Ο Νίκος και η Νατάσα, είναι δύο πολύ καλοί φίλοι μου, με τους οποίους θα συνταξίδευα στην πτήση της επιστροφής. Αυτός ήταν και ο
μόνος λόγος που τελικά ακύρωσα την πτήση της επιστροφής μου με τις Κυπριακές και έκοψα τελικά το εισιτήριο με την Αιγαίου, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες φίλων, οι οποίοι αποδοκιμάζουν την εμπορική της πολιτική και έχουν θέσει πλαφόν στις τιμές των εισιτηρίων που αγοράζουν (και πολύ καλά κάνουν). Το να αγοράζεις εισιτήριο αξίας €260 για το εσωτερικό είναι σαν να επιδοκιμάζεις μία πολιτική ασυδοσίας.
Αποφάσισα να πάω στη Λάρνακα με ταξί. Αφ' ενός γιατί στα τηλέφωνα της
Kapnos Airport Shuttle, δεν απαντούσε κανείς (προφανώς θα είχαν πάει να πάρουν εξοδούχους ΕΛ.ΔΥ.Κάριους), αφ' ετέρου γιατί βαριόμουν να παίρνω ταξί από το κέντρο για την Αγλατζιά, όπου και βρίσκεται η αφετηρία του λεωφορείου, και να ξαναζώ την
εμπειρία-δρώμενο της Παρασκευής, μέσα στους 38 βαθμούς. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να τελειώσεις το ταξίδι σου... Το ταξί της εταιρείας
Millennium ήρθε ακριβώς στην ώρα του 19:00 και ξεκινήσαμε κατ' ευθείαν για το αεροδρόμιο. Στο δρόμο προσπεράσαμε το λεωφορείο του Καπνού και καλύψαμε τα περίπου 55 χλμ της διαδρομής σε λιγότερο από μισή ώρα, κάτι που μου κόστισε
€42,50 συν €2,50 στον εντιμότατο οδηγό. Γενικά οι οδηγοί των εταιρειών ταξί της Λευκωσίας είναι πολύ ΟΚ, και μάλιστα θυμάμαι ότι είχα δύο φίλους που με πηγαινοέφερναν. Αυτοί που είχαν άσχημη φήμη, ήταν οι οδηγοί που έπαιρνες από το αεροδρόμιο της Λάρνακας, δεν ξέρω αν εξακολουθεί να ισχύει.
Στη Λάρνακα γινόταν της Πόπης, αρκετές αναχωρήσεις προς Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία, μία Δαμασκό, ένα Τελ Αβίβ με Arkia, μία Βηρυτό με ΜΕΑ, μια Θεσσαλονίκη κ.λ.π. Πώς ήταν δυνατόν να ξεχάσω και το Ty-154 της Globus για το εξωτικό Κρασνοντάρ, αν θυμάμαι καλά, καθ'ότι μεγάλο παιδί πλέον και με υποψίες αλτσχάιμερ... Τα παιδιά ήταν πιστά στο ραντεβού. Εγώ είχα κανονίσει από νωρίτερα το pre-seating και ο έλεγχος τελείωσε σε δύο λεπτά. Περάσαμε για έλεγχο διαβατηρίων και ασφαλείας και διαχωριστήκαμε σε “
ομάδες αυτοκτονίας”: το ζεύγος θα τίναζε τα αφορολόγητα στον αέρα κι εγώ θα έκανα ντου στο μαγαζί με τα χαλλούμια και τις λούντζες... Φορτωμένοι με τα ψώνια μας, ψάξαμε εις μάτην να βρούμε κάπου να καθήσουμε. Μέσα στον όλο πανζουρλισμό, μία υπάλληλος των Κυπριακών φώναζε μέσα στην απελπισία τους τελευταίους επιβάτες της Δαμασκού.
Η Δαμασκός είναι το
απόλυτο χιτ στις αναχωρήσεις, μια και ποτέ δεν φεύγει στην ώρα της, αφού οι Σύριοι δεν καταλαβαίνουν τις ανακοινώσεις και πηγαίνουν στην πύλη μετά την ώρα της προγραμματισμένης αναχώρησης. Αλλά δε φταίνε αυτοί. Η εταιρεία φταίει που δεν βγάζει τις βαλίτσες τους από το αεροπλάνο, να τους αφήσει με την κάρτα επιβίβασης στο χέρι. Η δική μας επιβίβαση ξεκίνησε στην ώρα της, με τη Δαμασκό να κάνει για 45η φορά το Last-and-final-call για δύο άραβες...
Φαίνεται πως η εποχή των 737 της A3 για την Κύπρο έχει παρέλθει οριστικά (ελπίζω και αμετάκλητα). Τέρμα το
SX-BBU, η γνωστή Μπουμπού. Τώρα πλέον μπαίνουμε σε Α321, και ταξιδεύουμε πλέον με άλλον αέρα, τον αέρα ενός κοσμικού... τέτοιο μεγαλείο, αγαπητέ αναγνώστη, και από εκεί που ταξιδεύαμε
με τα φτερά της SX-BBU, τώρα ταξιδεύουμε
με τον αέρα μιας άλλης Μπουμπούς, της Μπουμπούς Μπαρμπαλιά. Επιβίβαση με πουλμανάκι, είσοδος στο ολοκαίνουργιο
SX-DVO και υποδοχή από μία από τις πανέμορφες συνοδούς.
Οι αεροσυνοδοί, ναι μεν ήταν πανέμορφες, αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν είδα τόσο αγέλαστο πλήρωμα σε πτήση της Α3. Έχω την εντύπωση πως ούτε μεταξύ τους δε μιλούσαν. Το εσωτερικό του Α321 ήταν πραγματικά εντυπωσιακό
(ιδού και ντεκαντάνς απόπειρα πανοραμικής που έκανε το εσωτερικό να μοιάζει με πίνακα του Πικασσο) και το βίντεο με τις οδηγίες ασφαλείας ήταν πραγματικά πολύ προσεγμένο, με μία συνοδό-μοντέλο που φαινόταν πως έπαιζε με το φακό. Μου θύμιζε εκείνη την oh my ιταλίδα που έπαιζε στο
“Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή”. Μοναδική παράλειψη, κατά τη γνώμη μου, η μη επισήμανση στο βίντεο ότι έπρεπε να απενεργοποιήσουμε κινητά, κάτι το οποίο ανακοινώθηκε μετά το βίντεο.
Αθόρυβη τροχοδρόμηση και εντυπωσιακά ομαλή απογείωση (τη στιγμή που μέσα στο τέρμιναλ θα πρέπει ακόμα να αναζητούσαν το Σύριο που δεν παρουσιαζόταν). Το πλήρωμα ξεκίνησε την προετοιμασία για το σερβίρισμα του βραδυνού σνακ. Δυστυχώς σου έδιναν μία αίσθηση έλλειψης επικοινωνίας με τους επιβάτες, απρόσιτες και άκρως διεκπεραιωτικές. Ίσως έφταιγε και το ότι ήταν η τελευταία πτήση.
Η Νατασούλα μας, είχε εκτιμήσει το Α321. Την τελευταία φορά που πετάξαμε μαζί ήταν στους Ολυμπιακούς της Αθήνας, όταν πετάξαμε με το ATR από την Κωνσταντινούπολη. Ολόκληρη πλεκτάνη είχαμε στήσει τότε, παρουσιάζοντας το 70θέσιο αεροσκάφος της ΟΑ σαν ό,τι καλύτερο ίπταται στους αιθέρες. Είχαμε βάλει και μία αεροσυνοδό να την καθησυχάσει, αλλά η δικιά μας έκλαιγε... βέβαια μετά μπήκε στο 777 της Emirates οπότε φαντάζομαι ότι ξεπέρασε το φόβο της, ειδικά στα lie flat της Business... αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και δεν είναι της παρούσης... θα της πω να εγγραφεί μέλος και να μας γράψει το σχετικό τριπ ρηπόρτ.
Και ερχόμαστε στο γεύμααααα. ΟΚ, δεν ήταν σαν το διατροφικό δράμα των Κυπριακών Αερογραμμών. Τα κρύα ζυμαρικά με πράσινη πιπεριά, το σουφλέ σοκολάτας (σε ξεχωριστά πιατάκια) και τα δύο μικροσκοπικά κομματάκια γαλοπούλας τρώγονταν πιο ευχάριστα. Υπήρχε και το κλασσικό ζεσταμένο ξερό ψωμάκι, που θρυμματιζόταν με το που άνοιγες το στόμα να το καταβροχθίσεις αλλά κατά τα άλλα, το συσκευασμένο βούτυρο και το αρωματικό μαντηλάκι ήταν υπέροχα! Το ίδιο και ο καφές, η ζάχαρη και το γαλατάκι. Μάλιστα, ξέχασα να το φωτογραφήσω πριν το φάω, οπότε
ιδού το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μου.
Το
3D Air Show ήταν μία ακόμα καταπληκτική πτυχή της πτήσης με το Α321, που μας εντυπωσίασε όσο τίποτε άλλο, σε σημείο που κοντεύαμε να ξεχάσουμε τις σταρ της καμπίνας... Μόνο η Νατασούλα αγχωνόταν που έβλεπε πού βρισκόμασταν.
Κατά τα άλλα, το Γλαροπούλι του θείου Θόδωρα, έφτασε στη
“Φωλιά του Γλαρο-πουλιού” 10 λεπτά νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα. Κατευθύνθηκε προς το δορυφορικό, σταμάτησε πλάι σε μία γέφυρα επιβίβασης και αποβίβασε τους επιβάτες με σκάλες και λεωφορείο. Άδικα προσπαθούσα να διακρίνω τον
“Άρχοντα της Πίστας”. Την επομένη συνειδητοποίησα πως την ώρα που έφτανα, εκείνος ανέβαζε το δικό του τριπ ρηπορτ... Φτάνοντας στον ιμάντα, οι πρώτες τρεις βαλίτσες ήδη είχαν βγεί... μας πήρε 25 λεπτά για να δούμε και τις υπόλοιπες να αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους... της Νατασούλας μας βγήκε τελευταία. Ελπίζω πως μέχρι εκείνη την ώρα, να είχε αναχωρήσει η πτήση της Δαμασκού από τη Λάρνακα...
Η ώρα της κρίσης:
Αεροσκάφος: 100% σούπερ
Άνεση: 90% δε χρειάζεται να κάθεσαι στην έξοδο για να κάθεσαι άνετα
Γεύμα: 50% το να το συγκρίνεις με το σνακ των Κυπριακών Αερογραμμών, δεν έχει καμία σημασία. Αποδεκτό για μία πτήση 90 λεπτών αλλά έχουμε φάει και καλύτερα
Πλήρωμα: 60% δε χρειάζεται να το παίζεις σταρ επειδή έτυχε να είσαι ωραία... γέλα λίγο και δε θα το μετανοιώσεις...
Πές μου κάτι: ξαναπετάς; Με το συγκεκριμένο Α321 δεν έχω ενδοιασμό. Σύντομα πετάω και με τα Α320 τους για Φρανκφούρτη, σε ένα LH codeshare. Καθοριστικό κριτήριο ήταν η τιμή και μόνο η τιμή. Ελπίζω να μου δώσουν και κανένα άλλο κίνητρο στην πορεία.
Σύντομα, αναμένεται πτήση στο ίδιο δρομολόγιο με ΟΑ, ελπίζω να μην το μετανιώσω... θα σας πω όταν γυρίσω...
Μόνο που, όπως το βλέπω, μάλλον δε θα πάω με τη CY που σου πρότεινα... 