Οι Περιπέτειες του Rabbi Jacob

[aakunz]

Οι φθινοπωρινές φορο-καταιγίδες είχαν σαν αποτέλεσμα την ξηρασία στο αγαπημένο τόπικ των Trip Reports. Με τι διάθεση να μπεις στο αεροπλάνο όταν τα χαράτσια σε περιμένουν; Με τι διάθεση να σχεδιάσεις την υπερπαραγωγή σου, όταν οι έκτακτες εισφορές ξεπερνούν σε φαντασία, ευρηματικότητα και κόστος, ακόμα και ένα ταξίδι στη Σελήνη; Εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη, έβλεπα έντρομος το βίντεο από την “προσγείωση” του SP-LPC στη Βαρσοβία. Είχα βάλει να παίζει ένα CD του Chopin, συγκεκριμένα, τη σονάτα για τσέλο σε σολ ελάσσονα, ενώ στην τηλεόραση, ο 902TV έπαιζε τα Best of Bolek & Lolek. Τότε ήταν που χτύπησε το κουδούνι.

“Αν είσαι ο ταχυδρόμος και μου φέρνεις κι άλλο τέλος επιτηδευματος, μάθε πως είμαι άνεργος”, είπα ανοίγοντας την πόρτα.

-Γκούτεν Άμπεντ ντου σβάιν. Μη φοβάσαι, ντεν σου έφεγα άλλο ένα χαγάτσι γκια να πληγώσεις. Βο ιστ Λολίτεν;

-Συντρόφισσα Μπρουμχίλντα, ποιος ανατολικός άνεμος σε έφερε εδώ;

-Η υπηγεσία σας χγειάζεται και πάλι, ντυστυχώς. Άχγηστοι!

-Μπορείς να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένη;

-Πγέπει να ντιαλευκάνετε το ατύχημα με το Μπόινγκ -ΦΤΟΥ!- ζήμπεν-ζεξ-ζήμπεν της LOT. Μαύγοι κύκλοι της αντίντγασης πγοσπατούν να καταστγέψουν τη σοσιαλιστικότεγη οϋγωπαϊκή εταιγεία.

-Μα αφού η υπηρεσία δεν ασχολείται με εταιρείες που πετούν με καπιταλιστικά ερείπεια.

-Ντας ιστ γκαντς ριχτιχ, αλλά στην υπότεση εμπλέκεστε κι εσείς, που πήγκατε στο Βιετνάμ με την λαϊκή εταιγεία LOT. Ξεχνάς, ντου σβάιν, ότι το σέγβις της LOT έχει μείνει στην εποχή του συντγόφου Μπγέζνιεφ. Λίγκα λόγια και καλά: την Παγασκευή πετάτε για Τελ Αβίβ.

-Ποιοι πετάμε;

-Οι πέντε που πήγκατε Βιετνάμ (Κομπιουτεγάιζ, Τζέγυ, Γούλης, Κάπτεν Τζάμπο, Κώστας). Εσύ τα πας μαζί γιατί μάθαμε ότι ξέγεις εβγαϊκά.

-Μα εγώ δεν ξέρω καλά...

-Να κάνεις πεγισσότεγη εξάσκηση. Να ακούς Γιεχούντα Πόλικεγ, Γκλυκεγία, Χαγούλα Αλεξίου, Νταλάγα (όχι τα κυπγιακά του τγαγκούντια). Έχουν μεγκάλο σουξέ στο Ισγαήλ αυτοί. Τα μάτεις απ΄ έξω τις συμμετοχές του Ισγαήλ στην Οϋροβίζιον, ειντικά το “Αμπανιμπί”, μαζί με τα χογευτικά του.

-Σιγά μη μάθω και τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ.

-Σκάσε σβάιν. Κι αυτή σα τη μάτεις. Άντε μη σε στείλω να μάτεις και εβγαϊκά καλιαγντά.

-Καλά-καλά, σκάω.

-Σε αυτό το ταξίντι σας συνοντεύουν άλλα τέσσεγα νέα μέλη.

-Ωχ!

-Σκάσε! Ντεν τέλω “ωχ!”

-Σκάω, αλλά πες μου ποια είναι αυτά τα νέα μέλη.

-Ο “Μέγκιστος” (Σύντγοφος Ντικτύων και Υποντομών), ο “Στέφανος” (Σύντγοφος Υγκειονομικού), η "Βαγγελιώ" (Συντγόφισσα Ντιαιτολογκικού, ειντικευμένη στη διατγοφή Κόσσεγ) και η "Ειγήνη" (Συντγόφισσα Οινολογικού και Καλλιτεχνικού). Να εστιάσεις την πχοσοχή στο μέλος “Στέφανος”, που του αγέσει η Αλιτάλια και στο μέλος “Ειγήνη” που έχει αμεγικάνικο ντιαβατήγιο.

-Αμερικάνικο διαβατήριο στην Υπηρεσία; Σε λίγο θα μας βάλεις να πηγαίνουμε αποστολές και με τη Lady Gaga.

-Σκάσε! Εσείς είστε μεγαλύτεγα νούμεγα από τη Γκάγκα. H Ειγήνη πολεμά τον εχτγό από μέσα. Γκια της ανάγκες του ταξιντιού, θα τη λέτε Σαλώμη. Έτσι μεταφγάζεται το όνομά της στα εβγαϊκά.

-Εμένα αυτό το “Σαλώμη” μου θυμίζει αλλάντικό.

-Κι εμένα το “Σπυγιντούλα” μου θυμίζει τα ντύο πγαγκματα που μισώ: την εφηβική ακμή και το υπηγετικό πγοσωπικό, που τέλει να σας κάνει η Τγόικα της Μέγκελ. Λίγκα λόγια: Πετάτε για Τελ Αβίβ, πγέπει πάτε να βγείτε το Ραμπί Ζακόμπ. Ήταν στην πτήση της LOT που έκανε μπέλλυ λάντουνγκ. Σνέελ.

-Γιατί ο Ραμπί Ζακόμπ δεν ήρθε με τη λαϊκή Ελ Αλ;

-Γκιατί είχε να πάει σε ένα Μπαγ Μιτσβά του γιού της ξαντέγφης της Φγαν Ντγέσσερ στο Κβινς της Νέας Υόγκης και ντεν πγολάβαινε να πάει πέντε ώγες πριν την πτήση της Ελ Αλ στο αεγοντγόμιο για ελεγχο από τους σεκιουγιτάδες της Ελ Αλ. Κουβέντα τα ανοίξουμε τώγα; Πάγε αυτό το φάκελο. Ντιάβασε. Μοίγασε τα εισιτήγια, βάλε αυτόν τον Computerise να σας κάνει check-in και πήγκαινε στο Μπεν Γκουγιόν. H Λολίτεν τα μείνει στη Γκριχενλαντ γκιατί ντεν έχουμε λεφτά για Animal in Hold. Εσύ να κάτσεις μπγοστά. Σου έχω έκπληξη

Το Ραμπί Ζακόμπ θα τον βγείτε σε ένα Κιμπούτς στην Τιβεριάδα. Πγώτα όμως να πάτε Γιεγουσσαλάιμ, τα Σάββατα πγοσευχεται στο Τείχος των Ντακγύων, κογόμηλο το ντάκγυ σου λέω!

-Μα δεν έχω παγιότ. Πώς θα πάω;

-Να βάλεις εξτενσιονς! Και μη μάτω ότι έγιναν τα Σόντομα και τα Γόμορρα, γκιατί τα γίνει χαμός. Αουφ Βίντερζεεν.

Η πόρτα έκλεισε. Άνοιξα το φάκελο, που έγραφε απ' έξω “Operation Rabbi Jacob”. Το καθήκον μας καλούσε!

(εννοείται ότι συνεχίζεται)

 

[Hastaroth]

Σύντγοφε υπεγπγάκτωγ,σάν πολλοί δέν πήγατε στο TLV;Είπαμε οι αποστολές να εκτελούνται με διακγιτικότητα
(Φτού φτού,κόλλησα προφορά από την Βρουνχίλδη........)

Και επίσης,τί Abanibi και Ντάνες και λοιπές αηδίες; ένα ήταν το συγκρότημα (και ουδείς το έφτασε σε δημοτικότητα στο Ισραήλ...

Αναμένουμε την συνέχεια-ελπίζω όχι ba shana aba

 

[payneful_tales]

Aγαπητέ υπερπράχτωρά μας και αγαπητά παιδιά, η μοίρα έλαχε να μας οδηγήσει στον δυσκολότερο δρόμο τη δυσκολότερη εποχή. Είχε προηγηθεί η προσφορά σκάνδαλο του αεροπορικού "Πολιτισμός" της χώρας που η θαυμαστή Μπρουμχίλντα είχε σταμπάρει με εξαιρετική προνοητικότητα. Την θυμάμαι ισχνά σαν άλλη Δαλιδά να ξεπροβάλει αγέρωχα από το σκαρί ενός Yu-52 ένα ομιχλώδες μεσημέρι του Βερολίνο. Από τότες πέρασαν δεκαετίες και η ανάγκη μας έριξε στα δίχτυα ενός ποταπού Α320. Η μοίρα πάλι όμως έδωσε την πινελιά της για να μας καλοκαρδίσει. Μας έστειλε στα φτερά μιας "Κόρης". Μιας Κόρης βραδινής που παρά τα θρυλούμενα, έμελε να είναι τίγκα στους... προσκυνητές της Μπρουμχίλντα. Μόνον 9 ψυχές γνώριζαν το τελικό σχέδιο. Η νύχτα ξεκινούσε γλυκά στο αεροπορικό εμπορικό πάρκο..

δικός σας

 

[Hastaroth]

Σύντγοφε τού ιδεολογικού...εεε...σύντροφε ήθελα να πώ (φτού φτού φτού,αυτή η Βρουνχίλδη θα μάς κάνη να ξεχάσουμε την προφορά μας),άσε τίς φιλολογίες και βάλε το λιθαράκι σου στην σύνθεση τού trip report.Αναμένουμε με αγωνία την συνέχεια και ο υπερπράκτωρ δέν δύναται να τα κάνη όλα μόνος του.Είχε και την εορτή του σήμερα (με τίς ευχές όλων μας γιά υγεία,ευτυχία και μακροζωία).

ΥΓ.Υπάρχουν ακόμα ανά τον κόσμον κάποια δυό-τρία Ju-52 άν δέν απατώμαι,σε πλόϊμη κατάσταση;

 

[aakunz]

Pre-boarding

Το ραντεβού είχε δοθεί στο επαίσχυντο σουηδικό πολυκατάστημα που δεν πωλεί είδη κατασκευασμένα στη χώρα του Μπέργκμαν και των Άμπα. Ρούλης και Ειρήνη-Σαλώμη πέριμεναν πίσω από τις βιβλιοθήκες "Billy". Ένα μέλος περίμενε στο καλάθι με τα ριχτάρια "Karlskrona" ενώ ένα ακόμα μέλος επόπτευε το χώρο δίπλα από τα πιγκάλ "Rationell" και τις ντουζιέρες "Viskning". O Κώστας είχε αράξει σε ένα καναπέ "Haparanda", ενώ το μέλος Computerise δοκίμαζε τα σουηδικά -sic- κεφτεδάκια, εκτοξεύοντάς τα στη Βαγγελιώ, που είχε φορέσει για κράνος ένα σουρωτήρι "Skellefteå". Καταλάβατε ότι ψάχναμε πολεμοφόδια σε περίπτωση εμπλοκής με δεξιόστροφους οπορτουνιστές. Μάταια ψάξαμε για κάποιο προϊόν ανατολικογερμανικού στυλ. Τα πάντα προέρχονταν από την Καπιταλιστική Κεφαλαιοκρατία της Κίνας.

Η αυτοκινητοπομπή ξεκίνησε για το αθηναϊκό Schönefeld. Εκεί χώρισαν προσωρινά οι δρόμοι μας. Η Βαγγελιώ κι εγώ πήγαμε να κάνουμε check-in. Η Μπρουμχίλντα είχε κλείσει την 4Α για μένα, ενώ η Βαγγελιώ θα καθόταν με τους υπολοίπους στην 21κάτι. Στο Βενιζέλο επικρατούσε η απόλυτη ησυχία. Έλεγχος ασφαλείας, ο γνωστός. Μη φανταστείτε ότι έχει τίποτα έκτακτα μέτρα, επειδή η πτήση σας πάει στο Ισραήλ (εκτός κι αν πετάτε με El Al, οπότε ξεχνάτε αυτά που ξέρετε). Ο “Μέγιστος” απεσύρθη μετά της Βαγγελιώς στο Lounge, για τυχόν υπόπτους μπίζνεσμεν. Η Βαγγελιώ θα ήλεγχε εάν τα τυροπιτάκια ήταν Kosher. Εμείς θα κάναμε σκρηνάρισμα των επιβατών της Οικονομικής. Δίπλα μας ήταν ένα προσκηνυματικό γκρουπ, με πολλά παιδιά. Διάφοροι ισραηλινοί εδώ και εκεί, ενώ κάπου άκουσα και γερμανικά (μπορεί να ήταν και yiddish, δεν παίρνω όρκο). Το δρομολόγιο έκανε “μπαμ” ότι ήταν χρυσοφόρο. Ο προσκηνυματικός τουρισμός καθώς και το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι το πλησιέστερο προς το Ισραήλ κομμάτι της Δύσης (μαζί με την Κύπρο), δείχνουν ότι τα γλαροπούλια δεν θα εγκαταλείψουν εύκολα τη γλαροφωλιά τους στη Frishman Beach. Η πτήση του Τελ Αβίβ κρατούσε το βενιζελικό επίπεδο των αναχωρήσεων στη ζωή. Το υπόλοιπο τέρμιναλ είχε ήδη μπει σε hibernate mode. Μέχρι να ξεκινήσει η επιβίβαση, περιεργαζόμουν τα e-ticket receipts των υπολοίπων. Κάποιοι είχαν φθηνότερα εισιτήρια από το δικό μου το υπερπραχτορικό. Έκανα μια σημείωση να διερευνήσω το θέμα. Η πραγματική αποκάλυψη ήταν ο Στέφανος, ο οποίος μας έκανε Αληταλιακή προπαγάνδα, με γλαφυρές περιγραφές της αναβαθμισμένης Magnifica Class. Ομολογώ ότι με συγκινούσε το ότι η Alitalia είχε θαυμαστές ή ότι υπάρχουν άνθρωποι με τόση πολλή φαντασία και δημιουργικότητα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Οι πληθυσμοί των οπαδών της Alitalia είναι στα ίδια επίπεδα με τους πληθυσμούς των Olympic Boys: πολλοί ισχυρίζονται ότι υπάρχουν, αλλά λίγοι τους έχουν δει από κοντά.

Εκείνη τη στιγμή έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να εμφανιστεί ΤΟ πλήρωμα της πτήσης. Ψηλές, εντυπωσιακές, όμορφες, ανάμεσά τους και η “Κόρη”, με το εξαιρετικό χτένισμα που έκανε την κοτσίδα της Γιούλιας Τιμοσένκο να μοιάζει με κουάφ εκπαιδευόμενης κομμώτριας του Αμάραντου. Οι πύλες άνοιξαν για χάρη τους. Το SX-DVU ετοιμαζόταν για μία ακόμα πτήση στη Γη της Επαγγελίας, στη γή όπου ρέουν το γάλα και το μέλι*...


*) Γη όπου ρέουν το γάλα και το μέλι (Erets zavat khalav ve dvash): αναφέρεται στην αφθονία στη Γη της Επαγγελίας. (Έξοδος 33:3 "καὶ εἰσάξω σε εἰς γῆν ρέουσαν γάλα καὶ μέλι· οὐ γὰρ μὴ συναναβῶ μετὰ σοῦ, διὰ τὸ λαὸν σκληροτράχηλόν σε εἶναι, ἵνα μὴ ἐξαναλώσω σε ἐν τῇ ὁδῷ.")

 

[Hastaroth]

Σύντροφε υπερπράκτωρ,βλέπω ότι ata medaber Ivrit tov meod.Εύγε νέε μου,εγώ ελάχιστα ξέρω (μικρός ών τα μιλούσα καλύτερα,στο σχολείο τής κοινότητάς μας μάλιστα είχα απαγγείλει και ποίημα,υποδυθείς τον βασιλιά Αχασβερώς σε εκδήλωση γιά το Purim).

Τώ όντι,πρέπει να διερευνήσης το θέμα τού εισιτηρίου.Υποψιάζομαι ότι αυτή η Βρουνχίλδη είναι τετραπλή πράκτωρ και σού έστησε παγίδα.Θα εισηγηθώ στά ανώτερα κλιμάκια να την υποβαθμίσουν σε απλή καθαρίστρια.

ΥΓ."Chalav ve dvash" λεγόταν και το πόπ συγκρότημα που εκπροσώπησε το Ισραήλ στον διαγωνισμό τής Eurovision το 1979,με το άσμα Halellujah,με το οποίο και εκέρδισε το πρώτο βραβείο.

 

[aakunz]

Παραβιάζω την αργία του Σαββάτου, ανάβω τον υπολογιστή και σας παραθέτω τη συγκλονιστική συνέχεια της Υπερπαραγωγής.


Η επιβίβαση ήταν πολιτισμένη, όπως άλλωστε προστάζει και ο Γλαροπολιτισμός. Σύσσωμη η δεκαμελής ομάδα μπήκε στο Α320. Ο κάπταιν Τζάμπο έριξε μία φιλοφρόνηση στην “Κόρη”, η οποία μάλλον δε θυμόταν τι ήταν οι κόρες στην αρχαιότητα και μάλλον δεν έχει περάσει από το Μουσείο της Ακρόπολης, που τόσο περήφανα διαφημίζει η “γλαροπολιτισμένη”. Οι εννέα προχώρησαν στα βάθη του Α320. Εγώ ζήτησα από την κυρία της 4C, να σηκωθεί για να περάσω. “Σόγυ” απάντησε η κυρία, που μάλλον ήτο ισραηλινή (την πρόδιδε και η προφορά της Τζίπι Λίβνι). Αυτή ήταν και η τελευταία της κουβέντα για την υπόλοιπη πτήση.

Η επιβίβαση είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, το καλοσώρισμα είχε εκφωνηθεί, η 4B παρέμενε ηδονικά κενή, τα bins έκλεισαν, αλλά "boarding complete" δεν ακούγαμε. Κάποια στιγμή, μπήκε μέσα ένας εβδομηντάρης χαμογελαστός κύριος φορτωμένος χειραποσκευές και τσάντες. Άνοιξε τα bins, δε βρήκε θέσεις και άρχισε να τα βάζει στα αντίστοιχα της Διακεκριμένης. Μία χειραποσκευή την άφησε επάνω σε κάθισμα. Ζήτησε από το πλήρωμα νερό και να καθήσει μπροστά. Το πλήρωμα ευγενικά τον απέτρεψε, κατευθύνοντάς τον προς την θέση του. Ο κύριος ξεκίνησε ένα παζάρι με την κοπέλα, πιστεύοντας ότι θα τον άφηνε. Ξέρετε: εκείνο το καλοσυνάτο χαμόγελο που συνόδευε απειλές και απαξιωτικά σχόλια του τύπου “αφού δεν κάθεται κανείς εδώ, γιατί δε δείχνετε τη φιλοξενία για την οποία φημίζεστε”. Με πολύ διακριτικό τρόπο τον έστειλαν στη θέση του, την 5C, ενώ γινόταν το pushback κι ενώ εκείνος μουρμούραγε διάφορα εις άπταιστα εβραϊκά.

Ακολούθησε το safety demo, εκείνο με την αεροσυνοδό-άγγελο. Αν υπάρχει στο youtube, δώστε μου λινκ για να το βλέπω κάθε πρωί και να μου φτιάχνει τη μέρα. O κύριος ακόμα μουρμούραγε, ενώ η διπλανή είχε σηκώσει το γιακά της μπλούζας της για να κλείσει τη μύτη της. Σε αυτή τη φάση έφτασε και στο Τελ Αβίβ. Δε θυμάμαι ποιο διάδρομο χρησιμοποιήσαμε, υποψιάζομαι τον 03L. Απογείωση, άνοδος και ακολούθως δεξιά στροφή για κεντρικό Αιγαίο. Ο κάπταιν ενημέρωσε για ανέφελο καιρό και αναταράξεις και νεφώσεις κατά την προσέγγισή μας στο Τελ Αβίβ. Ενώ τα φώτα για τις ζώνες ήταν ακόμα αναμμένα και η άνοδος συνεχιζόταν, ο κύριος από πίσω είχε ανάψει ένα τρανζιστοράκι. Στη συνέχεια πάτησε το κουμπάκι κλήσης. Όταν τα φώτα για τις ζώνες έσβησαν και το μέλος του πληρώματος έφτασε, της ζήτησε ένα μαξιλάρι. Το ευγενέστατο μέλος του έφερε το μαξιλάρι κι εκείνος τότε της ζήτησε κουβέρτα... Τότε έπαιξε και στη διαπασών το βιντεάκι του ΕΟΤ με τον αγγειοπλάστη στη Σίφνο, που τόσο του αρέσει να έρχονται στην Ελλάδα οι τουρίστες. “Ανέβασε κι εσύ τη δική σου εμπειρία στο my-greece.gr” έλεγε στο βίντεο... Εγώ πάλι εμπιστεύομαι μόνο το airliners.gr και την καλή μου.

Με τούτα και με τ' άλλα, είχε ξεκινήσει και το σερβίρισμα. Μην περιμένετε εκπλήξεις: γλαροφαρφάλλες με αρακά, καρότο, βετζετέριαν για μένα, γλαροπέννες με κιμά για τους άλλους.

-Is this cheese?, ακούστηκε η γνώριμη -πλέον- φωνή από την 5C
-Yes sir, this is pasta with cheese.
-This is not a jewish food. It's not permitted to eat this kind of food. Don't you respect our traditions?
-I'm sorry sir, but we also have special meals, that you have to pre-order when making the reservation.

Δεν κατάλαβα αν ο μπάρμπας το δέχθηκε το φαγητό, αλλά κατάλαβα ότι ζήτησε κρασί. Στη συνέχεια, κάθε φορά που περνούσε κάποιο μέλος του πληρώματος, ζητούσε τσάι, νερό, καφέ κι άλλο κρασί. Όλα αυτά είς άπταιστον προστακτική. Χωρίς “please”, χωρίς “thank you”, χωρίς “may I?”

Κάπου νότια της Κύπρου, όλοι οι δίσκοι είχαν μαζευτεί. Επαίνεσα την αεροσυνοδο για την ιώβειο υπομονή της (τυχαίο ότι ταξιδεύαμε στη χώρα του Ιώβ και συνέχιζα να κοιτάω έξω, μήπως και δω την “Αφροδίτη” στο οικόπεδο 12 να σώζει την Κύπρο από το ΔουΝουΤού. Η διπλανή συνέχιζε την "κατασκήνωση" εντός του πουλόβερ της. Ο μπάρμπας ζήτησε για τρίτη φορά κρασί, όταν το πλήρωμα του ανέφερε ευγενικά ότι η εταιρεία δεν επιτρέπει το σερβίρισμα περισσοτέρων από δύο οινοπνευματώδη κατ' άτομο. Μόλις είχε ξεκινήσει η κάθοδος. Τα φώτα για τις ζώνες άναψαν. Ο έλεγχος καμπίνας ξεκίνησε. Ο θείος το χαβά του, ζητούσε τσάι, ενώ 50+ χλμ. μπροστά μας κάποια φώτα άρχισαν να αχνοφαίνονται. Η θέα του νυχτερινού Τελ Αβίβ είναι -αν μη τι άλλο- εντυπωσιακή. Η φωτισμένη παραλία από χαμηλό ύψος σε συνδυασμό με τα κύματα δε σε αφήνουν ασυγκίνητο. Το ίδιο και οι τεράστιοι οδικοί κόμβοι πέριξ του Ben Gurion.

Προσγείωση και τροχοδρόμηση μέχρι το stand μας, ανάμεσα σε 757 της Sun d'Or, και όλους τους τύπους του στόλου της El Al (μιλάμε για πολύ 747-400). Σταθμεύσαμε δίπλα σε ένα 737 της UTAir, που έφερνε προσκηνυτές και παραδουλεύτρες από τη χώρα που ρέουν η βότκα και το μπορς, στη χώρα που ρέουν το γάλα και το μέλι. Γέφυρα επιβίβασης και ταχύτατη αποβίβαση στο concourse C του T3. Παρά το περασμένο της ώρας, αποχαιρέτησα το εξαιρετικό πλήρωμα συγχαίροντάς τους για την ευγένεια και τυν υπομονή τους. Χαμογέλασαν. Το Τ3 είναι εντυπωσιακό. Φαντάσου ένα τερματικό δυναμικότητας Βενιζέλου, αλλά τεράστιο. Το επίπεδο των αφίξεων είναι επάνω. Αυτό ήταν κάτι που έβλεπα για πρώτη φορά. Περπατώντας βγήκαμε επάνω από την σχεδόν έρημη κυκλική αίθουσα με του επιπέδου των αναχωρήσεων. Ακολουθήσαμε την κυκλική πορεία βγαίνοντας στο μεγάλο κεκλιμένο επίπεδο που μας κατέβαζε μετά από περίπου 250 μέτρα, στο κάτω επίπεδο. Για όσους δεν κατάλαβαν τη ακριβώς “παίζει” στο Ben Gurion, να αναφέρω ότι η airside πλευρά των αφίξεων βρίσκεται στο επάνω επίπεδο, ενώ η landside βρίσκεται στο κάτω. Αντιθέτως, η airside πλευρά των αναχωρήσεων βρίσκεται στο κάτω επίπεδο, ενώ το check-in και ο έλεγχος ασφαλείας βρίσκεται στο επάνω επίδεδο. Η αλλαγή στα επίπεδα γίνεται κατά μήκος ενός κεκλιμένου διαδρόμου μήκους 250 μέτρων, που ενώνει το landside terminal με την τεράστια κυκλική αίθουσα, στην οποία βρίσκονται τα concourses με τις πύλες. Κύριος οίδε σε τι άλλο μπορεί να χρησιμεύει όλος αυτός ο χώρος ή ο χώρος κάτω από αυτόν Η αίσθηση του χώρου έχει έναν αέρα "αυστηρότητας", ενώ ο τεράστιος τοίχος από ασβεστόλιθο, θυμίζει έντονα αρχαία τείχη. Μεγαλειώδης υποδοχή ανάλογη του μεγαλείου και της ιστορικής βαρύτητας του τόπου που επισκέπτεσαι.

Αν είσαι γκαντέμης, έχει προηγηθεί ένας δειγματοπληπτικός έλεγχος από σεκιουριτάδες στην πύλη. Το μέλος Jerry, το έζησε και αυτό. Αν δεν είσαι, τότε τα διαβατήρια είναι η πρώτη σου “συναλλαγή” με τις υπηρεσίες ασφαλείας του αεροδρομίου. Περιμένεις ανάκριση; Περιμένεις μυστήρια πράγματα; Περιμένεις “γδύσιμο”; Περιμένεις αγέλαστους υπαλλήλους; Περίμενε όσο θες... Ο έλεγχος διαβατηρίων γίνεται από χαμογελαστούς υπαλλήλους. Ίσως τους πιο χαμογελαστούς που έχεις δει ποτέ. Αν συνταξιδεύεις, ο υπάλληλος πιθανόν να σου ζητήσει να έρθεις σε αυτόν μαζί με τους συνεπιβάτες σου. Οι μπροστινοί ρώσοι μάλλον είχαν πιει αρκετά, γεγονός που ήταν ξεκάθαρο και από τη μυρωδιά που τους συνόδευε εν όσω περιμέναμε στην ουρά. Όταν πια έφτασε η σειρά μου, ο διάλογος ήταν αποκαλυπτικός...

-I need fresh air. έλεγε η τροφαντή υπάλληλος κουνώντας τα χέρια της και γελώντας.
-Take it easy, it's over, they' re gone. απάντησα εγώ...
-Oh god, you can't imagine. I need more fresh air! So, what brings you here? Ρώτησε έτοιμη να σκάσει στα γέλια.
-I came here for a weekend break.
-How long will you stay?
-Three days.
-Only three days? You should have arranged to stay longer!
-I'd love to, but I can't afford it. We have crisis in Greece.
-I don't know what you're talking about. I just hope you like it and come again!

Και χραααααπ, να και η μεγαλειώδης σφραγίδα επάνω στο διαβατήριό μου. Τέρμα το Ιράν και ο Λίβανος για τα επόμενα 5 χρόνια... Δε βαριέσαι, υπάρχουν άλλες διακόσιες χώρες, στις οποίες είμαι ευπρόσδεκτος...

Ξεμπερδέψαμε άνετα και σύντομα, παρά το ότι οι ουρές είναι μεγάλες. Βγήκαμε στην τεράστια αίθουσα αφίξεων με τα συντριβάνια, σηκώσαμε από μερικά πολύχρωμα shekalim από το ATM (5 σεκαλίμ μας κάνουν 1 ευρώ) και πήγαμε να παραλάβουμε τα αυτοκίνητα, όπως ακριβώς έγραφαν τα vouchers του Brumhilda Holidays & Tours. Η Υπηρεσία έχει και δικό της γραφείο...

Ετοιμαστείτε για περπάτημα μέχρι το χώρο όπου βρίσκονται τα shuttle για το χώρο ενοικίασης και ακολούθως μερικά χιλιόμετρα μέχρι εκεί. Το Ben Gurion είναι τεράστιο και η Ιερουσαλήμ μία ώρα μακριά.


TRY:
α) Οι πρώτες σειρές της Οικονομικής, αλλά ποτέ το μεσαίο κάθισμα (η πλάτη του οποίου κρύβει τραπεζάκι, όταν χρησιμοποιείται σε business configuration). “Τρως” την κουρτίνα, αλλά αποζημιώνεσαι από το legroom.
β) Το πλήρωμα: περιποιημένο, ευγενικό, επαγγελματικό, παρά το περασμένο της ώρας (έτσι κι αλλιώς, το ATH-TLV-ATH πρέπει να είναι το μόνο δρομολόγιο που κάνουν για εκείνη τη μέρα)
γ) Η πρώτη επαφή με το Ben Gurion: πολιτισμένη άφιξη, τεράστιοι χώροι, ευχάριστοι υπάλληλοι.
δ) Η νυχτερινή θέα της Παραλίας του Τελ Αβίβ

CRY: :?
α) Γλαροcatering: η Αιγαίου πρέπει να είναι από τις τελευταίες εταιρείες στην Ευρώπη, που εξακολουθούν να σερβίρουν ζεστό γεύμα. Τι γίνεται όμως, όταν το μενού της Οικονομικής είναι τόσο προβλέψιμο, τόσο άνοστο, το ζυμαρικό τόσο εκνευριστικά παραβρασμένο και το τυρί τόσο “βιοχλαπάτσα” λόγω της πολύωρης παραμονής στους φούρνους; Επίσης δεν ξέρω κατά πόσον οι secular εβραίοι τρώνε φρίκη με τη μακαρονάδα με κιμά, τα cheeseburger ή τις καρμπονάρες, ώστε να δικαιολογείται και μια δεύτερη διαθέσιμη επιλογή γεύματος, που να μην περιλαμβάνει non-Kosher συνδυασμούς.
β) Οι μεγάλες ουρές κατά την άφιξη στο Ben Gurion. Ίσως να έφταιγε και η ώρα.
γ) Οι άσχημες ώρες άφιξης και αναχώρησης. Βολεύουν όσους κάνουν connection για Ευρώπη, αλλά για τους υπολοίπους;

 

[Hastaroth]

Σύντροφε υπερπράχτωρ,μήν στενοχωριέσαι που παρεβίασες την αργία τού Σαββάτου-εδώ την παραβιάζω εγώ που είμαι και original Jew.
(Την παραβιάζουν και ούκ ολίγοι άλλοι original Jews πάντως,ελάχιστοι στην Ελλάδα την τηρούν αυστηρά-εννοώ να μήν κάνουν καμμιά δουλειά,να μήν πιάνουν χρήματα στα χέρια τους και να παρακολουθούν όλη την λειτουργία τού Σαββάτου στην συναγωγή).

Στό Ben Gurion έχω να πάω αρκετές δεκαετίες-τέσσερις,γιά την ακρίβεια-αλλά θυμάμαι ότι και τότε κάπως έτσι ήταν τα airside και landside τμήματα τού κτιρίου (ένα και μοναδικό ήταν τότε).Πάντως δέν μπερδευτήκαμε καθόλου,αφού μάς περίμενε ο μπάρμπας (δηλαδή θείος) μου που ήξερε τα κατατόπια.

Ο γέρων καθήμενος στα οπίσθια καθίσματα είχε άδικο.Ναί μέν δέν είναι kosher η ταυτόχρονη βρώσις κρέατος και τυρού,αλλά ώφειλε να έχη ζητήσει τέτοιο έδεσμα κατά την κράτηση,όπως πολύ σωστά τού είπε η hostess.Δέν είναι υποχρεωμένοι άπαντες να σέβωνται τίς δικές μας παραδόσεις.

Υποθέτω ότι επισκεφθήκατε και την Jaffo.Αν δέν το πράξατε,καλά σού είπε η κυρία στον έλεγχο ότι έπρεπε να είχατε κανονίσει περισσότερες μέρες διαμονής.Crisis?what crisis? που θα'λεγαν και οι Supertramp....

Στό Achziv πήγατε;Είναι ένα πολύ ωραίο εθνικό πάρκο,κοντά στην Nahariya-εγώ είχα πάει και μάλιστα είχα γνωρίσει εκεί έναν ιδιόρρυθμο ζωγράφο που ισχυριζόταν ότι η περιοχή ήταν δικό του κράτος,κάτι σάν το εν Παλαιώ Φαλήρω "κράτος" τού γιατρού Βασίλη Τσιρώνη.Μάς έδωσε μάλιστα και έναν πίνακά του που τον έχω ακόμα στο σπίτι....

 

[aakunz]

Για τον ανυποψίαστο τουρίστα, ο οποίος ξεκινάει για τους Άγιους Τόπους, η εικόνα που έχει για την Ιερουσαλήμ, ενδεχομένως να περιορίζεται στα κλισέ του Ναού της Αναστάσεως, του Ναού του Βράχου, του μπάχαλου που επικρατεί με την “Αφή του Αγίου Φωτός”. Γενικά, η εικόνα που έχεις για την Ιερουσαλήμ είναι εκείνη της παλιάς πόλης με τα τεμένη, τις εκκλησίες, τα γραφικά σουκ, την πολυκοσμία και τους παράξενα ντυμένους ορθοδόξους εβραίους. Η πληροφορία ότι η Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα του Κράτους του Ισραήλ, αντιμετωπίζεται με δυσπιστία. Γνωρίζω αρκετό κόσμο, που πιστεύει ότι η πρωτεύουσα του Ισραήλ είναι το Τελ Αβίβ, γεγονός που ενισχύεται και από το ότι την Ιερουσαλήμ την έχουμε μόνο σαν τόπο προσκηνύματος τριών θρησκειών και αρκετών αιρέσεων και θέατρο τρομοκρατικών ενεργειών.

Αρχίζεις να ψυλλιάζεσαι ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, από τα πρώτα λεπτά που βγαίνεις στον αυτοκινητόδρομο. Ένας υπερσύγχρονος αυτοκινητόδρομος με εξαιρετική σήμανση στα εβραϊκά, τα αραβικά και το λατινικό αλφάβητο, που μοιάζει με τον πολύ μεγάλο αδελφό της Περιφερειακής Υμηττού, ειδικά όταν πλησιάζεις στον προορισμό σου. Η Ιερουσαλήμ βρίσκεται σε μεγάλο σχετικά υψόμετρο, λίγο παραπάνω από τα 750 μέτρα.

Φτάσαμε γύρω στις 2 τα ξημερώματα του Σαββάτου στο Jerusalem Park Hotel, ένα υποτίθεται 3άστερο ξενοδοχείο, στην περιοχή των ξενοδοχείων, δίπλα στο Leonardo Inn. Εκεί γίναμε και μάρτυρες του πρώτου φαινομένου εθίμου του εβραϊκου Σαββάτου: το ασανσέρ. Ένα από τα δύο ασανσέρ λειτουργούσε όπως και τα υπόλοιπα ασανσέρ στον υπόλοιπο κόσμο. Το άλλο όμως ήταν Shabbat Lift. Ξεκινούσε από το ισόγειο και έπαιρνε έναν-έναν τους ορόφους, για να μην πατήσεις το πλήκτρο, το οποίο σημαίνει ότι παραβιάζεις την αργία.

Το ξενοδοχείο δεν έκανε ούτε για 2 αστέρια. Ήταν αρκετά παλιό, ταλαιπωρημένο και το μόνο που του έλειπε ήταν να γράψεις στα τζάμια “Θέλω Ανακαίνιση”, πράγμα όχι και τόσο δύσκολο, λόγω της συσσωρευμένης σκόνης. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Συντρόφισσα Βαγγελιώ και ο Σύντροφος Ρούλης συνεννοούνταν για τις επόμενες κινήσεις της ομάδας πηγαίνοντας στα μπάνια των δωματίων τους, τα οποία είχαν φοβερή ακουστική. Το μέλος Jerry χαρακτήρισε με προκλητικό τρόπο το δωμάτιό του “cosy”, κι εγώ με το Μέγιστο μείναμε να απορούμε εάν κάποιοι είχαν σαμποτάρει μόνο το δικό μας δωμάτιο. Κόστος δωματίου €75, εξαιρετική τιμή, αν σκεφτείς ότι οι τιμές στα ξενοδοχεία του Ισραήλ είναι γενικά “στο Θεό”, ίσως και λόγω της ιερότητας του τόπου.

Το πρωινό της επόμενης ημέρας ήταν το επόμενο πολιτισμικό σοκ που βιώσαμε... Φαντάσου τεράστιους μπουφέδες γεμάτους άγευστα ή άβραστα τρόφιμα, όλα χωρίς προϊόντα κρέατος. Πολύ σαλατικό, ψωμάκια από την προηγούμενη μέρα (δεν ανάβουμε φωτιά ή φούρνο το Σάββατο), συσκευασμένες μαρμελαδίτσες, μόνο μαργαρίνη, ενώ κάποιος ανέφερε πως αυτό που τρώγαμε ως μοτσαρέλα ήταν τυρί φυτικής προέλευσης. Όλα αυτά βέβαια το καταλάβαμε με τον πιο τραγικό τρόπο, το επόμενο πρωί, όπου το πρωϊνό ήταν εξαιρετικό, μόνο που το ανακάλυψαν μόνο ο Αλιταλιολάγνος Στέφανος και η Συντρόφισα Διαιτολογικού Βαγγελιώ. Οι υπόλοιποι είχαμε προτιμήσει τον ύπνο από την πλαστική μοτσαρέλα, που νομίζαμε ότι θα ξανατρώγαμε.

Το ξενοδοχείο ήταν γεμάτο εβραίους, πολλούς εβραίους, αφιχθέντες εκ Γαλλίας, Βελγίου και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αν και δεν ήταν όλοι ντυμένοι όπως οι ορθόδοξοι εβραίοι, όλοι οι άνδρες φορούσαν κιππά και όλες οι γυναίκες φορούσαν μακριές φούστες.

Είχε όμως φτάσει η ώρα να ξεκινήσουμε τις βόλτες μας στην παλιά πόλη. Τα ευχάριστα νέα για τον τουρίστα είναι ότι η Ιερουσαλήμ έχει ένα υπερσύγχρονο τραμ και ένα πολύ καλό δίκτυο λεωφορείων. Το δυσάρεστο είναι ότι ο τουρίστας πρέπει να περιμένει να δύσει ο ήλιος του Σαββάτου, για να μπορέσει να μετακινηθεί με αυτά, μια και τα ΜΜΜ τραβάνε χειρόφρενο το βράδυ της Yom Shishi (Παρασκευή) και ξαναξεκινούν το ξημέρωμα της Yom Rishon (Κυριακή), δηλαδή το απόγευμα του Σαββάτου. Μπερδευτήκατε; Στο εβραϊκό ημερολόγιο το “ξημέρωμα” μιας μέρας είναι η δύση του ηλίου της προηγούμενης.

Αποφασίσαμε να βγούμε έξω και να γνωρίσουμε καλύτερα τη “μαγεία” της Ανατολής και του σουρρεαλισμό της Θεοκρατίας του Ισραήλ, γιατί το Ιράν έχει το όνομα, αλλά το Ισραήλ τη χάρη...


Καλή και Χαρούμενη Χαννουκκά!

 

[Hastaroth]

"της Θεοκρατίας του Ισραήλ, γιατί το Ιράν έχει το όνομα, αλλά το Ισραήλ τη χάρη..."
Σύντροφε υπερπράχτωρ,παρεκτρέπεσαι....:shock:

Πράγματι,η "ημερολογιακή ημέρα" στο εβραϊκό θρησκευτικό ημερολόγιο λογίζεται το διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ δύο δύσεων τού ηλίου.Αλλά αυτό δέν είναι τόσο παράξενο,καθώς και στο ημερολόγιο που βασίζεται στον ηλιακό κύκλο ώς "ημερολογιακή ημέρα" θεωρείται το διάστημα μεταξύ δύο μεσουρανήσεων τού ηλίου.Η χρήση τού μεσονυκτίου ώς "ορόσημο" αλλαγής ημερομηνίας έγινε γιά πρακτικούς λόγους.

Επίσης,γιά τους μπερδευόμενους,rishon σημαίνει "πρώτος" και shishi σημαίνει "έκτος".

Εχω την εντύπωση πάντως ότι οι Αραβες Ισραηλινοί οδηγοί στα ΜΜΜ εργάζονται το Σάββατο,μιά και γι'αυτούς δέν είναι αργία.

Αραβικές πίτες δέν είχε ο μπουφές τού πρωινού σας;

ΥΓ.Το Χανουκά έχει αρχίσει από τίς 20 τού μηνός....