Εξαιρετικά ενδιαφέρον
άρθρο στο Aviation Week που εξηγεί γιατί Boeing και Airbus είναι σήμερα, σε μεγάλο βαθμό, όμηροι των κατασκευαστών κινητήρων.
Οι engine OEMs (GE/CFM, Pratt & Whitney, Rolls-Royce) χάνουν ή βγάζουν ελάχιστα από την πώληση νέων κινητήρων και βασίζουν την κερδοφορία τους στο aftermarket (spares, MRO) σε βάθος 20-25 ετών με συντήρηση, overhaul κλπ. Αντίθετα, οι airframers ζουν από τις παραδόσεις νέων αεροσκαφών.
Με άλλα λόγια:
-Boeing και Airbus θέλουν να παραδίδουν όσο γίνεται περισσότερα καινούργια αεροσκάφη.
-Οι κατασκευαστές κινητήρων θέλουν να μην αντικαθίστανται γρήγορα οι κινητήρες τους και να μένει ο υπάρχων στόλος σε υπηρεσία όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να συνεχίζουν να εισπράττουν από το aftermarket.
Είναι προφανές ότι τα συμφέροντά τους είναι λίγο αντικρουόμενα.
Οι engine OEMs δεν έχουν κανένα κίνητρο να παραδίδουν κινητήρες στους airfreamers με τον ρυθμό που εκείνοι ζητούν (τα μπόνους των στελεχών ορίζονται από έσοδα και κερδοφορία, όχι από τις παραδόσεις), για αυτό και έχουμε τόσο πολλά "gliders" έξω από τις γραμμές παραγωγής.
Ειδικά για τους LEAP, το άρθρο λέει ότι αν είχε τηρήσει τους στόχους που είχε θέσει το 2018, θα είχαν παραδοθεί ακόμα 700 narrowbodies μέχρι σήμερα, τα οποία είναι ακόμα σε backlog λόγω κινητήρων.
Το άρθρο καταλήγει σε κάτι ανησυχητικό: Χωρίς αναδιάρθρωση αυτού του μοντέλου, ένα νέο clean-sheet aircraft θα είναι εξ αρχής καταδικασμένο σε καθυστερήσεις αφού οι engine OEMs δεν έχουν ούτε τα χρήματα ούτε την όρεξη να αλλάξουν τη σημερινή τακτική τους.