας χρονικου προσανατολισμου. Φαγαμε πρωινο, κοιμηθηκαμε, και μετα, μεσημεριανο.
ΟΚ.Λογικο.
Φαγαμε καλα ομως, κοτοπουλο με καρυ (για να ταιριαζει που περασαμε πανω απο την Ινδια) με κατι περιεργες πατατες, σαλατα κολσλοου, ενα ακαθοριστο γλυκο, και ενα φρουτο που θα το ονομαζα κορομηλο-ροδακινο-βερυκοκο-ντοματα. Ζητειται πεπειραμενος γεωπονος για να το αναγνωρισει.
Λιγη ωρα μετα, ειχε αρχισει η καθοδος, με το 777 να τρανταζεται απο αναταραξουλες, που εμενα,φυσικα,μου αρεσαν, αλλα εκαναν το μαυρακι να ανεβαζει dB ασταματητα. Μονη μας ελπιδα,πλεον,η πολυφυλετικη οικογενεια να κατεβαινε στη Σιγκαπουρη.
Βλεποντας τα φλαπς να κατεβαινουν σταδιο-σταδιο, εξω εναλλασοντουσαν συννεφα με βροχη και κλεφτες ματιες στη θαλασσα. Μια αρκετα αποτομη δεξια στροφη, τοσο που πλεον βλεπαμε μονο θαλασσα για λιγο, ηρθαμε στην τελικη, κατι πυ επιβεβαιωθηκε απο το χαρακτηριστικο γδουπο του κλειδωματος των τροχων απο κατω μας. Εξω βροχη, θαλασσα, και καταπρασινες νησιδες με σπιτακια (exotic!). Δευτερολεπτα πριν πιασουμε, ενα τεραστιο συννεφο συμπιεσμενης υγρασιας εξαφανισε τα φτερα απο το οπτικο μας πεδιο, και με τη σειρα του εξαφανιστηκε οταν πατησαμε και ανοιξαν τα spoilers. Το φρεναρισμα εντυπωσιακο, με ΠΟΛΥ νερο να καταβρεχει το παραθυρο μας! (Ηταν απο τις λιγες φορες που δεν θα ηθελα να ειμαι μεσα στο αεροπλανο, αλλα εξω απο αυτο, να φωτογραφιζω!). Απο τα taxisigns ειδα οτι ειχαμε πιασει στον 20R, και με συνεχεις αριστερες στροφρες πιασαμε σε μια φυσουνα. Η τοπικη ωρα ηταν 15:00. Μας ανακοινωθηκε οτι εχουμε μια ωρα στο εδαφος, και οτι συνισταται να ειμαστε παλι στο gate στις 15:30 για εκ νεου επιβιβαση. Κατεβηκαμε, και εγω αναζητησα smoking area (ΝΑΙ ειμαι χαρμανι) και η συζυγος τουαλετα. Το αεροδρομιο είναι κι αυτό χαωδες… http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... INwalk.jpg Η περιοχη των καπνιστων στο κομματι αυτο του changi ηταν ανοιχτη ταρατσα, με στεγαστρο ευτυχως, οπου ειχε ηδη φτασει το μισο 777 για να καπνισει. Βγηκα, και πηρα βαθιες αναπνοες απο τον υγρο τροπικο αερα (πρωτογνωρο για μενα, και τελειως διαφορετικο!). Εστριψα ενα περιποιημενο drum και το απολαυσα αργα.
Κατεβαινοντας συναντησα τη συζυγο και μαζι αναζητησαμε ενα παραθυρο να βλεπει διαδρομο κοντα στην εξοδο μας. Βρηκαμε ενα, και εκει εκανα το πιο συντομο αλλα περιεκτικοτατο spotting session που εχω κανει ποτε. Ατελειωτη παρελαση απο heavies, να φρεναρουν εντυπωσιακα στον 20 Δεξιο, σηκωνοντας απιστευτες ποσοτητες νερου με τους αναστροφεις τους! ΜΑΓΕΙΑ! Ιν φακτ, τοσο μαγεια που η ωρα ειχε παει 4 παρα τεταρτο, και δεν θα ειχα κινηθει προς το gate αν δεν μου το θυμιζε η γυναικα μου. Ο πινακας του αεροδρομιου, μας θυμισε τι εστι Changi και πραγματικη κινηση… http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... Nboard.jpg

Γρηγορο secutiry check (οχι ομως επιπεδου Ντουμπαϊ) και παλι μεσα στο εκ νεου καθαρισμενο και ανεφοδιασμενο Α6-ΕΜΤ. Δυστυχως, εκ νεου καθισε και μπροστα μας η οικογενεια με τα μαυρακια. Το τριτο Pushback μεσα σε ουτε ενα 24ωρο ηταν γεγονος. Εκκινηση με τον γνωστο Trent-trademark ηχο, και τροχοδρομηση παλι για τον 20 Δεξιο, περνωντας κοντα στα υποστεγα του Α380, που εγραφαν,μαλιστα,επανω "Α380 Superhub" (ναι, εχουν κλεψει τον τιτλο απο το Ελ Γκαβ! Διαμαρτυρομαι!). Οι διδυμοι trent ξαναπηγαν στο full, και γρηγορα βαλαμε πορεια για το Νοτιο Ημισφαιριο, με τον καιρο να δειχνει βελτιωση οσο πιο νοτια κινουμασταν. Το επισης καλο ηταν οτι το μαυρακι δεν ειχε δειξει σημεια ζωης. http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... gapore.jpg
Κινουμενοι πανω απο -οτι ειχε απομεινει απο- τον Ινδικο Ωκεανο,( http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... window.jpg ) ο δρομος μας εφερνε πανω απο την Ινδονησια, και μετα και παλι νερο απο κατω μας, μεχρι να συναντησουμε το μεγαλο νησι. Η δε θεα ενος ηφαιστειου στην Ινδονησια να προεξεχει απο τα συννεφα με τον κρατηρα να καπνιζει, ηταν μεγαλειωδης! http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... olcano.jpg Δεν μπορεσα, φυσικα, να μην σκεφτω εκεινο το 747 της ΒΑ πισω στα 1982 και το τι ειχε παθει απο ηφαιστειο...
Η συζυγος εβλεπε το Ocean’s 13 και εγω χαζευα στο λαπτοπ τις βρεγμενες φωτο απο τη Σιγκαπουρη οταν μας διεκοψε το σερβιρισμα του βραδυνου. Δεν θυμαμαι την αλλη επιλογη, αλλα εγω πηρα noodles, γιατι την ειχα δει και πολυ οριενταλ. (Eδω ο δισκος μετα την καταστροφη: http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... /geyma.jpg ).Κουνια που με κουναγε... Εκει που πηγα να χαλαρωσω με εκεινο το αμπιεντο-λαουντζ καναλι χαζευοντας εξω το δευτερο ηλιοβασιλεμα σε λιγοτερο απο 24 ωρες,( http://i516.photobucket.com/albums/u327 ... sunset.jpg ) ηρθε η εκτακτη αναγκη. Πηδωντας απο πανω του, συνειδητοποιησα οτι γειτονα στην 32Ι εχουμε πλεον εναν πιτρισικα Αυστραλο γυρω στα 20. Κινηθηκα ταχιστα προς τις μεσαιες τουαλετες, για να ανακαλυψω οτι η καθεμια ειχε ουρα 5 ατομων. Καταστροφη... Τρεκλιζοντας προς τα πισω, ισα που προλαβα να μπω σε μια απο τις πισω αφου ειχε ηδη ανοιξει την πορτα θεια αλλα γλιστρησα εγω μεσα αντι για αυτην, ψελλιζοντας ενα «΄ξκιουζ μιιι...». Με ολα αυτα που εγιναν εκει μεσα, αρχισα να εχω τυψεις οτι αλλαξα το CG του αεροπλανου και οι θα προσγειωθει στη Μελβουρνη tail heavy... Επιστρεφοντας στο καθισμα, ακουσα οτι το μαυρακι εκανε start up. Ακουστικα γρηγορα!
Βασει του airshow ημασταν πανω απο το Port Hedland, παραλιακη πολιτεια στα βορειοδυτικα της Αυστραλιας. Πρωτη αυθορμητη σκεψη: “Φτανουμε!”. Αμ δε... αλλες 4 ωρες και κατι θελαμε μεχρι την Μελβουρνη που ειναι αντιδιαμετρικα νοτικα και ανατολικα. Αλλο ενα ATH-DXB ειχαμε μπροστα μας. Αυτο πρεπει να το συνειδητοποιησε και το κωλοπαιδι στην 30 και αρχισε ξανα να σολαρει με νεες δυναμεις. Εβαλα και ειδα τις διακοπες του Mr Bean. Ο τυπος βγαζει γελιο, αλλα σε φασεις γινεται υπερβολικα γελοιος. Εμεναν αλλες 2μιση ωρες... Προσπαθησα για το Ocean’s 13 αλλα πολυ γκλαμουρο-κακοποιοι, ρε παιδι μου... Αν ειναι ετσι, να γινω κ εγω ληστης να την περναω λαδι... Στο μισαωρο κοπηκε το εργο, και συνεχισα με το επος «Fantastic 4: Rise of the silver surfer” το οποιο το σταματησα στα 10 λεπτα. Το μαυρακι ακομα εκλαιγε. Πετουσαμε νοτια του Ayer’s rock και αν δεν ηταν μαυρο σκοταδι εξω, θα ζηλευα τους καθημενους στα αριστερα. Θα τους ζηλευα επισης γιατι καθοντουσαν πιο μακρια απο τη σειρα 30 απ οτι εγω. Σκεφτομουν να καλρσω κανεναν απο το πληρωμα, γιατι η κατασταση με το μαλακιστηρι ηταν πραγματικα τραγικη... Αλλα τι να σου κανει και το πληρωμα... Σκεφτομουν τη θεσπιση νεων κανονων απο την ΙΑΤΑ για πιτσιρικια επιβατες που ενοχλουν συνεπιβατες τους. Φανταζομουν τη σκηνη απο το “Airplane” που ολοι οι επιβατες κανουν ουρα με σιδηρολοστους, ροπαλα, οπλα κλπ για να ηρεμησουν μια υστερικη επιβατη, Μετα σκεφτομουν το 747 της United που ανοιξε τρυπα στα δεξια και εφυγαν εξω εννια ατομα, κανοντας παραλληλισμους. Το σαρδονιο μειδιαμα στη φατσα μου διεκρινε η συζυγος κα αναρωτηθηκε. Οταν της εξηγησα, πηρα το κλασσικο «ελα μωρε, παιδακι ειναι...». Τι να πεις εκει... Μετα μας εφεραν να συμπληρωσουμε τις καρτες εισοδου στη χωρα, οπου μεταξυ αλλων απαντας σε κατι ηλιθιες ερωτησεις του στυλ «εχετε ερθει προσφατα σε επαφη με καποιο ζωο?» «Οχι, με την προβατινα εχουμε διακοψει εδω και καιρο, και τωρα ειμαι παντρεμενος και σοβαρος ανθρωπος» ηθελα να γραψω, αλλα δεν χωραγε ολο και τελικα εγραψα «no».
Μ αυτα και με αλλα, πετουσαμε βορεια της Αδελαϊδας, με λιγοτερο απο μια ωρα για τον προορισμο. Εκει μου μιλησε ο νεαρος της 32Ι: «Αφτερ Μελμπουρν, αϊ γουιλ χαβ του τεϊκ εναδερ φλαϊτ το γκοου δεαρ (δειχνοντας την Αδαλαϊδα)» «Φιλαρακι, αυτη κι αν ηταν η αχρηστη πληροφορια του μηνα» ηταν αυτο που ηρθε στο μυαλο μου σαν απαντηση, αλλα ισα που ειπα ενα «Ρηαλλυ?»
Και αρχισε να μου εξηγει οτι ειναι Αδελαϊδιωτης (sic) οτι ειχε παει στην Ελλαδα για διακοπες στην Κρητη, και οτι μελετησε τη μουσικη του Νικου Ξυλουρη (εκει με εστειλε) και οτι καταλαβε οτι ειμασταν Ελληνες απο αυτα που ψελλιζα κατα καιρους για το μαυρακι.
Στο μεταξυ ειχε ξεκινησει η καθοδος, μας μαζεψαν τους δισκους απο το σνακ που ειχε στο μεταξυ σερβιριστει, και για μια ακομη φορα ακουσαμς φλαπς, κλειδωμα τροχων, κ.ο.κ. Το διαφορετικο αυτη τη φορα ηταν ο τροπος του κυβερνητη να ξυπνησει οσους ακομα χουζουρευαν, και να αφησει το Mike Tango να συγκρουστει με τον 16 του Tullamarine. Δεδομενου οτι ο καιρος ηταν δροσερος αλλα υπεροχος, με απνοια, φανταζομαι τη φαση ως εξης «Fifty…fourty…thirty…ΟΚ, σβηστα ολα, και αστο να σκασει κατω, ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ». Τι να πω...
Η τροχοδρομηση για τη φυσουνα ηταν πολυ συντομη, το μαυρακι ακομα εκλαιγε, (ισως να το ειχε ακουσει και ο Κ1 απο εκει που καθεται, και να προσγειωθηκε ετσι για εκδικηση) και η ουρα για οτν διαβατηριακο ελεγχο μεγαλη.
Μεγαλη ηταν και η αναζητηση για ταξι για να μας παει στο σπιτι, μεγαλη ηταν και η οργη για τον Πακιστανο ταξιτζη (υπαρχουν παντου,τελικα) που νας πηρε σχεδον 100 δολαρια, γιατι μεταξυ αλλων, χαθηκε...
Δεν ειχε να λεει, ομως. Το μεγαλο ταξιδι ειχε μολις αρχισει!

Μεινετε μαζι μας για να δειτε:
Leg #4 MEL-SYD: «Πτηση με την εταιρεια-φετιχ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!»

 

[aakunz]

Ηρώδη, εσύ σουπερστάααααααρ!

Σας αξίζει τιμητική διάκριση για το θάρρος και την υπομονή σας.

Υπέροχο τριπ ρηπόρτ και είμαστε ακόμα στην αρχή...

 

[OveLix]

..ήδη καίγονται αντίτυπα της Ομήρου Οδύσσειας. Στα επόμενα σκέλη παίρνει σειρά ο Τζόις...

 

[aas59]

..ήδη καίγονται αντίτυπα της Ομήρου Οδύσσειας.

Τι είναι αυτό????????

 

[Clansman]

1)Να ζήσετε και ότι καλύτερο!!! Υγεία πάνω απ όλα!!

2)Πολύ ωραίο report...

3) Μαυράκια και κάθε είδους σπαστικά κωλοπαίδια υπάρχουν απο παλαιοτάτων χρόνων.... π.χ.Πίσω στο 1999 4 μέρες πρίν τον σεισμό επέστρεφα απο Houston μέσω LGW και ύστερα για LGAT!! Οντας λοιπόν 1.87 παλικάρι είχα ζητήσει διάδρομο οπότε καθόμουνα στον αριστερό διάδρομο στην τελευταία σειρα του 744 που πέταγα. (Πάνε πολλά χρονία αλλα νομιζω το set up ήταν 2-5-2) Αφού έφαγα και τελέιωσα τις μπαταρίες απο το Walkman μου έπεσα για νάνι και άπλωσα τα ποδια μου στο διάδρομο. Λίγο ποιο μπροστά καθότανε ένα @#$%^& ινδιανάκι μου καθε ΜΑ κάθε 20 λέπτα πέρναγε και έλεγε <<εκθιουδδδδ μι καν αι γκο του δε τοιλετ>> .1 2 3 4 αναγκάστικα και της έδωσα ενα stress ball που μου είχε αγοράσει ο πατηρ απο την Νέα Ορλεάνη και σταμάτησε η συχνουρία !! Βέβαια ποτέ δεν το είδα πίσω αλλα είχα και 2ο. Μετα έβαλα την μάνα μου στο διάδρομο και άραξα πάνω στα καθίσματα και έλιωσα μέχρι το LGW. Γενικά κανα μπαλάκι μαλακό κανα κομπολόι της κακίας ωρας may help...

 

[George]

Βλέπω ότι τα ρηπόρτς τελευταία είναι το ένα καλύτερο από το άλλο! Γράφε γράφε!