Η ορχιδέα, ο σεϊχης, η σανίδα του σερφ και ο Πολ Ποτ
- Thread starter Hunting a Shadow
- Ημερομηνία δημιουργίας
aakunz
Concorde-Class-Member
- Εγγραφή
- 27/09/2003
- Μηνύματα
- 4.359
- Likes
- 3.033
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- GRL
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- BGSF
Χοιρινό σε πτήση της Royal Brunei; Έλα Τζήζους! Αυτό κι αν είναι είδηση! Σαν τώρα θυμάμαι το χαρτακι που έχει ο δίσκος της THY με τη σημείωση: "Yemeklerimizde domuz eti bulunmamaktadır" (Στα γεύματά μας δεν υπαρχει χοιρινό κρέας). Αν λοιπόν κάνει τέτοια δήλωση η "ευρωπαϊκή" THY, τι θα έπρεπε να είχε κάνει η Royal Brunei... (σ.σ. εξέτασε το ενδεχόμενο να έφαγες γαλοπούλα)
Μου αρέσει που η Μέθοδος της Σχολής George αναβαθμίζεται ποιοτικά και αποκτά φανατικούς θαυμαστές.Δεν ξέρω βέβαια τι άποψη έχει η Σχολή Τζώρτζ για το θέμα. Μ' αρέσει το γεγονός ότι η στήλη των Τριπ Ρηπόρτς φυλάει ακόμα Θερμοπύλες και δεν έχει μετατραπεί -ακόμα- σε πεδίο μάχης τύπου: "Να κλείσει η ΟΑ"... "Να πουλήσει τα Άβρο η Α3 και να πάρει Ντακότες"... "Να κόψει τα Χανιά η Α3 και να πηγαίνει Κρασνοντάρ" και άλλα τέτοια...
Άντε να φάμε και κανένα Κόσερ γεύμα στην Iran Air και τη Saudia
Μου αρέσει που η Μέθοδος της Σχολής George αναβαθμίζεται ποιοτικά και αποκτά φανατικούς θαυμαστές.Δεν ξέρω βέβαια τι άποψη έχει η Σχολή Τζώρτζ για το θέμα. Μ' αρέσει το γεγονός ότι η στήλη των Τριπ Ρηπόρτς φυλάει ακόμα Θερμοπύλες και δεν έχει μετατραπεί -ακόμα- σε πεδίο μάχης τύπου: "Να κλείσει η ΟΑ"... "Να πουλήσει τα Άβρο η Α3 και να πάρει Ντακότες"... "Να κόψει τα Χανιά η Α3 και να πηγαίνει Κρασνοντάρ" και άλλα τέτοια...
Άντε να φάμε και κανένα Κόσερ γεύμα στην Iran Air και τη Saudia
Hunting a Shadow
Business-Class-Member
Ζητώ συγνώμη από τον κο aas59, προφανώς θα του χάλασα όλη την απόλαυση του κειμένου με το λάθος μου αυτό. Δεν ήταν χοιρινό δεν είναι τόσο μπροστά οι άνθρωποι, αλλά μια φορά ήταν κρέας.
aas59
First-Class-Member
- Εγγραφή
- 10/10/2006
- Μηνύματα
- 988
- Likes
- 1
- Περιοχή
- HER
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- UAE
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- LGIR
Δεν μου χάλασες τίποτα.
Οι μουσουλμάνοι δεν είναι ούτε "μπροστά" ούτε "πίσω" επειδή τους απαγορεύει η θρησκεία τους το χοιρινό.
Γιατί ενοχλείσαι από μία καλοπροαίρετη παρατήρηση???
Δεν είναι κακό να μαθαίνεις κάτι νέο για κάποιον άλλο πολιτισμό.
Οι μουσουλμάνοι δεν είναι ούτε "μπροστά" ούτε "πίσω" επειδή τους απαγορεύει η θρησκεία τους το χοιρινό.
Γιατί ενοχλείσαι από μία καλοπροαίρετη παρατήρηση???
Δεν είναι κακό να μαθαίνεις κάτι νέο για κάποιον άλλο πολιτισμό.
fotis
Concorde-Class-Member
- Εγγραφή
- 04/02/2007
- Μηνύματα
- 1.714
- Likes
- 1
- Περιοχή
- Athens/Munich
- Website
- www.videoart.gr
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- IMP
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- EDDM
Hunting a Shadow":2qvoxkuq said:
Τι θα γίνει; Τόσες πολλές δουλειές έχεις; Η συνέχεια πού είναι;
Hunting a Shadow
Business-Class-Member
Σαν σήμερα πριν 1 χρόνο, φύγαμε για ένα ακόμα exploring Asia trip, υποτίθεται ταξίδι του μέλιτος (όσο μπορεί να λογίζεται ως τέτοιο, με άλλα 2 ζευγάρια μαζί μας). Φέτος αραγμένος στον Άσσο Κορινθίας με χρόνο για άραγμα, μπάνιο και σκότωμα, είπα να προσθέσω ένα σκέλος ακόμα από το περσινό μου ταξίδι. Δε συνεχίζω από κει που σας άφησα, για την ακρίβεια παρακάμπτω την πτήση της Royal Brunei προς Τζακάρτα, για να μοιραστώ μαζί σας την πιο cult underground εμπειρία του ταξιδιού (και συνόλου των πραγματοποιημένων ταξιδιών ως τώρα): Άφιξη στη Τζακάρτα, και αναχώρηση για Μπαλί. Ο Αλλάχ να βάλει το χέρι του (και το πόδι του, τα στήθια του, ό,τι χρειαστεί τελοσπάντων). Στις σπόντες-καρφιά-παρατηρήσεις-καυστικά σχόλια του γνωστού και μη εξαιρετέου συκοφάντη Fotis, είτε δημοσίως είτε μέσω pm έχω να δηλώσω ότι… έχει δίκιο.
Soekarno-Hatta International Airport, Jakarta, Indonesia
August 24 2008, 13:00
Μόλις έχουμε αποβιβαστεί από το Α319 της Royal Brunei, σε μια ζεστή και αφόρητα υγρή ατμόσφαιρα της Τζακάρτα – δε χάλασε το κλιματιστικό στη φυσούνα, προφανώς δεν έχει φυσούνα το μαγαζί. Περπατάμε προς τον έλεγχο διαβατηρίων, πριν από κει όμως βγάζουμε βίζα εισόδου. Στην παραλαβή αποσκευών, σκάνε μύτη καμιά 20ρια Ινδονήσιοι, με ένα καρότσι ανά χείρας, προσφέροντας απλόχερα και με το αζημίωτο τη βοήθειά τους. Και για να σας λύσω την απορία, όχι δεν υπήρχαν σκόρπια καρότσια πουθενά. Ή τον αχθοφόρο, ή κουβάλα τα μόνος σου μέχρι έξω. Προτιμήσαμε το πρώτο.
Ήδη από την άφιξή μου, έβλεπα πως το αεροδρόμιο Τζακάρτας θα εξελιχθεί σε απάτη (αγνοούσα βεβαίως το μέγεθος της απάτης). Όλη η διαδρομή μέχρι την παραλαβή αποσκευών, ήταν στρωμένη με πλακάκια ποιότητας 3ου υπογείου σε 2αρι παράπηγμα στο Μενίδι. Οι αρμοί των πλακιδίων σταυρώνανε ωσάν ο πλακάς να ήθελε να αναδείξει τη δουλειά του από πλακάκι ρετάλι σε πλάκα Καρύστου – εκτιμώ την προσπάθεια, αλλά δε του βγήκε. Σε όλες τις γωνίες τα πλακάκια είχαν ξηλωθεί, ενώ όλα τα υπόλοιπα είχαν κουφώσει – κοινώς, ο ήχος από το περπάτημα σου δημιουργούσε την αίσθηση ότι από κάτω δεν έχεις ελαφρομπετό αλλά το σπήλαιο της Παιανίας. Το ελεύθερο ύψος του κτιρίου – τουλάχιστον στο τέρμιναλ το δικό μας – ήταν εφάμιλλο μιας παράνομης σοφίτας (δε θες να χοροπηδήσεις στο χώρο αν δε θες το σοβά στο κεφάλι).
Όλα αυτά με εξέπληξαν με βάση το γεγονός πως το αεροδρόμιο δεν είναι παλιό (του 1985), και έχοντας διαβάσει για 5 τέρμιναλς, αρκετές εταιρείες που εξυπηρετεί κλπ κλπ, περίμενα κάτι καλύτερο. ΟΚ όχι το Changi, αλλά κάτι καλύτερο ρε αδερφέ. Αλλά τα καλύτερα έρχονταν.
Τελειώνουμε με το καλό από το σκέλος της άφιξής μας στη Τζακάρτα. Κάνουμε και συνάλλαγμα, και επειδή η ινδονησιακή ρούπια είναι και γαμώ τις νομισματικές δυνάμεις παγκοσμίως, για 100 ευρώ που ανταλλάσσουμε μας δίνουν 4-5 τούβλα χαρτονομίσματα για τα οποία ήθελες μια ακόμα χειραποσκευή. Περιττό να σημειώσω πως για τις επόμενες ημέρες οι διάλογοι για τα χρήματα ήταν του στυλ ‘μήπως σου περισσεύουν 2-3 εκατομμύρια να αγοράσω ένα ξύλινο ελεφαντάκι;’
Σε 3 ώρες πετάμε για Μπαλί, με την εκπάγλου καλλονής Lion Air (θα σας μυήσω στα μυστικά της λίγο παρακάτω). Το ίντερνετ δεν παρείχε κάποια πληροφόρηση για το τέρμινο από το οποίο φεύγει το αεροπλανάκι όταν έκλεινα τα εισιτήρια. Με τα πολλά, αφού ρωτήσαμε ντόπιους περαστικούς που είτε ζητάγαμε directions είτε βινύλ στολές δεν είδαμε διαφορά στην αντίδρασή τους, μας ενημέρωσε ένας Αυστραλός σέρφερ με τη σανίδα πάνω από το κεφάλι του ότι όλες οι domestic αναχωρήσεις είναι στο terminal 1. Μάλιστα. Πως πάνε εκεί; So mate, σε πάει ένα πουλμανάκι mate που κάνει τον κύκλο αυτό κάθε 15 λεπτά ok mate?
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17547
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17548
Το πουλμανάκι ήρθε λοιπόν, στο σημείο που μας υπέδειξε ο σέρφερ και πρέπει να είναι το ίδιο με το οποίο πήγε ο Ορέστης Μακρής στη Λεστινίτσα- μόνο η σκάλα έλειπε για τις κότες στην οροφή. Περιττό να πω πως οι 6 μας και οι αποσκευές μας έκλεισαν το λειτουργικό χώρο για οποιαδήποτε άλλη επιβίβαση. Free ride only για πάρτη μας. 10 λεπτά μετά αποβιβαστήκαμε στο terminal 1. Πολιτισμικό σοκ.
Στο τέρμιναλ γινόταν ένα χάος. Μα ένα χάος σας λέω, και έξω και μέσα. Θα μπορούσε να είχε γίνει πραξικόπημα και να εγκαταλείπανε τη χώρα οι αντιφρονούντες τη νέας εξουσίας και οι νοσταλγοί του Σουχάρτο. Θα μπορούσε να είναι μαζική φυγή γιατί το τσουνάμι έφτασε και στη Τζακάρτα (εδώ που τα λέμε μόνο εκεί δεν έφτασε). Θα μπορούσε τελοσπάντων να είναι ο δικός τους 15αυγουστος, και σε κατάσταση μέθης ο πρόεδρος να υποσχέθηκε free tickets and planespotting for everyone! Φευ. Το πιο σοκαριστικό; Στα μιλιούνια ανθρώπων που διέκρινες εντός και εκτός κτιρίου, δεν υπήρχε ούτε μισός λευκός. Όλοι ντόπιοι. Πρώτο σοκ – από τα πολλαπλά που έρχονται.
Πέρασε κανένα 10λεπτο για να καταλάβουμε γιατί έχει ουρές και μέσα και έξω. Έξω πέρναγες από ένα κιόσκι, στο οποίο σου δίνανε χαρτάκι με τον αριθμό των αποσκευών σου. Ή κάτι τέτοιο. Γιατί; Έλα ντε. Ένα μισαωράκι το φάγαμε εκεί. Η δεύτερη ουρά ξεκίναγε έξω από το κτίριο και η αρχή της ήταν μέσα. Ήταν ο έλεγχος αποσκευών, πριν οποιοδήποτε τσεκιν. Ταλαιπωρημένη χώρα από τρομοκρατία, δε τους κακίζω που το κάνανε. Εντός του κτιρίου τώρα, η Lion Air, είχε τη μερίδα του λέοντος – όνομα και πράμα – στα checkin desks- πάνω από 20 δικά της. H ουρά ήταν πια μικρότερη, αλλά οι περισσότεροι ήταν σε ομάδες 10 ατόμων, σαν εκδρομή της εργατικής εστίας. Επιτυχής ολοκλήρωση του checkin, μας παραδίδονται και οι αποδείξεις του μπακάλη για αγορά 3 αγγουριών και 1 οδοντόπαστας- pardon, οι κάρτες επιβίβασης ήθελα να πω.
Κουίζ: εντοπίστε μη-γηγενείς ανθρώπους (hint: δεν έχει λύση το κουίζ)
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17549
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17551
Στην ουρά του ελέγχου διαβατηρίων, παρατήρησα στη (μοναδική) οθόνη με τις αναχωρήσεις, πως για Denpasar (πρωτεύουσα Μπαλί) η θύρα ήταν η 13, ενώ στα τεφτέρια που μας έδωκαν η θύρα ήταν η 5. Κρατήστε το αυτό. Έλεγχος διαβατηρίων και περνάμε σε ένα κεντρικό μεγάλο διάδρομο, από τον οποίο όσο προχωρούσες ξεκινάγανε δεξιά κι αριστερά άλλες πτέρυγες που σε οδηγούσανε σε διαφορετικά gates. Για να καταλάβετε, φανταστείτε ότι το κτίριο από τον έλεγχο διαβατηρίων και μετά είχε τη δομή ψαροκόκκαλου. Στην αρχή κάθε τέτοιου διαδρόμου, είχε φωτεινή επιγραφή για τον προορισμό, ώστε να μη τον περπατήσεις όλον.
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17552
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17553
Ψάχνουμε το gate μας, με βάση τις μπακαλοαποδείξεις μας, και διαπιστώνουμε πως από την αντίστοιχη πύλη το αεροπλάνο φεύγει για έναν παγκοσμίως άγνωστο προορισμό. Επισημαίνω την ανακολουθία που είδα έξω στην κεντρική οθόνη, αλλά δε θυμάμαι ποια ακριβώς ήταν. Κάπου εκεί ανακαλύπτουμε ότι κεντρική οθόνη αναχωρήσεων…δεν υπάρχει! Το μόνο που βλέπεις είναι οι κίτρινες επιγραφές για τον προορισμό στο ξεκίνημα κάθε διαδρόμου. Τι κάνει κανείς; Ένας από μας ξαναβγήκε έξω (ω ναι, μπορούσες) για να δει το gate, και να ξαναμπεί στην ουρά για έλεγχο διαβατηρίων. Ωραία, είναι η 13. Πάμε οι αδαείς στη 13, για να διαπιστώσουμε ότι από τη 13 αναχωρεί αεροπλάνο για προορισμό εφάμιλλης αναγνωρισιμότητας με τον προηγούμενο. Δεν έχουμε άλλη λύση από το να χωριστούμε και να ψάξουμε μια μια τις θύρες.
Με τα πολλά βρίσκουμε τη θύρα 8 (νομίζω) η οποία είχε επιγραφή για Denpasar. Αλληλούια! Στα μισά του διαδρόμου, εκεί που είχε και μια ταμπέλα με εντολή ‘no smoking beyond this point’ βρίσκουμε ένα σεκιουριτά 4-5 μέτρα ‘beyond that point’ με σιγαρέττο στο χέρι. Ρωτώντας τον αν πάμε καλά από δω για Μπαλί, διακρίναμε σε σύννεφο καπνού και με αγέρωχο στυλ ΄l’etat c’est moi΄ προτεταμένο δάκτυλο προς τα ενδότερα του διαδρόμου, δηλωτικό αναρμοδιότητάς του να απαντήσει (ο άνθρωπος ήταν φτιαγμένος για μεγάλα πράματα, όχι για ευτελείς directions σε λευκούς τουρίστες). Συνεπώς φτάνουμε στην αίθουσα αναμονής. Καρέκλα ούτε για δείγμα, λευκός επίσης ούτε για δείγμα. Ρωτάμε μια (και μοναδική) υπάλληλο αν φεύγει το αεροπλανάκι μας από κει. Σε άπταιστα ινδονησιακά κουνάει το κεφάλι της αρνητικά, δείχνοντας με το δάκτυλο από τη μεριά που ήρθαμε. Σε άπταιστα αγγλικά αυτή τη φορά, μας δείχνει με τα δάκτυλα και ποιο gate να αναζητήσουμε. Επειδή παραγίναμε μπαλάκι του πινγκ πονγκ μέσα σε 20 λεπτά, φεύγω μόνος μου για το gate 11. Ήδη οι κοπέλες είναι 2 βήματα πριν την ψυχοσωματική κατάρρευση από αυτά που μας συμβαίνουν. Φτάνω στην 11, και βρίσκω 2 υπαλλήλους. Ο πρώτος μου κουνάει το κεφάλι πάνω κάτω πριν προλάβω να αρθρώσω την ερώτηση. Είτε απαντάει όχι σε όλα είτε δε γουστάρει να απαντήσει. Και ξάφνου το πρώτο καλό νέο του τελευταίου 20λεπτου: ο έτερος διακεκριμένος υπάλληλος ομιλεί την αγγλικήν! (σε επίπεδο 1 τριμήνου της Α δημοτικού αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες). Μου εξηγεί λοιπόν πως από εδώ θα φύγουμε, και ότι στο gate που γράφει Denpasar, εννοεί πως εκεί απέξω είναι παρκαρισμένο το αεροπλάνο που θα μας παραλάβει. Αλλά το boarding θα ξεκινήσει από εδώ που είμαστε. Στην ερώτησή μου γιατί τα εισιτήρια και το timetable γράφει άλλα ντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα, κούνησε το κεφάλι με τον τρόπο που κουνήσανε και οι 2 προηγούμενοι υπάλληλοι. Μάλλον ανέβηκε επίπεδο η συζήτηση, και τα Αγγλικά που ξέραμε πιάσανε ταβάνι. Από κούνημα κεφαλιού πάντως σκίζουν άπαντες, σέικερ οι δικοί σου.
Στη σούμα λοιπόν: για το boarding gate τα εισιτήρια λένε 5, η κεντρική οθόνη 13, η μοναδική επιγραφή που γράφει τον επιθυμητό προορισμό είναι στο διάδρομο του gate 8 και ο μοναδικός υπάλληλος που εκστομίζει βρετανικής προέλευσης λέξεις, ισχυρίζεται ότι φεύγουμε από την 11. Και η πτήση φεύγει σε μισή ώρα. Αν υπάρχει βραβείο κωλοχανείου στη skytrax, ενημερώστε με να ψηφίσω πάραυτα.
Κάπου εκεί και για να μη με πάρουν τα κλάματα, σκεπτόμενος ότι πρέπει να ακροβολιστούμε και στις 4 δυνητικές επιλογές που έχουμε για να μη το χάσουμε, σκέφτομαι λογικά: τι στον κόρακα, από κει που θα φεύγουμε για Μπαλί, θα πρέπει να βρούμε και κανα λευκό ε; επιπλέον ο φιλότιμος αγγλομαθής υπάλληλος μου έδωσε και μια εξήγηση για το γιατί θα φύγουμε από εκεί. ΟΚ δεν ήταν και απύθμενου επιστημονικού υποβάθρου, αλλά ήταν κάτι. Πήρα λοιπόν την πραξικοπηματική απόφαση να πάμε όλοι στην 11, με εμένα να πηγαίνω ανά 5λεπτο να τσεκάρω κίνηση και στην 8, ώστε να βεβαιωθώ ότι δε θα φύγουμε από κει.
Στην 11 βρήκαμε 1.5 καρέκλα να κάτσουμε (η μισή ήταν με σπασμένη πλάτη) και για τους υπόλοιπους λειτούργησαν οι βαλίτσες ως σκαμπό. Κανένας λευκός so far. Ανακοινώσεις ανά 5λεπτο αλλά μόνο στα Ινδονησιακά – τα οποία ακούγονται παρεπιπτόντως σα να έχεις βάλει τα Ταϋλανδέζικα και τα Αραβικά μαζί στο μπλέντερ. Οι ανακοινώσεις γίνονταν μόνο στα Ινδονησιακά διότι:
α)δεν μπορείς να παράγεις ήχο κουνώντας το κεφάλι πάνω κάτω στα αγγλικά
β) Θα επαναστατήσουν οι ντόπιοι για αλλοίωση της ταυτότητας, της κουλτούρας και του Κορανίου
γ) δεν υπάρχει λόγος – βλέπεις κανένα μ@λ@κ@ λευκό τριγύρω;
δ) Όλα τα παραπάνω – και καμιά 20ρια λόγους ακόμα
Οι απαντήσεις και οι νικητές στο επόμενο τεύχος.
Οι άνδρες επιθύμησαν τσιγάρο και φαϊ, συνεπώς οδηγηθήκαμε πίσω από την ‘beyond this point’ ταμπέλες για τσιγάρο, και…ουπς, δεν υπάρχει πουθενά και τίποτα για φαϊ. Υπάρχει ένα με τζαμαρία προς τα εμάς, αλλά με είσοδο…ναι, το βρήκατε, πριν τον έλεγχο διαβατηρίων. Ο ίδιος της παρέας που πέρασε πριν, ξαναπήγε τώρα για να αγοράσει κανενα σάντουιτς. Πιθανολογώ ότι γύρισε γνωρίζοντας πια με τα μικρά τους ονόματα τους ελεγκτές με τους οποίους ενδεχομένως να κάνει και high-five. Στο μεταξύ στην επιστροφή μας στο gate γινόταν το εξής κωμικοτραγικό: μοιράζανε συσσίτιο. Στην ερώτηση μου προς τον αγγλομαθή υπάλληλο, κατάλαβα ότι το in-flight meal, στη Lion Air γίνεται on the ground meal. Έτσι (λέω εγώ) κερδίζουν χρόνο από το να έχουν στο αεροπλάνο τα τρόλεϋ πάνω κάτω και πανικόβλητες αεροσυνοδούς να σερβίρουν και να μαζεύουν για πτήση 1 ώρας. Δε’ ν’ κακό, ενδιαφέρουσα η στρατηγική τους επιλογή. Μη με ρωτήσετε αν φάγαμε, το φαγητό ήταν σε σακούλα Σκλαβενίτη με τοπικές σπεσιαλιτέ οι οποίες έτσι και ήταν καυτερές, θα με ακούγανε μέχρι το τερμιναλ 5. Δεν είναι και να ρισκάρεις στο αεροδρόμιο της Τζακάρτας, που να βρεις νερό. Εδώ δε μπορείς να βρεις gate.
Κανα 15λεπτο πριν την αναχώρηση, βρέθηκαν στο ίδιο gate και άλλοι 2-3 λευκοί, με τους οποίους ανταλλάξαμε πλατειά χαμόγελα ευχαρίστησης και ευτυχίας (μόνο που δεν αναφωνήσαμε ‘πατριώτη!’ ο ένας στον άλλο). Είχαμε πλέον και δικούς μας στην πτήση!
Στην αναγγελία στην Ταϋλανδοαραβική, για αναχώρηση της πτήσης για Μπαλί, δεν βγάλαμε ούτε μισή κουβέντα. Ωστόσο άπαντες στην αίθουσα σηκώθηκαν και οδεύανε προς την έξοδο. Ρώταγα έναν-έναν τους μαυριδερούς μελλοντικούς συνεπιβάτες μου, ‘Denpassar? Denpassar?’ λες και ήμουνα στα ΚΤΕΛ και έψαχνα το λεωφορείο για την Ακράτα. Παρόλο το καταφατικό κούνημα κεφαλιού, από το άγχος μου ακόμα δεν ήμουνα σίγουρος. Αφού σκόπευα με το που θα μπω στο αεροπλάνο να πάω στο cockpit, να χτυπήσω φιλικά τον ώμο του κυβερνήτη και να τον ρωτήσω αυτό το αεροπλάνο που κάνει στάση. Οι άλλοι πάντως είχαν εφησυχάσει: έλα μωρέ, το χουμε στανταράκι το 11(gate) δεν πάμε κουβά με τίποτα.
Βγήκαμε λοιπόν στο μπαλκονάκι, κάναμε γύρω γύρω το κτίριο, κατεβήκαμε τη σκαλίτσα, και εκεί μας περίμενε ο λέων.
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17554
Προσεχώς: Ένας αλλά Λέων...
Soekarno-Hatta International Airport, Jakarta, Indonesia
August 24 2008, 13:00
Μόλις έχουμε αποβιβαστεί από το Α319 της Royal Brunei, σε μια ζεστή και αφόρητα υγρή ατμόσφαιρα της Τζακάρτα – δε χάλασε το κλιματιστικό στη φυσούνα, προφανώς δεν έχει φυσούνα το μαγαζί. Περπατάμε προς τον έλεγχο διαβατηρίων, πριν από κει όμως βγάζουμε βίζα εισόδου. Στην παραλαβή αποσκευών, σκάνε μύτη καμιά 20ρια Ινδονήσιοι, με ένα καρότσι ανά χείρας, προσφέροντας απλόχερα και με το αζημίωτο τη βοήθειά τους. Και για να σας λύσω την απορία, όχι δεν υπήρχαν σκόρπια καρότσια πουθενά. Ή τον αχθοφόρο, ή κουβάλα τα μόνος σου μέχρι έξω. Προτιμήσαμε το πρώτο.
Ήδη από την άφιξή μου, έβλεπα πως το αεροδρόμιο Τζακάρτας θα εξελιχθεί σε απάτη (αγνοούσα βεβαίως το μέγεθος της απάτης). Όλη η διαδρομή μέχρι την παραλαβή αποσκευών, ήταν στρωμένη με πλακάκια ποιότητας 3ου υπογείου σε 2αρι παράπηγμα στο Μενίδι. Οι αρμοί των πλακιδίων σταυρώνανε ωσάν ο πλακάς να ήθελε να αναδείξει τη δουλειά του από πλακάκι ρετάλι σε πλάκα Καρύστου – εκτιμώ την προσπάθεια, αλλά δε του βγήκε. Σε όλες τις γωνίες τα πλακάκια είχαν ξηλωθεί, ενώ όλα τα υπόλοιπα είχαν κουφώσει – κοινώς, ο ήχος από το περπάτημα σου δημιουργούσε την αίσθηση ότι από κάτω δεν έχεις ελαφρομπετό αλλά το σπήλαιο της Παιανίας. Το ελεύθερο ύψος του κτιρίου – τουλάχιστον στο τέρμιναλ το δικό μας – ήταν εφάμιλλο μιας παράνομης σοφίτας (δε θες να χοροπηδήσεις στο χώρο αν δε θες το σοβά στο κεφάλι).
Όλα αυτά με εξέπληξαν με βάση το γεγονός πως το αεροδρόμιο δεν είναι παλιό (του 1985), και έχοντας διαβάσει για 5 τέρμιναλς, αρκετές εταιρείες που εξυπηρετεί κλπ κλπ, περίμενα κάτι καλύτερο. ΟΚ όχι το Changi, αλλά κάτι καλύτερο ρε αδερφέ. Αλλά τα καλύτερα έρχονταν.
Τελειώνουμε με το καλό από το σκέλος της άφιξής μας στη Τζακάρτα. Κάνουμε και συνάλλαγμα, και επειδή η ινδονησιακή ρούπια είναι και γαμώ τις νομισματικές δυνάμεις παγκοσμίως, για 100 ευρώ που ανταλλάσσουμε μας δίνουν 4-5 τούβλα χαρτονομίσματα για τα οποία ήθελες μια ακόμα χειραποσκευή. Περιττό να σημειώσω πως για τις επόμενες ημέρες οι διάλογοι για τα χρήματα ήταν του στυλ ‘μήπως σου περισσεύουν 2-3 εκατομμύρια να αγοράσω ένα ξύλινο ελεφαντάκι;’
Σε 3 ώρες πετάμε για Μπαλί, με την εκπάγλου καλλονής Lion Air (θα σας μυήσω στα μυστικά της λίγο παρακάτω). Το ίντερνετ δεν παρείχε κάποια πληροφόρηση για το τέρμινο από το οποίο φεύγει το αεροπλανάκι όταν έκλεινα τα εισιτήρια. Με τα πολλά, αφού ρωτήσαμε ντόπιους περαστικούς που είτε ζητάγαμε directions είτε βινύλ στολές δεν είδαμε διαφορά στην αντίδρασή τους, μας ενημέρωσε ένας Αυστραλός σέρφερ με τη σανίδα πάνω από το κεφάλι του ότι όλες οι domestic αναχωρήσεις είναι στο terminal 1. Μάλιστα. Πως πάνε εκεί; So mate, σε πάει ένα πουλμανάκι mate που κάνει τον κύκλο αυτό κάθε 15 λεπτά ok mate?
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17547
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17548
Το πουλμανάκι ήρθε λοιπόν, στο σημείο που μας υπέδειξε ο σέρφερ και πρέπει να είναι το ίδιο με το οποίο πήγε ο Ορέστης Μακρής στη Λεστινίτσα- μόνο η σκάλα έλειπε για τις κότες στην οροφή. Περιττό να πω πως οι 6 μας και οι αποσκευές μας έκλεισαν το λειτουργικό χώρο για οποιαδήποτε άλλη επιβίβαση. Free ride only για πάρτη μας. 10 λεπτά μετά αποβιβαστήκαμε στο terminal 1. Πολιτισμικό σοκ.
Στο τέρμιναλ γινόταν ένα χάος. Μα ένα χάος σας λέω, και έξω και μέσα. Θα μπορούσε να είχε γίνει πραξικόπημα και να εγκαταλείπανε τη χώρα οι αντιφρονούντες τη νέας εξουσίας και οι νοσταλγοί του Σουχάρτο. Θα μπορούσε να είναι μαζική φυγή γιατί το τσουνάμι έφτασε και στη Τζακάρτα (εδώ που τα λέμε μόνο εκεί δεν έφτασε). Θα μπορούσε τελοσπάντων να είναι ο δικός τους 15αυγουστος, και σε κατάσταση μέθης ο πρόεδρος να υποσχέθηκε free tickets and planespotting for everyone! Φευ. Το πιο σοκαριστικό; Στα μιλιούνια ανθρώπων που διέκρινες εντός και εκτός κτιρίου, δεν υπήρχε ούτε μισός λευκός. Όλοι ντόπιοι. Πρώτο σοκ – από τα πολλαπλά που έρχονται.
Πέρασε κανένα 10λεπτο για να καταλάβουμε γιατί έχει ουρές και μέσα και έξω. Έξω πέρναγες από ένα κιόσκι, στο οποίο σου δίνανε χαρτάκι με τον αριθμό των αποσκευών σου. Ή κάτι τέτοιο. Γιατί; Έλα ντε. Ένα μισαωράκι το φάγαμε εκεί. Η δεύτερη ουρά ξεκίναγε έξω από το κτίριο και η αρχή της ήταν μέσα. Ήταν ο έλεγχος αποσκευών, πριν οποιοδήποτε τσεκιν. Ταλαιπωρημένη χώρα από τρομοκρατία, δε τους κακίζω που το κάνανε. Εντός του κτιρίου τώρα, η Lion Air, είχε τη μερίδα του λέοντος – όνομα και πράμα – στα checkin desks- πάνω από 20 δικά της. H ουρά ήταν πια μικρότερη, αλλά οι περισσότεροι ήταν σε ομάδες 10 ατόμων, σαν εκδρομή της εργατικής εστίας. Επιτυχής ολοκλήρωση του checkin, μας παραδίδονται και οι αποδείξεις του μπακάλη για αγορά 3 αγγουριών και 1 οδοντόπαστας- pardon, οι κάρτες επιβίβασης ήθελα να πω.
Κουίζ: εντοπίστε μη-γηγενείς ανθρώπους (hint: δεν έχει λύση το κουίζ)
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17549
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17551
Στην ουρά του ελέγχου διαβατηρίων, παρατήρησα στη (μοναδική) οθόνη με τις αναχωρήσεις, πως για Denpasar (πρωτεύουσα Μπαλί) η θύρα ήταν η 13, ενώ στα τεφτέρια που μας έδωκαν η θύρα ήταν η 5. Κρατήστε το αυτό. Έλεγχος διαβατηρίων και περνάμε σε ένα κεντρικό μεγάλο διάδρομο, από τον οποίο όσο προχωρούσες ξεκινάγανε δεξιά κι αριστερά άλλες πτέρυγες που σε οδηγούσανε σε διαφορετικά gates. Για να καταλάβετε, φανταστείτε ότι το κτίριο από τον έλεγχο διαβατηρίων και μετά είχε τη δομή ψαροκόκκαλου. Στην αρχή κάθε τέτοιου διαδρόμου, είχε φωτεινή επιγραφή για τον προορισμό, ώστε να μη τον περπατήσεις όλον.
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17552
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17553
Ψάχνουμε το gate μας, με βάση τις μπακαλοαποδείξεις μας, και διαπιστώνουμε πως από την αντίστοιχη πύλη το αεροπλάνο φεύγει για έναν παγκοσμίως άγνωστο προορισμό. Επισημαίνω την ανακολουθία που είδα έξω στην κεντρική οθόνη, αλλά δε θυμάμαι ποια ακριβώς ήταν. Κάπου εκεί ανακαλύπτουμε ότι κεντρική οθόνη αναχωρήσεων…δεν υπάρχει! Το μόνο που βλέπεις είναι οι κίτρινες επιγραφές για τον προορισμό στο ξεκίνημα κάθε διαδρόμου. Τι κάνει κανείς; Ένας από μας ξαναβγήκε έξω (ω ναι, μπορούσες) για να δει το gate, και να ξαναμπεί στην ουρά για έλεγχο διαβατηρίων. Ωραία, είναι η 13. Πάμε οι αδαείς στη 13, για να διαπιστώσουμε ότι από τη 13 αναχωρεί αεροπλάνο για προορισμό εφάμιλλης αναγνωρισιμότητας με τον προηγούμενο. Δεν έχουμε άλλη λύση από το να χωριστούμε και να ψάξουμε μια μια τις θύρες.
Με τα πολλά βρίσκουμε τη θύρα 8 (νομίζω) η οποία είχε επιγραφή για Denpasar. Αλληλούια! Στα μισά του διαδρόμου, εκεί που είχε και μια ταμπέλα με εντολή ‘no smoking beyond this point’ βρίσκουμε ένα σεκιουριτά 4-5 μέτρα ‘beyond that point’ με σιγαρέττο στο χέρι. Ρωτώντας τον αν πάμε καλά από δω για Μπαλί, διακρίναμε σε σύννεφο καπνού και με αγέρωχο στυλ ΄l’etat c’est moi΄ προτεταμένο δάκτυλο προς τα ενδότερα του διαδρόμου, δηλωτικό αναρμοδιότητάς του να απαντήσει (ο άνθρωπος ήταν φτιαγμένος για μεγάλα πράματα, όχι για ευτελείς directions σε λευκούς τουρίστες). Συνεπώς φτάνουμε στην αίθουσα αναμονής. Καρέκλα ούτε για δείγμα, λευκός επίσης ούτε για δείγμα. Ρωτάμε μια (και μοναδική) υπάλληλο αν φεύγει το αεροπλανάκι μας από κει. Σε άπταιστα ινδονησιακά κουνάει το κεφάλι της αρνητικά, δείχνοντας με το δάκτυλο από τη μεριά που ήρθαμε. Σε άπταιστα αγγλικά αυτή τη φορά, μας δείχνει με τα δάκτυλα και ποιο gate να αναζητήσουμε. Επειδή παραγίναμε μπαλάκι του πινγκ πονγκ μέσα σε 20 λεπτά, φεύγω μόνος μου για το gate 11. Ήδη οι κοπέλες είναι 2 βήματα πριν την ψυχοσωματική κατάρρευση από αυτά που μας συμβαίνουν. Φτάνω στην 11, και βρίσκω 2 υπαλλήλους. Ο πρώτος μου κουνάει το κεφάλι πάνω κάτω πριν προλάβω να αρθρώσω την ερώτηση. Είτε απαντάει όχι σε όλα είτε δε γουστάρει να απαντήσει. Και ξάφνου το πρώτο καλό νέο του τελευταίου 20λεπτου: ο έτερος διακεκριμένος υπάλληλος ομιλεί την αγγλικήν! (σε επίπεδο 1 τριμήνου της Α δημοτικού αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες). Μου εξηγεί λοιπόν πως από εδώ θα φύγουμε, και ότι στο gate που γράφει Denpasar, εννοεί πως εκεί απέξω είναι παρκαρισμένο το αεροπλάνο που θα μας παραλάβει. Αλλά το boarding θα ξεκινήσει από εδώ που είμαστε. Στην ερώτησή μου γιατί τα εισιτήρια και το timetable γράφει άλλα ντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα, κούνησε το κεφάλι με τον τρόπο που κουνήσανε και οι 2 προηγούμενοι υπάλληλοι. Μάλλον ανέβηκε επίπεδο η συζήτηση, και τα Αγγλικά που ξέραμε πιάσανε ταβάνι. Από κούνημα κεφαλιού πάντως σκίζουν άπαντες, σέικερ οι δικοί σου.
Στη σούμα λοιπόν: για το boarding gate τα εισιτήρια λένε 5, η κεντρική οθόνη 13, η μοναδική επιγραφή που γράφει τον επιθυμητό προορισμό είναι στο διάδρομο του gate 8 και ο μοναδικός υπάλληλος που εκστομίζει βρετανικής προέλευσης λέξεις, ισχυρίζεται ότι φεύγουμε από την 11. Και η πτήση φεύγει σε μισή ώρα. Αν υπάρχει βραβείο κωλοχανείου στη skytrax, ενημερώστε με να ψηφίσω πάραυτα.
Κάπου εκεί και για να μη με πάρουν τα κλάματα, σκεπτόμενος ότι πρέπει να ακροβολιστούμε και στις 4 δυνητικές επιλογές που έχουμε για να μη το χάσουμε, σκέφτομαι λογικά: τι στον κόρακα, από κει που θα φεύγουμε για Μπαλί, θα πρέπει να βρούμε και κανα λευκό ε; επιπλέον ο φιλότιμος αγγλομαθής υπάλληλος μου έδωσε και μια εξήγηση για το γιατί θα φύγουμε από εκεί. ΟΚ δεν ήταν και απύθμενου επιστημονικού υποβάθρου, αλλά ήταν κάτι. Πήρα λοιπόν την πραξικοπηματική απόφαση να πάμε όλοι στην 11, με εμένα να πηγαίνω ανά 5λεπτο να τσεκάρω κίνηση και στην 8, ώστε να βεβαιωθώ ότι δε θα φύγουμε από κει.
Στην 11 βρήκαμε 1.5 καρέκλα να κάτσουμε (η μισή ήταν με σπασμένη πλάτη) και για τους υπόλοιπους λειτούργησαν οι βαλίτσες ως σκαμπό. Κανένας λευκός so far. Ανακοινώσεις ανά 5λεπτο αλλά μόνο στα Ινδονησιακά – τα οποία ακούγονται παρεπιπτόντως σα να έχεις βάλει τα Ταϋλανδέζικα και τα Αραβικά μαζί στο μπλέντερ. Οι ανακοινώσεις γίνονταν μόνο στα Ινδονησιακά διότι:
α)δεν μπορείς να παράγεις ήχο κουνώντας το κεφάλι πάνω κάτω στα αγγλικά
β) Θα επαναστατήσουν οι ντόπιοι για αλλοίωση της ταυτότητας, της κουλτούρας και του Κορανίου
γ) δεν υπάρχει λόγος – βλέπεις κανένα μ@λ@κ@ λευκό τριγύρω;
δ) Όλα τα παραπάνω – και καμιά 20ρια λόγους ακόμα
Οι απαντήσεις και οι νικητές στο επόμενο τεύχος.
Οι άνδρες επιθύμησαν τσιγάρο και φαϊ, συνεπώς οδηγηθήκαμε πίσω από την ‘beyond this point’ ταμπέλες για τσιγάρο, και…ουπς, δεν υπάρχει πουθενά και τίποτα για φαϊ. Υπάρχει ένα με τζαμαρία προς τα εμάς, αλλά με είσοδο…ναι, το βρήκατε, πριν τον έλεγχο διαβατηρίων. Ο ίδιος της παρέας που πέρασε πριν, ξαναπήγε τώρα για να αγοράσει κανενα σάντουιτς. Πιθανολογώ ότι γύρισε γνωρίζοντας πια με τα μικρά τους ονόματα τους ελεγκτές με τους οποίους ενδεχομένως να κάνει και high-five. Στο μεταξύ στην επιστροφή μας στο gate γινόταν το εξής κωμικοτραγικό: μοιράζανε συσσίτιο. Στην ερώτηση μου προς τον αγγλομαθή υπάλληλο, κατάλαβα ότι το in-flight meal, στη Lion Air γίνεται on the ground meal. Έτσι (λέω εγώ) κερδίζουν χρόνο από το να έχουν στο αεροπλάνο τα τρόλεϋ πάνω κάτω και πανικόβλητες αεροσυνοδούς να σερβίρουν και να μαζεύουν για πτήση 1 ώρας. Δε’ ν’ κακό, ενδιαφέρουσα η στρατηγική τους επιλογή. Μη με ρωτήσετε αν φάγαμε, το φαγητό ήταν σε σακούλα Σκλαβενίτη με τοπικές σπεσιαλιτέ οι οποίες έτσι και ήταν καυτερές, θα με ακούγανε μέχρι το τερμιναλ 5. Δεν είναι και να ρισκάρεις στο αεροδρόμιο της Τζακάρτας, που να βρεις νερό. Εδώ δε μπορείς να βρεις gate.
Κανα 15λεπτο πριν την αναχώρηση, βρέθηκαν στο ίδιο gate και άλλοι 2-3 λευκοί, με τους οποίους ανταλλάξαμε πλατειά χαμόγελα ευχαρίστησης και ευτυχίας (μόνο που δεν αναφωνήσαμε ‘πατριώτη!’ ο ένας στον άλλο). Είχαμε πλέον και δικούς μας στην πτήση!
Στην αναγγελία στην Ταϋλανδοαραβική, για αναχώρηση της πτήσης για Μπαλί, δεν βγάλαμε ούτε μισή κουβέντα. Ωστόσο άπαντες στην αίθουσα σηκώθηκαν και οδεύανε προς την έξοδο. Ρώταγα έναν-έναν τους μαυριδερούς μελλοντικούς συνεπιβάτες μου, ‘Denpassar? Denpassar?’ λες και ήμουνα στα ΚΤΕΛ και έψαχνα το λεωφορείο για την Ακράτα. Παρόλο το καταφατικό κούνημα κεφαλιού, από το άγχος μου ακόμα δεν ήμουνα σίγουρος. Αφού σκόπευα με το που θα μπω στο αεροπλάνο να πάω στο cockpit, να χτυπήσω φιλικά τον ώμο του κυβερνήτη και να τον ρωτήσω αυτό το αεροπλάνο που κάνει στάση. Οι άλλοι πάντως είχαν εφησυχάσει: έλα μωρέ, το χουμε στανταράκι το 11(gate) δεν πάμε κουβά με τίποτα.
Βγήκαμε λοιπόν στο μπαλκονάκι, κάναμε γύρω γύρω το κτίριο, κατεβήκαμε τη σκαλίτσα, και εκεί μας περίμενε ο λέων.
gallery/image_page.php?album_id=78&image_id=17554
Προσεχώς: Ένας αλλά Λέων...
aakunz
Concorde-Class-Member
- Εγγραφή
- 27/09/2003
- Μηνύματα
- 4.359
- Likes
- 3.033
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- GRL
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- BGSF
Άξιζε που περίμενα ένα χρόνο για να διαβάσω τη συνέχεια αυτού του μεγαλειώδους τριπ-ρηπόρτ-μπιζού-υπερπαραγωγή! Πόσο καιρό έκανε να σου μιλήσει η Σ. από τότε;
aakunz
Concorde-Class-Member
- Εγγραφή
- 27/09/2003
- Μηνύματα
- 4.359
- Likes
- 3.033
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- GRL
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- BGSF
Άλλη μία ενδιαφέρουσα πληροφορία: το υπεραεροδρόμιο της Jakarta έχει σχεδιαστεί από τον Paul Andreu, ο οποίος έχει σχεδιάσει -εκτός των άλλων- και το αγαπημένο αεροδρόμιο του μέλους OveLix, το CDG1. Μετά από αυτό, δεν απορώ για την underground εμπειρία σας...
Άλλα έργα του ιδίου και της ομάδας του: το αεροδρόμιο του Μπρουνέι, του Μπαχρέιν, ο νέος τερματικός της Λάρνακας καθώς και μία μελέτη του για το Don Muang. Παραδέξου ότι κάνεις συλλογή πτήσεων προς τα αεροδρόμιά του...
Άλλα έργα του ιδίου και της ομάδας του: το αεροδρόμιο του Μπρουνέι, του Μπαχρέιν, ο νέος τερματικός της Λάρνακας καθώς και μία μελέτη του για το Don Muang. Παραδέξου ότι κάνεις συλλογή πτήσεων προς τα αεροδρόμιά του...
Hunting a Shadow
Business-Class-Member
My God...έχω πάει σε όλα με εξαίρεση αυτό της Λάρνακας. Του Μπρουνέι δεν ήταν κακό, ενώ με το Don Muang έχω συναισθηματική σχέση (έχω προσ-απογειωθεί από κει τις περισσότερες φορές μετά τα LGAV & LGAT). Το Μπαχρέιν ας μη το σχολιάσω, και για το CDG ευθυγραμμίζομαι με Οβελίκιο.
Η Σ. παρεπιπτόντως όταν φτάσαμε Μπαλί επανήλθε, αλλά αν ήξερε τί ήξερα, θα με είχε χωρίσει στα 20,000 πόδια.
Η Σ. παρεπιπτόντως όταν φτάσαμε Μπαλί επανήλθε, αλλά αν ήξερε τί ήξερα, θα με είχε χωρίσει στα 20,000 πόδια.
fotis
Concorde-Class-Member
- Εγγραφή
- 04/02/2007
- Μηνύματα
- 1.714
- Likes
- 1
- Περιοχή
- Athens/Munich
- Website
- www.videoart.gr
- Αγαπημένη αεροπορική εταιρεία (ICAO Code)
- IMP
- Πλησιέστερο αεροδρόμιο (ICAO Code)
- EDDM
Άρτι αφιχθέντες εκ παρατεταμένων θερινών διακοπών και με την ελπίδα ότι ο καιρός θα συνεχίσει ζεστότατος έτσι ώστε να βρούμε την αφορμή για να συνεχίσουμε τις διακοπές από Δευτέρα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη:
Εδέησε ο Κύριος και κάποιος άλλος κύριος βρήκε το κουράγιο να πατήσει τα πλήκτρα και να γράψει πέντε αράδες.
Έτοιμος ήμουν να του στείλω τον ιό της γουρνογρίπης μέσω ιμέιλ, εσεμές, εμεμές, τζιπιές κλπ
α) Θα μπορούσαν να είναι επιβάτες που επωφελήθηκαν από "GUARANTED", "PAY 1 FLY 2", "SUPER NEW HUB IN BRATISLAVA-JUST 330 KILOMETERS FROM PRAGUE=FLY FOR 40% LESS" προσφορά της Skyeurope.
β) Θα μπορούσαν να είναι επιβάτες που ξέμειναν εκεί μετά την πτώχευση εταιρείας που έβγαζε συνεχώς προσφορές τύπου: "GUARANTED", "PAY 1 FLY 2", "SUPER NEW HUB IN BRATISLAVA-JUST 330 KILOMETERS FROM PRAGUE=FLY FOR 40% LESS"
γ) Θα μπορούσε η συγκεκριμένη πόλη να είναι ένας από τους σταθμούς του "ANNA VISSI 2008 WORLD TOUR"
Εδέησε ο Κύριος και κάποιος άλλος κύριος βρήκε το κουράγιο να πατήσει τα πλήκτρα και να γράψει πέντε αράδες.
Έτοιμος ήμουν να του στείλω τον ιό της γουρνογρίπης μέσω ιμέιλ, εσεμές, εμεμές, τζιπιές κλπ
Νομίζω πως τρία τινά μπορεί να συνέβησαν:Hunting a Shadow":1b29pegh said:
α) Θα μπορούσαν να είναι επιβάτες που επωφελήθηκαν από "GUARANTED", "PAY 1 FLY 2", "SUPER NEW HUB IN BRATISLAVA-JUST 330 KILOMETERS FROM PRAGUE=FLY FOR 40% LESS" προσφορά της Skyeurope.
β) Θα μπορούσαν να είναι επιβάτες που ξέμειναν εκεί μετά την πτώχευση εταιρείας που έβγαζε συνεχώς προσφορές τύπου: "GUARANTED", "PAY 1 FLY 2", "SUPER NEW HUB IN BRATISLAVA-JUST 330 KILOMETERS FROM PRAGUE=FLY FOR 40% LESS"
γ) Θα μπορούσε η συγκεκριμένη πόλη να είναι ένας από τους σταθμούς του "ANNA VISSI 2008 WORLD TOUR"