Από πού ν' αρχίσω.
Οτιδήποτε φτιαχτεί πρέπει να είναι:
-Πιστοποιημένο κατά EASA (άρα "μια πτέρυγα με κινητήρα" δεν φτάνει).
-Κινητήρες με συμβόλαια συντήρησης, ανταλλακτικά, software κ.λπ. για δεκαετίες
-Δομική αντοχή για χιλιάδες κύκλους, υδροληψίες, ρίψεις.
-Εκπαίδευση/πιστοποίηση πιλότων, τεχνικών, υπόλογων (κατά ΠΑ)
Όλα τα παραπάνω χωρίς να μπω στην ανάλυση αν είναι οικονομικά feasible για τους κατασκευαστές.
Αλλά άντε και λέμε ότι τα κράτη πουν "Δεν μας νοιάζει το κόστος. Το περιβάλλον και οι ανθρώπινες ζωές αξίζουν περισσότερο". Γιατί η ευρωπαϊκή αεροπορική βιομηχανία δεν έχει προχωρήσει ποτέ σε μαζική παραγωγή; Γιατί η Canadair σταμάτησε την παραγωγή; Διότι μιλάμε για όλα κι όλα 200 αεροσκάφη που ΔΕΝ δικαιολογούν το κόστος έρευνας και ανάπτυξης.
Η δε μετατροπή υπαρχόντων τύπων δεν λύνει το πρόβλημα αφού κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει δυνατότητα αυτόνομης υδροληψίας.
Για αυτό στρέφονται στο DHC-515. Οι χώρες επιλέγουν να δώσουν κρατικές παραγγελίες με ευρωπαϊκή στήριξη, παρά να αναπτύξουν νέο τύπο.
Αν υπήρχε ζήτηση, σίγουρα θα υπήρχαν και κατασκευαστές.