George
V.I.P.-Class-Member
- Εγγραφή
- 29/03/2003
- Μηνύματα
- 1.432
- Likes
- 123
Όταν έχω τις μαύρες μου, βάζω πάντα στο CD player το “Raindrops keep falling on my head” και συνέρχομαι. Δεν ξέρω γιατί, ίσως να μου ξυπνάει κάποια ανάμνηση από τα περασμένα χρόνια της αθωότητας. Και επειδή «αθωότητα σημαίνει έλλειψη φόβου» όπως επανέλαβε πρόσφατα κι ένας γνωστός αγαπημένος όλων συγγραφέας, η ιστορία που θα σας διηγηθώ μιλάει για 3+1* ανθρώπους που πήγαν στη σύγχρονη φωλιά του φόβου: τις ΗΠΑ. Ή, τουλάχιστον, αυτό πίστευα πριν πάω ο ίδιος. Και ακόμα δε σας είπα το καλύτερο: ο καθένας μας πέταξε με διαφορετική πτήση. Αλλά το ότι είμαστε ελαφρώς τρελοί δε χρειάζεται να το δικαιολογήσω γράφοντας σε αυτό το φόρουμ πιστεύω.
Ήταν, λοιπόν, μέσα Φλεβάρη όταν το Α320 της swiss ερχόταν να σταθμεύσει στο Α11 του χαμπ μας κι εγώ περνούσα για άλλη μια φορά τις πύλες του Βενιζέλου για να το συναντήσω.
LX 1843
ATH 0700 - ZRH 0850
A320, HB-IJI
Θέση 04A
Το HB-IJI ανεφοδιαζόταν την ώρα που μπήκα. Εγώ νύσταζα και οι οθόνες έδειχναν βίντεο με μπαμπουίνους να κάνουν διάφορα. Παρατηρούσα το seat pitch στην 04Α και σκεφτόμουν πόσοι μπαμπουίνοι θα χωρούσαν ανάμεσα στα γόνατά μου και το μπροστινό κάθισμα. Επίσης, παρατηρούσα τη συνεπιβάτιδά μου στην 04C, που είχε φορέσει στα γρήγορα έναν μπαμπουίνο πάνω της κι ήρθε. Ή μήπως ήταν βιζόν; Θα σας γελάσω...
Το πλήρωμα, πάντως, έδινε ρεσιτάλ φιλοξενίας. “We hope you feel comfortable on board”, έλεγαν και ξανάλεγαν όσο μας μετρούσαν και μας τσέκαραν για ζώνες, χειραποσκευές κλπ. Βρε μπας κι ο Ξένιος Δίας τελικά κατοικούσε στο Μάττερχορν;
Στο μεταξύ ξεκινήσαμε με την ακρίβεια ενός Άγγλου που έχει ραντεβού για απογευματινό τσάι. Μόνο που ήταν 7 το πρωί. Γύρω μας, τα τζάμπα αραγμένα Τζάμπο των Ελληνικών Αυτοκρατορικών Γραμμών και της Σκάι Εξπρές. Το αεροδρόμιο δεν είχε τίποτε νέο να μου δείξει κι έτσι αποφάσισα οριστικά ότι είχε έρθει η ώρα να σηκωθούμε.
07:09 τοπική, ο άνεμος στους 4 κόμβους, η θερμοκρασία στους 11 βαθμούς, η ορατότητα στα 10 μίλια και άνω και το HB-IJI με 142 κόμβους έπαιρνε τους 65,6 τόνους του από τον 03R και έπλεε για άλλη παραλία.
Η PIKAD 2J μας έφερε πάνω από το λιμάνι της Ραφήνας, ενώ προσπαθούσα να εντοπίσω μια αλάνα όπου μας έφερνε το σχολείο μου για εκδρομή στο Δημοτικό. Τα χρόνια της αθωότητας που λέγαμε...
Από κάτω η Αθήνα ξυπνούσε. Εγώ, πάλι, πεινούσα.
Στις 07:20 μου σέρβιραν πρωινό, στις 07:35 ήθελα κι άλλο. Όχι, δεν πλήρωσα τίποτε από όλα αυτά. (Όλα
Σας φαίνονται πολλά δηλαδή ) Το πλήρωμα τα μοίραζε δωρεάν, όπως και τα χαμόγελα, έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι πρέπει το σέρβις να γίνει ΑΡΓΑ, μπας και περάσουν οι 2:23’ εν πτήσει. Και δωσ’ του και δεύτερο bar service και δωσ’ του και duty free, ίσα που πρόλαβαν τις αναταράξεις που μας βρήκαν κοντά στις Άλπεις.
Στο μεταξύ είχαμε ήδη δει τα χιονισμένα βουνά της Κορινθίας, την Κέρκυρα, τα Τίρανα, το Σπλιτ και πετούσαμε πάνω από την Κοστάνδη.
Το περιοδικό της swiss είχε αφιέρωμα στη Θεσσαλονίκη. 3-4 περιοδικά αφημένα στο τέλος της καμπίνας δεν έλεγαν και πολλά (τι να τις κάνω τις συμβουλές εσωτερικής διακόσμησης, θα αλλάξω τις κουρτίνες στην Εκόνομυ ή τις αλατιέρες στην Μπίζνες; ), ενώ οι οθόνες εξακολουθούσαν να δείχνουν βαρετά βιντεάκια και διαφημίσεις της εταιρίας. Κι έτσι χρησιμοποίησα την αγαπημένη μου μορφή IFE: το παράθυρο. Ακολουθώντας την NEGRA 1A, κατεβαίναμε προς το διάδρομο 14 του Κλότεν με overcast από πάνω μας και ένα μυστηριώδες φως στο βάθος να φωτίζει περίεργα την πρωινή πάχνη πάνω από τα λιβάδια πέριξ της Ζυρίχης. Είχε προηγηθεί ηχογραφημένη πλήρης ανακοίνωση ασφαλείας στα Ελληνικά για να προλάβει τους απείθαρχους συμπατριώτες μας πριν σηκωθούν όρθιοι όποτε τους κα...πνίσει.
08:32 τοπική, 18 ολόκληρα λεπτά πριν την προγραμματισμένη ώρα άφιξης και με 6,3 τόνους λιγότερο καύσιμο μαζί του, το HB-IJI γυρνούσε στην πατρίδα του. Από τότε που αποχωρίστηκε τα αδερφάκια του στην Τουλούζη είχαν ήδη περάσει ακριβώς έντεκα χρόνια κι όμως με τα ολοκαίνουργια δερμάτινα καθίσματά του και την προσεκτική φροντίδα της μαμάς swiss μάς είχε μεταφέρει ανετότατα μέχρι το αεροδρόμιο-σπίτι του.
__________________________________________________
+++
άνετο seat pitch, άριστο πλήρωμα, καθαρή και σε εξαιρετική κατάσταση καμπίνα αεροσκάφους.
Special touch για ειδικών απαιτήσεων αφυδατωμένες επιβάτιδες: σπρέυ ενυδάτωσης και κρέμα χεριών σε ειδικά μπουκαλάκια στις τουαλέτες (
), που απευθύνονταν μάλλον σε εκείνη την παλιά κυρία που το πρωί ήταν στο βροχερό Λονδίνο, το μεσημέρι στο ξηρό Κάιρο και το βράδυ στη δροσερή Αθήνα και το μόνο που την κρατούσε ζωντανή ήταν η εξαιρετική λακ στα μαλλιά της...
---
το catering. Αν μιλήσω θα γίνω αφόρητα γκρινιάρης...
__________________________________________________
-Και τι συμπεράσματα έβγαλες τελικά, George;
-Ακούστε να δείτε. Οι Ελβετοί λένε πως έχουν τρία κοινά χαρακτηριστικά: είναι τραπεζίτες, τρώνε καλές σοκολάτες και σε κάθε στραβή -για την υπόλοιπη ανθρωπότητα- ιστορική συγκυρία νίπτουν τας χείρας τους. Επίσης, το ότι δεν τσακώνονται με κανέναν όντας στο μέσο της Ευρώπης τους έχει κάνει ευάλωτους στο να δέχονται διάφορες κακές επιρροές ως λαός. Μετά από αυτή την πτήση τις συνειδητοποίησα όλες: Οι Ελβετοί είναι ακριβείς ωσάν Άγγλοι, φιλόξενοι ωσάν αρχαίοι Έλληνες και ευχάριστοι ωσάν...Τυρολέζοι. Το αυτό επιθυμούν και δια την εταιρίαν τους. Αν ήταν και πιο γενναιόδωροι με το φαγητό...
-Παλιά, αλλιώς μας τα έλεγες για τη swiss και το φαΐ της, George.
-Από τότε πολλά έχουν αλλάξει... Το καλό είναι ότι στη swiss άλλαξε μόνο το catering, όχι ο πολιτισμός τους.
-Και μετά, και μετά;
-Με το που κατέβηκα από το αεροπλάνο και αφού τσέκαρα ότι στο apron δεν υπήρχε τίποτε ικανό να εξάψει το φακό μου, κατευθύνθηκα ντουγρού για το πρώτο διαθέσιμο καφέ του Κλότεν. Μετά το σαντουιτσάκι και το χυμό, ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω την 5ωρη αναμονή για την LX040.
* “3+1”, όχι γιατί ο τελευταίος δεν ήταν άνθρωπος, αλλά απλώς γιατί δεν είναι μέλος στο φόρουμ.
Ήταν, λοιπόν, μέσα Φλεβάρη όταν το Α320 της swiss ερχόταν να σταθμεύσει στο Α11 του χαμπ μας κι εγώ περνούσα για άλλη μια φορά τις πύλες του Βενιζέλου για να το συναντήσω.
LX 1843
ATH 0700 - ZRH 0850
A320, HB-IJI
Θέση 04A
Το HB-IJI ανεφοδιαζόταν την ώρα που μπήκα. Εγώ νύσταζα και οι οθόνες έδειχναν βίντεο με μπαμπουίνους να κάνουν διάφορα. Παρατηρούσα το seat pitch στην 04Α και σκεφτόμουν πόσοι μπαμπουίνοι θα χωρούσαν ανάμεσα στα γόνατά μου και το μπροστινό κάθισμα. Επίσης, παρατηρούσα τη συνεπιβάτιδά μου στην 04C, που είχε φορέσει στα γρήγορα έναν μπαμπουίνο πάνω της κι ήρθε. Ή μήπως ήταν βιζόν; Θα σας γελάσω...
Το πλήρωμα, πάντως, έδινε ρεσιτάλ φιλοξενίας. “We hope you feel comfortable on board”, έλεγαν και ξανάλεγαν όσο μας μετρούσαν και μας τσέκαραν για ζώνες, χειραποσκευές κλπ. Βρε μπας κι ο Ξένιος Δίας τελικά κατοικούσε στο Μάττερχορν;
Στο μεταξύ ξεκινήσαμε με την ακρίβεια ενός Άγγλου που έχει ραντεβού για απογευματινό τσάι. Μόνο που ήταν 7 το πρωί. Γύρω μας, τα τζάμπα αραγμένα Τζάμπο των Ελληνικών Αυτοκρατορικών Γραμμών και της Σκάι Εξπρές. Το αεροδρόμιο δεν είχε τίποτε νέο να μου δείξει κι έτσι αποφάσισα οριστικά ότι είχε έρθει η ώρα να σηκωθούμε.
07:09 τοπική, ο άνεμος στους 4 κόμβους, η θερμοκρασία στους 11 βαθμούς, η ορατότητα στα 10 μίλια και άνω και το HB-IJI με 142 κόμβους έπαιρνε τους 65,6 τόνους του από τον 03R και έπλεε για άλλη παραλία.
Η PIKAD 2J μας έφερε πάνω από το λιμάνι της Ραφήνας, ενώ προσπαθούσα να εντοπίσω μια αλάνα όπου μας έφερνε το σχολείο μου για εκδρομή στο Δημοτικό. Τα χρόνια της αθωότητας που λέγαμε...
Από κάτω η Αθήνα ξυπνούσε. Εγώ, πάλι, πεινούσα.
Στις 07:20 μου σέρβιραν πρωινό, στις 07:35 ήθελα κι άλλο. Όχι, δεν πλήρωσα τίποτε από όλα αυτά. (Όλα
Σας φαίνονται πολλά δηλαδή ) Το πλήρωμα τα μοίραζε δωρεάν, όπως και τα χαμόγελα, έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι πρέπει το σέρβις να γίνει ΑΡΓΑ, μπας και περάσουν οι 2:23’ εν πτήσει. Και δωσ’ του και δεύτερο bar service και δωσ’ του και duty free, ίσα που πρόλαβαν τις αναταράξεις που μας βρήκαν κοντά στις Άλπεις.Στο μεταξύ είχαμε ήδη δει τα χιονισμένα βουνά της Κορινθίας, την Κέρκυρα, τα Τίρανα, το Σπλιτ και πετούσαμε πάνω από την Κοστάνδη.
Το περιοδικό της swiss είχε αφιέρωμα στη Θεσσαλονίκη. 3-4 περιοδικά αφημένα στο τέλος της καμπίνας δεν έλεγαν και πολλά (τι να τις κάνω τις συμβουλές εσωτερικής διακόσμησης, θα αλλάξω τις κουρτίνες στην Εκόνομυ ή τις αλατιέρες στην Μπίζνες; ), ενώ οι οθόνες εξακολουθούσαν να δείχνουν βαρετά βιντεάκια και διαφημίσεις της εταιρίας. Κι έτσι χρησιμοποίησα την αγαπημένη μου μορφή IFE: το παράθυρο. Ακολουθώντας την NEGRA 1A, κατεβαίναμε προς το διάδρομο 14 του Κλότεν με overcast από πάνω μας και ένα μυστηριώδες φως στο βάθος να φωτίζει περίεργα την πρωινή πάχνη πάνω από τα λιβάδια πέριξ της Ζυρίχης. Είχε προηγηθεί ηχογραφημένη πλήρης ανακοίνωση ασφαλείας στα Ελληνικά για να προλάβει τους απείθαρχους συμπατριώτες μας πριν σηκωθούν όρθιοι όποτε τους κα...πνίσει.
08:32 τοπική, 18 ολόκληρα λεπτά πριν την προγραμματισμένη ώρα άφιξης και με 6,3 τόνους λιγότερο καύσιμο μαζί του, το HB-IJI γυρνούσε στην πατρίδα του. Από τότε που αποχωρίστηκε τα αδερφάκια του στην Τουλούζη είχαν ήδη περάσει ακριβώς έντεκα χρόνια κι όμως με τα ολοκαίνουργια δερμάτινα καθίσματά του και την προσεκτική φροντίδα της μαμάς swiss μάς είχε μεταφέρει ανετότατα μέχρι το αεροδρόμιο-σπίτι του.
__________________________________________________
+++
άνετο seat pitch, άριστο πλήρωμα, καθαρή και σε εξαιρετική κατάσταση καμπίνα αεροσκάφους.
Special touch για ειδικών απαιτήσεων αφυδατωμένες επιβάτιδες: σπρέυ ενυδάτωσης και κρέμα χεριών σε ειδικά μπουκαλάκια στις τουαλέτες (
), που απευθύνονταν μάλλον σε εκείνη την παλιά κυρία που το πρωί ήταν στο βροχερό Λονδίνο, το μεσημέρι στο ξηρό Κάιρο και το βράδυ στη δροσερή Αθήνα και το μόνο που την κρατούσε ζωντανή ήταν η εξαιρετική λακ στα μαλλιά της...---
το catering. Αν μιλήσω θα γίνω αφόρητα γκρινιάρης...
__________________________________________________
-Και τι συμπεράσματα έβγαλες τελικά, George;
-Ακούστε να δείτε. Οι Ελβετοί λένε πως έχουν τρία κοινά χαρακτηριστικά: είναι τραπεζίτες, τρώνε καλές σοκολάτες και σε κάθε στραβή -για την υπόλοιπη ανθρωπότητα- ιστορική συγκυρία νίπτουν τας χείρας τους. Επίσης, το ότι δεν τσακώνονται με κανέναν όντας στο μέσο της Ευρώπης τους έχει κάνει ευάλωτους στο να δέχονται διάφορες κακές επιρροές ως λαός. Μετά από αυτή την πτήση τις συνειδητοποίησα όλες: Οι Ελβετοί είναι ακριβείς ωσάν Άγγλοι, φιλόξενοι ωσάν αρχαίοι Έλληνες και ευχάριστοι ωσάν...Τυρολέζοι. Το αυτό επιθυμούν και δια την εταιρίαν τους. Αν ήταν και πιο γενναιόδωροι με το φαγητό...
-Παλιά, αλλιώς μας τα έλεγες για τη swiss και το φαΐ της, George.
-Από τότε πολλά έχουν αλλάξει... Το καλό είναι ότι στη swiss άλλαξε μόνο το catering, όχι ο πολιτισμός τους.
-Και μετά, και μετά;
-Με το που κατέβηκα από το αεροπλάνο και αφού τσέκαρα ότι στο apron δεν υπήρχε τίποτε ικανό να εξάψει το φακό μου, κατευθύνθηκα ντουγρού για το πρώτο διαθέσιμο καφέ του Κλότεν. Μετά το σαντουιτσάκι και το χυμό, ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω την 5ωρη αναμονή για την LX040.
* “3+1”, όχι γιατί ο τελευταίος δεν ήταν άνθρωπος, αλλά απλώς γιατί δεν είναι μέλος στο φόρουμ.
)
:twisted: 
