Leg 1, 9/6/2008
LX 1843, ΑΤΗ-ZRH
Αεροσκάφος: Airbus 321-111, HB-IOC
Ξύπνησα στις 4:15, σαν τους μελλοθάνατους και τους φαντάρους. Η διαφορά είναι ότι εκείνους τους ξυπνάει ένας ένστολος ενώ εμένα με ξύπνησε το κινητό μου δονούμενο και τονούμενο. Τουλάχιστον εγώ θα ζήσω. Για αυτό και δεν ετοίμασα γεύμα. Το τελευταίο μου θα ήταν;
Η πτήση αναχωρούσε στις 06:40 και εγώ έφτασα στο διαπλανητικό κοσμοδρόμιο (μάλλον για αυτό το πάρκινγκ του έχει αστρονομικές τιμές) λίγο μετά τις 5. Δεν είχα κοιμηθεί καλά και η διάθεσή μου για επικοινωνία με τους συνανθρώπους μου ήταν εμφανής πίσω από τα μαύρα γυαλιά, τα ακουστικά στα αυτιά και τις μονόφθογγες απαντήσεις κάθε φορά που έπρεπε να μιλήσω σε κάποιον.
Πηγαίνω στη Νυρεμβέργη μέσω Ζυρίχης. Ο οργανωτής του ταξιδιού είχε τη φαεινή ιδέα να με βάλει στην (πολύ) πρωινή πτήση της LX και μετά να περιμένω 4 ώρες για την επόμενη. «Μα γιατί δεν πετάμε με Air Berlin που πάει απ' ευθείας;», ρώτησα. «Α, τις φοβόμαστε αυτές τις φτηνές», ήταν η απάντηση. «Έστω, ας πάμε στο Μόναχο και από εκεί είναι μια ώρα με το τρένο». Εκεί δεν υπήρχε απάντηση. «Και εμείς όποτε πάμε Νυρεμβέργη, από Ζυρίχη πάμε». Χρόνος για πέταμα....
Βέβαια εκεί που ο άλλος έχει χρόνο για πέταμα, οι χομπίστες σαν εμάς (συμφορουμίτες μου) έχουν χρόνο για πέταγμα. Το Κλότεν πέρασε μια ωραιοτατη ανακαίνιση το 2003 και πλέον μπορείς να περάσεις κάποιες ώρες εκεί χαζεύοντας και φωτογραφίζοντας στην ταράτσα. Και wifi έχει και όλα. Πάμε για check in.
Το καρτελάκι μου έγραφε 36F και μου φάνηκε παράξενο μια και τα 321 της LH πάνε ως το 34 (χωρίς το 13 πάντα) και αναρωτιόμουν τι configuration έχουν κάνει οι Ελβετοί. Τελικά είδα πως όχι μόνο έχει 36 αλλά έχει και 37 -στην αριστερή πλευρά μόνο, στη δική μου τελείωνε σε 36 και τοίχο τουαλέτας πράγμα που σήμαινε ότι ήμουν καταδικασμένος να πετάξω σε θέση χωρίς ανάκλιση. Ήμουν στο έλεος του μπροστινού μου. Αν ξάπλωνε αυτός θα ήμουν πιο στριμωγμένος και απο Άγγλο σε holiday charter προς Ζάκυνθο.
Εριξα μια ματιά απέναντι. Ο τύπος στο 36Α πρέπει να ήταν ίσαμε 200 κιλά. Σκέφτηκα ότι εγώ που είμαι 80 κιλά και η βαλίτσα μου 12 και άλλα 4 η χειραποσκευή, ζυγίζουμε λιγότερο από το μισό του βάρος. Υπέρβαρο για τους επιβάτες δεν προβλέπεται, ε? Ο δύστυχος της 36B ζήτησε και μετακινήθηκε αλλού.
Στο μεταξύ η μύτη μου έπιασε μια μικτή οσμή. Πώς είναι όταν κάποιος είναι άπλυτος, φοράει τα ίδια ρούχα από προχθές, έχει πιει τσιγάρο το τσιγάρο και, επιπλέον, ζεσταίνεται; Ε, αυτό είχα δίπλα μου. Εις διπλούν. Οι θέσεις 36D και Ε είχαν καταληφθεί από κάτι τύπους που λες και μόλις σχόλασαν από την οικοδομή. Από τις ομιλίες τους κατάλαβα ότι πάνε στην Ελβετία να δούνε Euro. Αυτός είναι ο «υπέροχος κόσμος της κερκίδας» που λένε στην τηλεόραση; Ρε τι περνάμε αξημέρωτα....
Καθώς δενόμουν άρχισα να σκέφτομαι ότι έχω, χωρίς αμφιβολία, προσβληθεί από το μικρόβιο του grumpy frequent traveller. Η συχνότητα των ταξιδιών (ήδη πέντε φέτος και ετοιμάζω το έκτο) σε κάνει να χάνεις από το ταξίδι όλη του την ομορφιά και το γούστο και να σου φαίνεται πλέον σαν εναέρια διαδρομή με ΚΤΕΛ που γκρινιάζεις για το πρωινό ξύπνημα και σου μυρίζουν οι συνεπιβάτες. Μερικές φορές, νομίζω ότι όλα μου φταίνε. Μου θυμίζω τον Ορέστη Μακρή στη Θεία απ' το Σικάγο. Αλλά μετά μου περνάει και γίνομαι σαν τον Statler και τον Waldorf. Όχι και τόση βελτίωση, ε;
Και μετά την obligatory (πια) δόση γκρίνιας, επιστρέφουμε στην κανονική ροή του ριπόρτ.
Ο ήλιος ανέτειλλε πίσω από το κάθετο σταθερό του 767 της ΒΑ δίπλα μας και στις οθόνες έπαιζε το safety briefing. Pushback, taxi, 03R, hold, active runway, TOGA, rolling, 80 knots, V1, rotate, V2, gear up και άλλοι αεροπορικοί όροι πέρασαν εν σειρά μέσα από το κεφάλι μου και, αφού απογειωθήκαμε, στρίψαμε αριστερά προς τη βόρεια Αττική. Τατόι, Κόρινθος κλπ και περιοδεία πάνω από τα δυτικά Βαλκάνια με στόχο τη Βενετία, μετά ολίγη από Αυστρία και, τέλος, για βόρεια Ελβετία εκεί που κάθεται, εδώ και 1800 χρόνια, η Ζυρίχη.
Οι διπλανοί μου άνοιξαν από μια αθλητική εφημερίδα και εγώ (κλασικός λαθραναγνώστης) άρχισα να διαβάζω ότι υπάρχουν φόβοι για Μάτσας, ότι παραδίδει τη λίστα του ο Νινιάδης, κάποιος έχει πυρετό για Σκόκο, κάποιος άλλος φορτσάρει για Μάτος ενώ κάπου συνέβη ένα μπάσιμο Άγιαξ. Για μένα ήταν πιο ακατανόητο κι από γυναικείο περιοδικό που γράφει ότι η ελαφριά κοντή τουνίκ αντικαθιστά το περσινό μάξι καφτάνι. Υποψιάζομαι ότι θα καταλάβαινα περισσότερα διαβάζοντας Κομφούκιο από το πρωτότυπο. Μύρισε καφές.
Το πρωινό σερβιρίστηκε (αλλά δεν θυμάμαι το παραμικρό για το τι ήταν, το report του George νομίζω ότι εχει τη σωστή φωτό), στις οθόνες άρχισε να παίζει Tom & Jerry και εγώ άνοιξα το laptop και άρχισα να βλέπω ένα ντοκιμαντέρ για την πτήση 1862 της El Al η οποία συνίστατο σε ένα 747 cargo που (για να το πω κομψά) δεν προσγειώθηκε ακριβώς εκεί που έπρεπε. Αντί για το TLV κατέληξε σε κάτι πολυκατοικίες κοντά στο AMS. Καταραμένες βίδες. Κάπου εκεί θυμήθηκα ότι παρομοίως ατύχησε και η ΑΑ 191 και χαμογέλασα με νόημα. Δεν έχουμε υπέροχο χόμπι;
Τα καθίσματα της Swiss είναι εξαιρετικά. Δερμάτινα Recaro, έχουν το σωστό πάχος (ελάχιστο) και ο μηχανισμός του τραπεζακίου είναι ανεξάρτητος από το βαθμό κλίσης του καθίσματος του μπροστινού σου. Περιοδικά, safety cards και αεροναυτιακές σακούλες (air sickness bags) μπαίνουν σε ειδική εσοχή και όχι σε εκείνη την τσέπη που κλέβει χώρο από τα γόνατά σου. Μπράβο στη Recaro.
Προσγειωθήκαμε στον 14 του Kloten στις 8:23 τοπική και σταθμεύσαμε επτά λεπτά αργότερα σε αυτό που λένε Fingerdock A (μα δαχτυλοαποβάθρα
, 2 ώρες και 50 λεπτά from pushback το breaks on. Νωρίτερα περάσαμε δίπλα από το Τέρμιναλ Ε, από όπου αναχωρούν κυρίως long haul πτήσεις και που θα επισκεπτόμουν λίγη ώρα αργότερα με το υπόγειο αυτόματο τρενάκι.
Ετυμηγορία:
Άνεση: 7/10 επειδή το κάθισμά μου δεν είχε ανάκλιση. Το seat pitch ήταν just OK. Τα καθίσματα Recaro κάνουν τη διαφορά.
Ακρίβεια: Ελβετικού ρολογιού.
Σέρβις: Ούτε θετικά έχω να πω ούτε αρνητικά. Για να μην το θυμάμαι πάει να πει ότι δεν με ενόχλησε τίποτα.
Αεροσκάφος: Σύμφωνα με το jetphotos πρωτοπέταξε το 1995. Δεν του φαίνεται. Καλοδιατηρημένο και μια χαρά μου φάνηκε.
Και το Κλότεν; Τι λέει;
Για αυτό, λεπτομέρειες στην εισαγωγή του 2ου σκέλους.
LX 1843, ΑΤΗ-ZRH
Αεροσκάφος: Airbus 321-111, HB-IOC
Ξύπνησα στις 4:15, σαν τους μελλοθάνατους και τους φαντάρους. Η διαφορά είναι ότι εκείνους τους ξυπνάει ένας ένστολος ενώ εμένα με ξύπνησε το κινητό μου δονούμενο και τονούμενο. Τουλάχιστον εγώ θα ζήσω. Για αυτό και δεν ετοίμασα γεύμα. Το τελευταίο μου θα ήταν;
Η πτήση αναχωρούσε στις 06:40 και εγώ έφτασα στο διαπλανητικό κοσμοδρόμιο (μάλλον για αυτό το πάρκινγκ του έχει αστρονομικές τιμές) λίγο μετά τις 5. Δεν είχα κοιμηθεί καλά και η διάθεσή μου για επικοινωνία με τους συνανθρώπους μου ήταν εμφανής πίσω από τα μαύρα γυαλιά, τα ακουστικά στα αυτιά και τις μονόφθογγες απαντήσεις κάθε φορά που έπρεπε να μιλήσω σε κάποιον.
Πηγαίνω στη Νυρεμβέργη μέσω Ζυρίχης. Ο οργανωτής του ταξιδιού είχε τη φαεινή ιδέα να με βάλει στην (πολύ) πρωινή πτήση της LX και μετά να περιμένω 4 ώρες για την επόμενη. «Μα γιατί δεν πετάμε με Air Berlin που πάει απ' ευθείας;», ρώτησα. «Α, τις φοβόμαστε αυτές τις φτηνές», ήταν η απάντηση. «Έστω, ας πάμε στο Μόναχο και από εκεί είναι μια ώρα με το τρένο». Εκεί δεν υπήρχε απάντηση. «Και εμείς όποτε πάμε Νυρεμβέργη, από Ζυρίχη πάμε». Χρόνος για πέταμα....
Βέβαια εκεί που ο άλλος έχει χρόνο για πέταμα, οι χομπίστες σαν εμάς (συμφορουμίτες μου) έχουν χρόνο για πέταγμα. Το Κλότεν πέρασε μια ωραιοτατη ανακαίνιση το 2003 και πλέον μπορείς να περάσεις κάποιες ώρες εκεί χαζεύοντας και φωτογραφίζοντας στην ταράτσα. Και wifi έχει και όλα. Πάμε για check in.
Το καρτελάκι μου έγραφε 36F και μου φάνηκε παράξενο μια και τα 321 της LH πάνε ως το 34 (χωρίς το 13 πάντα) και αναρωτιόμουν τι configuration έχουν κάνει οι Ελβετοί. Τελικά είδα πως όχι μόνο έχει 36 αλλά έχει και 37 -στην αριστερή πλευρά μόνο, στη δική μου τελείωνε σε 36 και τοίχο τουαλέτας πράγμα που σήμαινε ότι ήμουν καταδικασμένος να πετάξω σε θέση χωρίς ανάκλιση. Ήμουν στο έλεος του μπροστινού μου. Αν ξάπλωνε αυτός θα ήμουν πιο στριμωγμένος και απο Άγγλο σε holiday charter προς Ζάκυνθο.
Εριξα μια ματιά απέναντι. Ο τύπος στο 36Α πρέπει να ήταν ίσαμε 200 κιλά. Σκέφτηκα ότι εγώ που είμαι 80 κιλά και η βαλίτσα μου 12 και άλλα 4 η χειραποσκευή, ζυγίζουμε λιγότερο από το μισό του βάρος. Υπέρβαρο για τους επιβάτες δεν προβλέπεται, ε? Ο δύστυχος της 36B ζήτησε και μετακινήθηκε αλλού.
Στο μεταξύ η μύτη μου έπιασε μια μικτή οσμή. Πώς είναι όταν κάποιος είναι άπλυτος, φοράει τα ίδια ρούχα από προχθές, έχει πιει τσιγάρο το τσιγάρο και, επιπλέον, ζεσταίνεται; Ε, αυτό είχα δίπλα μου. Εις διπλούν. Οι θέσεις 36D και Ε είχαν καταληφθεί από κάτι τύπους που λες και μόλις σχόλασαν από την οικοδομή. Από τις ομιλίες τους κατάλαβα ότι πάνε στην Ελβετία να δούνε Euro. Αυτός είναι ο «υπέροχος κόσμος της κερκίδας» που λένε στην τηλεόραση; Ρε τι περνάμε αξημέρωτα....
Καθώς δενόμουν άρχισα να σκέφτομαι ότι έχω, χωρίς αμφιβολία, προσβληθεί από το μικρόβιο του grumpy frequent traveller. Η συχνότητα των ταξιδιών (ήδη πέντε φέτος και ετοιμάζω το έκτο) σε κάνει να χάνεις από το ταξίδι όλη του την ομορφιά και το γούστο και να σου φαίνεται πλέον σαν εναέρια διαδρομή με ΚΤΕΛ που γκρινιάζεις για το πρωινό ξύπνημα και σου μυρίζουν οι συνεπιβάτες. Μερικές φορές, νομίζω ότι όλα μου φταίνε. Μου θυμίζω τον Ορέστη Μακρή στη Θεία απ' το Σικάγο. Αλλά μετά μου περνάει και γίνομαι σαν τον Statler και τον Waldorf. Όχι και τόση βελτίωση, ε;
Και μετά την obligatory (πια) δόση γκρίνιας, επιστρέφουμε στην κανονική ροή του ριπόρτ.
Ο ήλιος ανέτειλλε πίσω από το κάθετο σταθερό του 767 της ΒΑ δίπλα μας και στις οθόνες έπαιζε το safety briefing. Pushback, taxi, 03R, hold, active runway, TOGA, rolling, 80 knots, V1, rotate, V2, gear up και άλλοι αεροπορικοί όροι πέρασαν εν σειρά μέσα από το κεφάλι μου και, αφού απογειωθήκαμε, στρίψαμε αριστερά προς τη βόρεια Αττική. Τατόι, Κόρινθος κλπ και περιοδεία πάνω από τα δυτικά Βαλκάνια με στόχο τη Βενετία, μετά ολίγη από Αυστρία και, τέλος, για βόρεια Ελβετία εκεί που κάθεται, εδώ και 1800 χρόνια, η Ζυρίχη.
Οι διπλανοί μου άνοιξαν από μια αθλητική εφημερίδα και εγώ (κλασικός λαθραναγνώστης) άρχισα να διαβάζω ότι υπάρχουν φόβοι για Μάτσας, ότι παραδίδει τη λίστα του ο Νινιάδης, κάποιος έχει πυρετό για Σκόκο, κάποιος άλλος φορτσάρει για Μάτος ενώ κάπου συνέβη ένα μπάσιμο Άγιαξ. Για μένα ήταν πιο ακατανόητο κι από γυναικείο περιοδικό που γράφει ότι η ελαφριά κοντή τουνίκ αντικαθιστά το περσινό μάξι καφτάνι. Υποψιάζομαι ότι θα καταλάβαινα περισσότερα διαβάζοντας Κομφούκιο από το πρωτότυπο. Μύρισε καφές.
Το πρωινό σερβιρίστηκε (αλλά δεν θυμάμαι το παραμικρό για το τι ήταν, το report του George νομίζω ότι εχει τη σωστή φωτό), στις οθόνες άρχισε να παίζει Tom & Jerry και εγώ άνοιξα το laptop και άρχισα να βλέπω ένα ντοκιμαντέρ για την πτήση 1862 της El Al η οποία συνίστατο σε ένα 747 cargo που (για να το πω κομψά) δεν προσγειώθηκε ακριβώς εκεί που έπρεπε. Αντί για το TLV κατέληξε σε κάτι πολυκατοικίες κοντά στο AMS. Καταραμένες βίδες. Κάπου εκεί θυμήθηκα ότι παρομοίως ατύχησε και η ΑΑ 191 και χαμογέλασα με νόημα. Δεν έχουμε υπέροχο χόμπι;
Τα καθίσματα της Swiss είναι εξαιρετικά. Δερμάτινα Recaro, έχουν το σωστό πάχος (ελάχιστο) και ο μηχανισμός του τραπεζακίου είναι ανεξάρτητος από το βαθμό κλίσης του καθίσματος του μπροστινού σου. Περιοδικά, safety cards και αεροναυτιακές σακούλες (air sickness bags) μπαίνουν σε ειδική εσοχή και όχι σε εκείνη την τσέπη που κλέβει χώρο από τα γόνατά σου. Μπράβο στη Recaro.
Προσγειωθήκαμε στον 14 του Kloten στις 8:23 τοπική και σταθμεύσαμε επτά λεπτά αργότερα σε αυτό που λένε Fingerdock A (μα δαχτυλοαποβάθρα
, 2 ώρες και 50 λεπτά from pushback το breaks on. Νωρίτερα περάσαμε δίπλα από το Τέρμιναλ Ε, από όπου αναχωρούν κυρίως long haul πτήσεις και που θα επισκεπτόμουν λίγη ώρα αργότερα με το υπόγειο αυτόματο τρενάκι. Ετυμηγορία:
Άνεση: 7/10 επειδή το κάθισμά μου δεν είχε ανάκλιση. Το seat pitch ήταν just OK. Τα καθίσματα Recaro κάνουν τη διαφορά.
Ακρίβεια: Ελβετικού ρολογιού.
Σέρβις: Ούτε θετικά έχω να πω ούτε αρνητικά. Για να μην το θυμάμαι πάει να πει ότι δεν με ενόχλησε τίποτα.
Αεροσκάφος: Σύμφωνα με το jetphotos πρωτοπέταξε το 1995. Δεν του φαίνεται. Καλοδιατηρημένο και μια χαρά μου φάνηκε.
Και το Κλότεν; Τι λέει;
Για αυτό, λεπτομέρειες στην εισαγωγή του 2ου σκέλους.
