jerry
Concorde-Class-Member
"If i can make it there, i can make it everywhere, New York, New Yooooork"
Ναι ναι, πρόκειται για μοτο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ολυμπιακή. Καθώς όπως έδειξε η πρόσφατη εμπειρία μου, αν είναι έτσι σε όλες τις πτήσεις της, τότε πραγματικά, μπορεί να τα καταφέρει παντού!
Στο ριπόρτ που ακολουθεί δείτε :
Το 340 της Ολυμπιακής και τη συνομωσία των καθυστερήσεων που δεν αφήνουν την ΟΑ να πετάξει on-time!
Τις αεροπορικές... εκπλήξεις της Νέας Υόρκης
Πολλές πικάντικες λεπτομέρειες για τον πολύπαθο μα πάντα αγαπημένο εθνικό μας αερομεταφορέα.
Pre-flight show
Το ταξίδι στη ΝΥ πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της ετήσιας εκπαιδευτικής εκδρομής του 5ου έτους της σχολής μου. Οι συμμετέχοντες υπερέβαιναν τους 200, οπότε καταλαβαίνετε ότι τα περιθώρια επιλογών (δεδομένης της ανάγκης να ταξιδέψουμε και οι 200 την ίδια μέρα) στένευαν. H Delta μας έριξε Χ γιατί δεν μας έδινε παραπάνω από 30 θέσεις όπως και οι περισσότερες ευρωπαικές εταιρείες. Μόνο αυτή, η λαβωμένη και συκοφαντημένη από όλους Ολυμπιακή, ως άλλη μάνα, δέχτηκε από την πρώτη στιγμή να μεταφέρει τη νεολαία αφρόκρεμα της χώρας στη μεγάλη πόλη, διαθέτοντας απλόχερα 230 θέσεις από τις 260 της οικονομικής! Οι διαπραγματεύσεις βέβαια, κούρασαν λίγο τους υπεθύνους των group tickets μιας και σε κάποια στιγμή μία υπάλληλος στο τηλέφωνο "ήθελε να σκίσει τα χαρτιά της με αυτό το group των 200+". Φήμες τη θέλουν να έχει μεταφερθεί από το ρετιρέ της Συγγρού στο ρετιρέ του Δρομοκαιτείου.
ATH-JFK OA 411 08APR06
DEP : 1225 ARR : 1605
TAKEOFF : 1321 LANDING : 1707
EQP : A340-300 REG : SXDFA "OLYMPIA"
Το checkin στο αεροδρόμιο θα γινόταν νωρίς. Η συνάντηση ήταν για τις 9.30. Οι τσεκαρίστριες δεν άργησαν να εμφανιστούν και απελπίστηκαν στη σκέψη του γκρουπακίου, μιας και ο καθένας έπρεπε να συμπληρώσει το έντυπο φακελώματος από την κυβέρνηση των ΗΠΑ(βλέπε έντυπα APIS http://shmmy.ntua.gr/ekdromi/files/olym ... ines_apis/ ). Ευτυχώς, η λύση βρέθηκε και αφού όλοι θα μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, μία υπάλληλος ανέλαβε να περνάει σε όλους τους επιβάτες του γκρουπ τα στοιχεία του εντύπου APIS. Ευγενέστατες οι υπάλληλοι, ακόμα και όταν αντίκρησαν την ουρά των βαρβάρων, χαριτολογώντας είπανε μόνο "Αχ βρε παιδιά τι τη θέλατε τη ΝΥ, δεν πηγαίνατε πουθενά στην Ελλάδα"
και ξεκίνησαν το καρατσεκάρισμα... Η θέση που πήρα (για άνεση και παράθυρο) ήταν η 7Α (πρώτη της οικονομικής 
). Η 25 σειρά έχει επίσης άπλετο χώρο στα πόδια αλλά δεν έχει παράθυρα (sos λεπτομέρεια για τα 340 ΟΑ). Gate open η πτήση είχε από τις 10.40 ενώ οι διαδικασίες της επιβίβασης δεν ξεκίνησαν πριν τις 1140. Ουρές στον έλεγχο χειραποσκευών με τους υπαλλήλους να έχουν βλέμμα ελεγκτών της CIA 
που σε λίγο θα έφερναν τα σκυλιά για περαιτέρω τσεκάρισμα 
, ενώ η κορύφωση του ελέγχου έφτανε πριν το gate όταν μία μετριοτάτου αναστήματος ευτραφής υπάλληλος 
μάζευε έναν-έναν τους αναπτήρες των επιβατών γιατί κατά την είσοδό μας στην Αμερική "θα τους κατέστρεφαν όλους" σύμφωνα με τα λεγόμενά της. Η ίδια υπάλληλος όταν προσπάθησα να βγάλω μία αναμνηστική φώτο το 340 άρχισε να μου ουρλιάζει σα την κακιά μάγισσα από τα κόμικ 
να σταματήσω γιατί απαγορεύεται. Επειδή δεν είχα όρεξη να κάθομαι να της εξηγώ και επειδή ούτως ή άλλως η φωτογραφία ήταν μούφα και επειδή φοβήθηκα ότι θα με πυρπολήσει με τη συλλογή αναπτήρων που είχε φτιάξει 
, της είπα ότι θα σταματήσω αλλά να ξέρετε για τη δουλειά σας ότι δεν απαγορεύεται, αυτή με κοίταξε με το χαμόγελο του Βούδα, φάτσα σαν το emoticon 
και γύρισε στους αναπτήρες της ικανοποιημένη από τις πράξεις της. Επιβίβαση στο 340 και δε χρειάστηκε παρά ένα βήμα για να καθήσω στην 7Α, ήταν ακριβώς στην πόρτα. Άμεση γνωριμία με το πλήρωμα(θα ήμασταν άλλωστε τις επόμενες 10+ ώρες μαζί 
) και οι πρώτες εντυπώσεις καλές. 275 ψυχές ήμασταν εκείνη τη μέρα, σε εκείνη την 411 με γύρω στα 20-25 άτομα business. Κουβερτούλα ΟΑ σχεδόν σε κάθε κάθισμα όπως και μαξιλαράκι Olympic Executive Class και καταμέτρηση. Οι πόρτες έκλεισαν στις 1250 ακριβώς αλλά η μοίρα και η.... φυσούνα Α13 δε μας άφηνε να φύγουμε από το πολυαγαπημένο hub :evil: . Και επί ώρα πάλευαν οι υπάλληλοι του ΑΙΑ να τη βγάλουν, τίποτα αυτή, εκεί, ανένδοτη, να θέλει να μας κρατήσει σαν ομφάλιος λώρος. Ο κυβερνήτης βρήκε ευκαιρία να μας μιλήσει, να μας καλωσορίσει στην πτήση 411 των Ολυμπιιακών Αερογραμμών με προορισμό το αεροδρόμιο Κένεντι της Ν.Υόρκης (δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η αναγγελία μου ακούστηκε πολύ γκλαμουράτη 
) και να μας ενημερώσει για τη μικρή καθυστέρηση. Μας ενημέρωσε ότι θα πετάξουμε στα 32000 πόδια αρχικά, στον 50ο παράλληλο θα πιάσουμε ατλαντικό και κατόπιν στα 34000 πόδια. Τελικά η φυσούνα αποκολλήθηκε και στις 1311 το pushback της ναυαρχίδας της Ολυμπιακής ολοκληρώθηκε ομαλά. Σύντομη τροχοδρόμηση για το σημείο κράτησης του 03R και λίγα λεπτά αργότερα στις 1321 οι τροχοί της Ολυμπίας έπειτα από μία βαριά απογείωση θα ξεκολλούσαν από το έδαφος για να ξανακατέβουν μετά από 10 ώρες και 40 λεπτά πτήση περόπου. Αφήνοντας σχετικά γρήγορα πίσω μας την Αττική, στρίψαμε αριστερά με πορεία εκτός της Ελλάδας ενώ ο κυβερνήτης μας ξαναμίλησε ενημερώνοντας για την πορεία μας από brindisi,bari,άλπεις,γαλλία και ατλαντικό. Περάσαμε από το αεροδρόμιο της Πρέβεζας ενώ σύντομα θα συναντούσαμε τις ιταλικές ακτές. Κάπου εκεί τελείωσε και η επαφή μας με το περιβάλλον και τη γη μιας και η πυκνή νέφωση καθιστούσε αδύνατη την όποια επαφή, επαφή η οποία θα ανακτιόταν φτάνοντας στη ΝΥ... Είχε έρθει όμως η ώρα για το γεύμα μας 
: . Το συμπαθέστατο πλήρωμα έκανε τα πάντα προκειμένου να ετοιμάσει τα trolley για το σερβίρισμα, ενώ προηγήθηκαν τα special menu (vegetarian κλπ σε ουκ ολίγα μέλη του αεροπλάνου...και του γκρουπ). Υπήρχε επιλογή γεύματος ανάμεσα σε κρέας και ψάρι 
, ενώ ο δίσκος ήταν αρκετά γεμάτος (τουλάχιστον σε σχέση με αυτόν που είδα στο υπερατλαντικό της AF). Το κρέας νοστιμότατο όπως και τα.. περιφερειακά του δίσκου με καμία αίσθηση τυποποιημένου.Bλέπετε τι ωραία που είχα βολευτεί στη θέση μου... 
Μετά το ντερλίκωμα, ήρθε εκείνη η μαγική στιγμή σε κάθε αεροπλάνο, η οποία γίνεται ακόμα πιο μαγική όταν πρόκειται για wide body... To σερβίρισμα του καφέ και του τσαγιού... ξανά Το πλήρωμα έδειχνε μία ιδιαίτερη αδυναμία στο τσάι, αφού ακούραστο περιφερόταν με τη νταμιτζάνα στο χέρι αναφωνώντας : Τσάι! Τσάι παρακαλώ! ενώ για τους πιο μαζεμένους στη θέση τους επιβάτες το κάλεσμα γινόταν προσωπικό Εσείς, μήπως θέλετε τσάι? Περιττό να σας πω ότι το σλόγκαν "Τσάι! Τσάι παρακαλώ" με απεγνωσμένη φωνή από συνήθεια και λατρεία. Και μετά και το ρόφημά μας και το μάζεμα των δίσκων, ξεκίνησε το η άλλη μαγική στιγμή ενός long haul ταξιδιού με κατεύθυνση west μιας και η αναμονή και η πορεία του ήλιου σε κάνουν πιο νευρικό και υπερκινητικό :shock: . Εικόνες σαν και αυτή σπάγαν τη ρουτίνα, ενώ λίγο αργότερα αναταράξαμε λίγο το 340 μιας και είπαμε να κάνουμε ιπτάμενα γενέθλια σε 3 συμφοιτητές μας που γιόρταζαν εκείνη τη μέρα :shock: και είχαν την τύχη να κάνουν εναέρια γενέθλια και να γιορτάσουν για κάποιες ώρες παραπάνω. Το πλήρωμα φυσικά, ήταν εξυπηρετικότατομε τις τούρτες μας και καταχάρηκε με την ιδέα μας, μόνο που δε μας τις σέρβιρε κιόλας με επιχρυσωμένα κουταλάκια... Μα τι ωραίο πλήρωμα! Και τώρα θα σας μιλήσω για το IFE :? . Αυτόν τον έρμο το χάρτη τον φάγαμε με τα μάτια μέχρι να φτάσουμε, ενώ οι ταινίες βοηθούσαν κάπως την κατάσταση αρκεί να επέλεγες τη σωστή. Να πούμε ότι στα θηκάκια μας φιγούραρε ακόμη το παλαιό τεύχος όραμα (ΙΑΝ-ΦΕΒ-ΜΑΡ) αλλά παίζονταν οι καινούριες ταινίες (ΑΠΡ-ΜΑΙ-ΙΟΥΝ). Ε μα και αυτή η ΟΑ, αφού έχει που έχει τις PTV, δε βάζει κάτι παραπάνω μέσα τους, κανά παιχνιδάκι, κανά flight simulator, κάτι άλλο... Πως να βγουν 10 ώρες με ταινίες, χάρτη και μουσική; Όπως καταλαβαίνετε οι βόλτες από πάνω ως κάτω στο 340 έδιναν και έπαιρναν , οι απόπειρες ύπνου ανατρέπονταν απο τους πιο ανήσυχους ενώ αφού περάσαμε και την Ευρώπη, το φως πλέον είχε αρχίσει να διαπερνά κάθε πτυχή του αεροσκάφους και των ματιών μας και έτσι τα σκιάδια κατέβηκαν δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα πιο lounge ... Παρόλα αυτά το πλήρωμα (μα τι καταπληκτικό πλήρωμα!) δεν είχε κανένα πρόβλημα στις διαρκείς μετακινήσεις μας σαν μελίσι από τη σειρά 7 στη σειρά 41 και τούμπαλιν! Και έτσι οι ώρες περνούσαν, τα λεπτά περνούσαν, το interaction με το πλήρωμα δεν άργησε να γίνει. Γκρίνια για τα ωράρια (τα πληρώματα της ΝΥ φεύγουν την επόμενη μέρα έπειτα από διανυκτέρευση στο Roosevelt Hotel και μετά έχουν ρεπό 2 μέρες στην Αθήνα), γκρίνια για τις συνθήκες, γκρίνια για το δρομολογιο του Καναδά που κουράζει πολύ λόγω του διπλού σταθμού σε Μόντρεαλ και Τορόντο αλλά πάνω απόλα η μαγεία του επαγγέλματος και της αεροπορικής εμπειρίας και της προσπάθειας να δουν χαμόγελα από τους επιβάτες, ήταν τα συμπεράσματα των συνομιλιών (και φυσικά απόλυτο δίκιο στους συναδέλφους που δεν μπήκαν στην ΟΑ411 της προηγούμενης βδομάδας αν θυμάστε το μπάχαλο με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των επιβατών). Μα τι καταπληκτικό πλήρωμα! Περί τις 1430 ξεκίνησε και το service του κρύου snack μιας και είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε τα αμερικάνικα εδάφη. Δε λέω, μπορούσε να είναι και πιο πλούσιο αλλά εντάξει... Από τις 1640 ξεκίνησε η κάθοδος σε απόλυτα μυστικιστικές συννεφίστικες συνθήκες ενώ στις 1657 τοπική, είχε φτάσει πλέον το πλήρωμα του χρόνου. Φως δεν υπήρχε να μας τυφλώσει, και τα σύννεφα άρχισαν να διαλύονται, οπότε σαν ναυαγοί αναφωνήσαμε για το πλοίο που είδαμε, έτσι για να πιστέψουμε ότι δεν έχουμε μπει ακόμα σε χρονοδίνη και ότι τελικά θα φτάσουμε στη ΝΥ. Περνώντας πάνω από το Long Island, και βλέποντας λίγο από βρεγμένο JFK, προσγειωθήκαμε στη μεγάλη πόλη στις 1707 με το θέαμα των αναστροφεών ώσης των cfm της Ολυμπίας να με συνεπαίρνει, θέαμα που μέχρι τώρα έβλεπα μόνο απέξω. Τροχοδρόμηση αρκετή ώρα, περνώντας δίπλα από διάφορα καλούδια και άφιξη στο gate μας στις 1720. Ένα μακρύ ταξίδι είχε φτάσει στο τέλος του. Τα ρολόγια έπρεπε να ρυθμιστούν μερικές ώρες πίσω, τα βιολογικά ρολόγια έπρεπε να φτιαχτούν για να αντέξουν ενώ υπήρχε και ένας έλεγχος διαβατηρίων που είχε κινήσει την περιέργεια όλων να δούμε πως θα γίνει η είσοδος στη χώρα... Αποχαιρετισμός με το πλήρωμα, ευχές για τα καλύτερα εκατέρωθεν και περπάτημα ως το passport control. Γρήγορο καρατσεκάρισμα της βίζας, φωτογραφιούλα για την είσοδο welcome to NY, αποτυπωματάκια, εγκατάσταση microchip για καλύτερη παρακολούθηση (το τελευταίο προαιρετικό). Το τελωνείο μας είδε μπούγιο και τρόμαξε οπότε ο επόμενος σταθμός μας ήταν η times square και το ξενοδοχείο μας...
Ακολουθεί :
Ρεπορτάζ (τουριστικό και αεροπορικό) από τη ΝΥ
Η πτήση της επιστροφής με αναλυτικότερη παρουσίαση και ... φωτογράφηση του 340
Παρασκήνια (ότι έχω ξεχάσει να σας πω δηλαδή)
Ναι ναι, πρόκειται για μοτο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ολυμπιακή. Καθώς όπως έδειξε η πρόσφατη εμπειρία μου, αν είναι έτσι σε όλες τις πτήσεις της, τότε πραγματικά, μπορεί να τα καταφέρει παντού!
Στο ριπόρτ που ακολουθεί δείτε :
Το 340 της Ολυμπιακής και τη συνομωσία των καθυστερήσεων που δεν αφήνουν την ΟΑ να πετάξει on-time! Τις αεροπορικές... εκπλήξεις της Νέας Υόρκης Πολλές πικάντικες λεπτομέρειες για τον πολύπαθο μα πάντα αγαπημένο εθνικό μας αερομεταφορέα.Pre-flight show
Το ταξίδι στη ΝΥ πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της ετήσιας εκπαιδευτικής εκδρομής του 5ου έτους της σχολής μου. Οι συμμετέχοντες υπερέβαιναν τους 200, οπότε καταλαβαίνετε ότι τα περιθώρια επιλογών (δεδομένης της ανάγκης να ταξιδέψουμε και οι 200 την ίδια μέρα) στένευαν. H Delta μας έριξε Χ γιατί δεν μας έδινε παραπάνω από 30 θέσεις όπως και οι περισσότερες ευρωπαικές εταιρείες. Μόνο αυτή, η λαβωμένη και συκοφαντημένη από όλους Ολυμπιακή, ως άλλη μάνα, δέχτηκε από την πρώτη στιγμή να μεταφέρει τη νεολαία αφρόκρεμα της χώρας στη μεγάλη πόλη, διαθέτοντας απλόχερα 230 θέσεις από τις 260 της οικονομικής! Οι διαπραγματεύσεις βέβαια, κούρασαν λίγο τους υπεθύνους των group tickets μιας και σε κάποια στιγμή μία υπάλληλος στο τηλέφωνο "ήθελε να σκίσει τα χαρτιά της με αυτό το group των 200+". Φήμες τη θέλουν να έχει μεταφερθεί από το ρετιρέ της Συγγρού στο ρετιρέ του Δρομοκαιτείου.
ATH-JFK OA 411 08APR06
DEP : 1225 ARR : 1605
TAKEOFF : 1321 LANDING : 1707
EQP : A340-300 REG : SXDFA "OLYMPIA"
Το checkin στο αεροδρόμιο θα γινόταν νωρίς. Η συνάντηση ήταν για τις 9.30. Οι τσεκαρίστριες δεν άργησαν να εμφανιστούν και απελπίστηκαν στη σκέψη του γκρουπακίου, μιας και ο καθένας έπρεπε να συμπληρώσει το έντυπο φακελώματος από την κυβέρνηση των ΗΠΑ(βλέπε έντυπα APIS http://shmmy.ntua.gr/ekdromi/files/olym ... ines_apis/ ). Ευτυχώς, η λύση βρέθηκε και αφού όλοι θα μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, μία υπάλληλος ανέλαβε να περνάει σε όλους τους επιβάτες του γκρουπ τα στοιχεία του εντύπου APIS. Ευγενέστατες οι υπάλληλοι, ακόμα και όταν αντίκρησαν την ουρά των βαρβάρων, χαριτολογώντας είπανε μόνο "Αχ βρε παιδιά τι τη θέλατε τη ΝΥ, δεν πηγαίνατε πουθενά στην Ελλάδα"
και ξεκίνησαν το καρατσεκάρισμα... Η θέση που πήρα (για άνεση και παράθυρο) ήταν η 7Α (πρώτη της οικονομικής ). Η 25 σειρά έχει επίσης άπλετο χώρο στα πόδια αλλά δεν έχει παράθυρα (sos λεπτομέρεια για τα 340 ΟΑ). Gate open η πτήση είχε από τις 10.40 ενώ οι διαδικασίες της επιβίβασης δεν ξεκίνησαν πριν τις 1140. Ουρές στον έλεγχο χειραποσκευών με τους υπαλλήλους να έχουν βλέμμα ελεγκτών της CIA που σε λίγο θα έφερναν τα σκυλιά για περαιτέρω τσεκάρισμα , ενώ η κορύφωση του ελέγχου έφτανε πριν το gate όταν μία μετριοτάτου αναστήματος ευτραφής υπάλληλος μάζευε έναν-έναν τους αναπτήρες των επιβατών γιατί κατά την είσοδό μας στην Αμερική "θα τους κατέστρεφαν όλους" σύμφωνα με τα λεγόμενά της. Η ίδια υπάλληλος όταν προσπάθησα να βγάλω μία αναμνηστική φώτο το 340 άρχισε να μου ουρλιάζει σα την κακιά μάγισσα από τα κόμικ να σταματήσω γιατί απαγορεύεται. Επειδή δεν είχα όρεξη να κάθομαι να της εξηγώ και επειδή ούτως ή άλλως η φωτογραφία ήταν μούφα και επειδή φοβήθηκα ότι θα με πυρπολήσει με τη συλλογή αναπτήρων που είχε φτιάξει , της είπα ότι θα σταματήσω αλλά να ξέρετε για τη δουλειά σας ότι δεν απαγορεύεται, αυτή με κοίταξε με το χαμόγελο του Βούδα, φάτσα σαν το emoticon και γύρισε στους αναπτήρες της ικανοποιημένη από τις πράξεις της. Επιβίβαση στο 340 και δε χρειάστηκε παρά ένα βήμα για να καθήσω στην 7Α, ήταν ακριβώς στην πόρτα. Άμεση γνωριμία με το πλήρωμα(θα ήμασταν άλλωστε τις επόμενες 10+ ώρες μαζί ) και οι πρώτες εντυπώσεις καλές. 275 ψυχές ήμασταν εκείνη τη μέρα, σε εκείνη την 411 με γύρω στα 20-25 άτομα business. Κουβερτούλα ΟΑ σχεδόν σε κάθε κάθισμα όπως και μαξιλαράκι Olympic Executive Class και καταμέτρηση. Οι πόρτες έκλεισαν στις 1250 ακριβώς αλλά η μοίρα και η.... φυσούνα Α13 δε μας άφηνε να φύγουμε από το πολυαγαπημένο hub :evil: . Και επί ώρα πάλευαν οι υπάλληλοι του ΑΙΑ να τη βγάλουν, τίποτα αυτή, εκεί, ανένδοτη, να θέλει να μας κρατήσει σαν ομφάλιος λώρος. Ο κυβερνήτης βρήκε ευκαιρία να μας μιλήσει, να μας καλωσορίσει στην πτήση 411 των Ολυμπιιακών Αερογραμμών με προορισμό το αεροδρόμιο Κένεντι της Ν.Υόρκης (δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η αναγγελία μου ακούστηκε πολύ γκλαμουράτη ) και να μας ενημερώσει για τη μικρή καθυστέρηση. Μας ενημέρωσε ότι θα πετάξουμε στα 32000 πόδια αρχικά, στον 50ο παράλληλο θα πιάσουμε ατλαντικό και κατόπιν στα 34000 πόδια. Τελικά η φυσούνα αποκολλήθηκε και στις 1311 το pushback της ναυαρχίδας της Ολυμπιακής ολοκληρώθηκε ομαλά. Σύντομη τροχοδρόμηση για το σημείο κράτησης του 03R και λίγα λεπτά αργότερα στις 1321 οι τροχοί της Ολυμπίας έπειτα από μία βαριά απογείωση θα ξεκολλούσαν από το έδαφος για να ξανακατέβουν μετά από 10 ώρες και 40 λεπτά πτήση περόπου. Αφήνοντας σχετικά γρήγορα πίσω μας την Αττική, στρίψαμε αριστερά με πορεία εκτός της Ελλάδας ενώ ο κυβερνήτης μας ξαναμίλησε ενημερώνοντας για την πορεία μας από brindisi,bari,άλπεις,γαλλία και ατλαντικό. Περάσαμε από το αεροδρόμιο της Πρέβεζας ενώ σύντομα θα συναντούσαμε τις ιταλικές ακτές. Κάπου εκεί τελείωσε και η επαφή μας με το περιβάλλον και τη γη μιας και η πυκνή νέφωση καθιστούσε αδύνατη την όποια επαφή, επαφή η οποία θα ανακτιόταν φτάνοντας στη ΝΥ... Είχε έρθει όμως η ώρα για το γεύμα μας : . Το συμπαθέστατο πλήρωμα έκανε τα πάντα προκειμένου να ετοιμάσει τα trolley για το σερβίρισμα, ενώ προηγήθηκαν τα special menu (vegetarian κλπ σε ουκ ολίγα μέλη του αεροπλάνου...και του γκρουπ). Υπήρχε επιλογή γεύματος ανάμεσα σε κρέας και ψάρι , ενώ ο δίσκος ήταν αρκετά γεμάτος (τουλάχιστον σε σχέση με αυτόν που είδα στο υπερατλαντικό της AF). Το κρέας νοστιμότατο όπως και τα.. περιφερειακά του δίσκου με καμία αίσθηση τυποποιημένου.Bλέπετε τι ωραία που είχα βολευτεί στη θέση μου... Μετά το ντερλίκωμα, ήρθε εκείνη η μαγική στιγμή σε κάθε αεροπλάνο, η οποία γίνεται ακόμα πιο μαγική όταν πρόκειται για wide body... To σερβίρισμα του καφέ και του τσαγιού... ξανά Το πλήρωμα έδειχνε μία ιδιαίτερη αδυναμία στο τσάι, αφού ακούραστο περιφερόταν με τη νταμιτζάνα στο χέρι αναφωνώντας : Τσάι! Τσάι παρακαλώ! ενώ για τους πιο μαζεμένους στη θέση τους επιβάτες το κάλεσμα γινόταν προσωπικό Εσείς, μήπως θέλετε τσάι? Περιττό να σας πω ότι το σλόγκαν "Τσάι! Τσάι παρακαλώ" με απεγνωσμένη φωνή από συνήθεια και λατρεία. Και μετά και το ρόφημά μας και το μάζεμα των δίσκων, ξεκίνησε το η άλλη μαγική στιγμή ενός long haul ταξιδιού με κατεύθυνση west μιας και η αναμονή και η πορεία του ήλιου σε κάνουν πιο νευρικό και υπερκινητικό :shock: . Εικόνες σαν και αυτή σπάγαν τη ρουτίνα, ενώ λίγο αργότερα αναταράξαμε λίγο το 340 μιας και είπαμε να κάνουμε ιπτάμενα γενέθλια σε 3 συμφοιτητές μας που γιόρταζαν εκείνη τη μέρα :shock: και είχαν την τύχη να κάνουν εναέρια γενέθλια και να γιορτάσουν για κάποιες ώρες παραπάνω. Το πλήρωμα φυσικά, ήταν εξυπηρετικότατομε τις τούρτες μας και καταχάρηκε με την ιδέα μας, μόνο που δε μας τις σέρβιρε κιόλας με επιχρυσωμένα κουταλάκια... Μα τι ωραίο πλήρωμα! Και τώρα θα σας μιλήσω για το IFE :? . Αυτόν τον έρμο το χάρτη τον φάγαμε με τα μάτια μέχρι να φτάσουμε, ενώ οι ταινίες βοηθούσαν κάπως την κατάσταση αρκεί να επέλεγες τη σωστή. Να πούμε ότι στα θηκάκια μας φιγούραρε ακόμη το παλαιό τεύχος όραμα (ΙΑΝ-ΦΕΒ-ΜΑΡ) αλλά παίζονταν οι καινούριες ταινίες (ΑΠΡ-ΜΑΙ-ΙΟΥΝ). Ε μα και αυτή η ΟΑ, αφού έχει που έχει τις PTV, δε βάζει κάτι παραπάνω μέσα τους, κανά παιχνιδάκι, κανά flight simulator, κάτι άλλο... Πως να βγουν 10 ώρες με ταινίες, χάρτη και μουσική; Όπως καταλαβαίνετε οι βόλτες από πάνω ως κάτω στο 340 έδιναν και έπαιρναν , οι απόπειρες ύπνου ανατρέπονταν απο τους πιο ανήσυχους ενώ αφού περάσαμε και την Ευρώπη, το φως πλέον είχε αρχίσει να διαπερνά κάθε πτυχή του αεροσκάφους και των ματιών μας και έτσι τα σκιάδια κατέβηκαν δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα πιο lounge ... Παρόλα αυτά το πλήρωμα (μα τι καταπληκτικό πλήρωμα!) δεν είχε κανένα πρόβλημα στις διαρκείς μετακινήσεις μας σαν μελίσι από τη σειρά 7 στη σειρά 41 και τούμπαλιν! Και έτσι οι ώρες περνούσαν, τα λεπτά περνούσαν, το interaction με το πλήρωμα δεν άργησε να γίνει. Γκρίνια για τα ωράρια (τα πληρώματα της ΝΥ φεύγουν την επόμενη μέρα έπειτα από διανυκτέρευση στο Roosevelt Hotel και μετά έχουν ρεπό 2 μέρες στην Αθήνα), γκρίνια για τις συνθήκες, γκρίνια για το δρομολογιο του Καναδά που κουράζει πολύ λόγω του διπλού σταθμού σε Μόντρεαλ και Τορόντο αλλά πάνω απόλα η μαγεία του επαγγέλματος και της αεροπορικής εμπειρίας και της προσπάθειας να δουν χαμόγελα από τους επιβάτες, ήταν τα συμπεράσματα των συνομιλιών (και φυσικά απόλυτο δίκιο στους συναδέλφους που δεν μπήκαν στην ΟΑ411 της προηγούμενης βδομάδας αν θυμάστε το μπάχαλο με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των επιβατών). Μα τι καταπληκτικό πλήρωμα! Περί τις 1430 ξεκίνησε και το service του κρύου snack μιας και είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε τα αμερικάνικα εδάφη. Δε λέω, μπορούσε να είναι και πιο πλούσιο αλλά εντάξει... Από τις 1640 ξεκίνησε η κάθοδος σε απόλυτα μυστικιστικές συννεφίστικες συνθήκες ενώ στις 1657 τοπική, είχε φτάσει πλέον το πλήρωμα του χρόνου. Φως δεν υπήρχε να μας τυφλώσει, και τα σύννεφα άρχισαν να διαλύονται, οπότε σαν ναυαγοί αναφωνήσαμε για το πλοίο που είδαμε, έτσι για να πιστέψουμε ότι δεν έχουμε μπει ακόμα σε χρονοδίνη και ότι τελικά θα φτάσουμε στη ΝΥ. Περνώντας πάνω από το Long Island, και βλέποντας λίγο από βρεγμένο JFK, προσγειωθήκαμε στη μεγάλη πόλη στις 1707 με το θέαμα των αναστροφεών ώσης των cfm της Ολυμπίας να με συνεπαίρνει, θέαμα που μέχρι τώρα έβλεπα μόνο απέξω. Τροχοδρόμηση αρκετή ώρα, περνώντας δίπλα από διάφορα καλούδια και άφιξη στο gate μας στις 1720. Ένα μακρύ ταξίδι είχε φτάσει στο τέλος του. Τα ρολόγια έπρεπε να ρυθμιστούν μερικές ώρες πίσω, τα βιολογικά ρολόγια έπρεπε να φτιαχτούν για να αντέξουν ενώ υπήρχε και ένας έλεγχος διαβατηρίων που είχε κινήσει την περιέργεια όλων να δούμε πως θα γίνει η είσοδος στη χώρα... Αποχαιρετισμός με το πλήρωμα, ευχές για τα καλύτερα εκατέρωθεν και περπάτημα ως το passport control. Γρήγορο καρατσεκάρισμα της βίζας, φωτογραφιούλα για την είσοδο welcome to NY, αποτυπωματάκια, εγκατάσταση microchip για καλύτερη παρακολούθηση (το τελευταίο προαιρετικό). Το τελωνείο μας είδε μπούγιο και τρόμαξε οπότε ο επόμενος σταθμός μας ήταν η times square και το ξενοδοχείο μας...Ακολουθεί :
Ρεπορτάζ (τουριστικό και αεροπορικό) από τη ΝΥ Η πτήση της επιστροφής με αναλυτικότερη παρουσίαση και ... φωτογράφηση του 340 Παρασκήνια (ότι έχω ξεχάσει να σας πω δηλαδή)
Αναμένουμε τη συνέχεια.
