Οι ταπεινές σκέψεις ενός επιβάτη...
Το συμβάν εκ πρώτης όψεως και συνεπικουρούμενο της αίσιας κατάληξής του δεν δείχνει σοβαρό και ειδικά για τους γνώστες του αεροπορικού γίγνεσθαι της χώρας μας που είναι κάργα εξοικειωμένοι με το επίπεδο του.
Ωστόσο με μια δεύτερη ματιά και με την βοήθεια του vassdel συμπεραίνουμε ότι αν 1 στις 1000 καθόταν η στραβή κι είχε διαφορετική κατάληξη, τώρα θα συζητούσαμε για άλλα πράγματα, για εγληματικές αμέλειες κτλ κτλ...
Το συμβάν, νομίζω, αποδεικνύει περίτρανα ότι οι πιλότοι πρέπει να είναι 7.000.000% συγκεντρωμένοι/αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουνε καθώς δεν υπάρχει καμμία απολύτως μέριμνα για την στοιχειώδη βοήθεια τους (βλέπε διαγραμμίσεις, προσωπικό εδάφους) με αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται το παραμικρό tiny winy λαθάκι. Βάλτε και την όποια εξοικείωση καθώς και την ρουτίνα της καθημερινότητας... Τι σημαίνει αυτο? Στρές, νευρικότητα και γρηγορότερη κούραση του θάλαμου διακυβέρνησης. Κι άν έχει και εξάσκελα σε μικρά α/δ τότε πολλαπλασιάζουμε χ6.
Ήταν ένα καμπανάκι, νομίζω...
ΥΓ
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στους οδηγούς αυτοκινήτου. Περνάς απο τον ίδιο -κακοφτιαγμένο, κακοσυντηρημένο- δρόμο 700 φορές τον χρόνο ωστόσο μία και μόνο στιγμιαία αβλεψία σου μπορεί να σε ρίξει στα χωράφια στην καλύτερη, στα τάρταρα στην χειρότερη...
ΥΓ2
Πόρισμα θα υπάρξει? Κι αν ναί, πότε? Σε 2,3,4 χρονάκια?