Η ορχιδέα, ο σεϊχης, η σανίδα του σερφ και ο Πολ Ποτ

[Hunting a Shadow]

...ή αλλιώς μια 15ημερη εκδρομή 3 ζευγαριών σε 5 χώρες, με 9 πτήσεις και 6 αεροδρόμια:



16/8/2008, Athens-Bangkok, Thai Airways (B777-200)
19/8/2008, Bangkok-Phnom Penh Bangkok Airways (A320)
21/8/2008, Phnom Penh-Bangkok, Bangkok Airways (A320)
21/8/2008, Bangkok-Bandar Seri Begawan, Royal Brunei Airlines (B767-300)
24/8/2008 Bandar Seri Begawan-Jakarta, Royal Brunei Airlines (A320)
24/8/2008, Jakarta-Denpasar, Lion Air (B737-400)
29/8/2008, Denpasar-Singapore, Valuair (A320)
30/8/2008, Singapore-Bangkok, Thai Airways (B777-200)
31/8/2008, Bangkok-Athens, Thai Airways (B777-200)

 

[Hunting a Shadow]

Προεργασία:

Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο τουρνέ στη ΝΑ Ασια δεν ήταν η πρώτη επιλογή. Ούτε καν η δεύτερη ή η τρίτη. Αρχικα το πρότζεκτ ήταν σαφάρι σε Τανζανία + μπάνια στη Ζανζιβάρη, αλλά για να το κάνεις σωστά και όχι σα πρόβατο από τα λιγοστά ελληνικά ταξιδιωτικά πρακτορεία που οργανώνουν το εγχείρημα, η τιμή πήγαινε στο Θεό.

Η επόμενη επιλογή ήταν Αίγυπτος με Ζανζιβάρη. Ξέρω, παράξενος συνδυασμός, αλλά για σκεφτείτε: Αθήνα-Κάιρο-Αθήνα με Α3, και Κάιρο-Ζανζιβάρη-Κάιρο (μέσω Αντίς Αμπέμπα με Ethiopian Airlines), τελική τιμή 700€. Είμασταν έτοιμοι για booking αλλά οι περιπλοκές στο εμβόλιο κίτρινου πυρετού για κοπέλα στην παρέα που έγινε μαμά πέρσι, και για τις οποίες ενημερωθήκαμε όταν πήγαμε στην κλινική για τα εμβόλια, πέταξαν στον κάλαθο και αυτή την προοπτική.

Τρίτη κατά σειρά ιδέα που κρατήθηκε στον αφρό για λίγες μόνο μέρες: Σρι Λάνκα+Μαλδίβες (και 1 βράδυ Ντόχα). Η τιμή ήταν καλή (1000€) και πετάγαμε και με Qatar & Sri Lankan που το ήθελα, αλλά η ασταθής πολιτική κατάσταση στη Σρι Λάνκα με βομβιστικές επιθέσεις κλπ κλπ, μας οδήγησε σε ένα ακόμα abort.

Και πλέον είμαστε 4 Αυγούστου, στο σημείο μηδέν, για να οργανώσουμε ένα μακρινό ταξίδι που θα ξεκινήσει σε 10 μέρες. Τί να κάνω; Ε τί θέλατε να κάνω...όπως λέει και η διαφήμιση, αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε: Νοτιοανατολική Ασία, για τέταρτη φορά τα τελευταία 7 χρόνια.

 

[Hunting a Shadow]

Σάββατο 16 Αυγούστου, 16:15
ATH-BKK, Thai Airways 772

Ευτυχώς είμαστε 6 και όχι 2 άτομα,και κάναμε τσεκ-ιν ιντερνετικώς. Διότι τώρα θα σας έγραφα trip report για το ATH-RHO-ATH με ΟΑ και Α3. Σπαταλήσαμε 25 λεπτά ψάχνοντας το κινητό μου στο σπίτι, με τις αποσκευές φορτωμένες στο ταξί, να τις κάνω άνω κάτω από το πορτμπαγκάζ και να μη βρίσκω τίποτα. Εν τέλει το βρήκαμε σε κάποιο άκυρο σημείο στο σπίτι, με μένα να σκέφτομαι πως ακόμα δεν έφυγα από το σπίτι και είμαι κάθιδρος. Και φυσικά δεν έχει ντουσάκι για τις επόμενες 16 ώρες.
Στο τσεκ-ιν χαλαρά τα πράγματα. (μετάφραση: είμασταν μόνοι μας στο counter γιατί είμασταν οι τελευταίοι). Απαραίτητη βόλτα απο Παπασωτηρίου. Βιβλία, εφημερίδες, σταυρόλεξα για τους άντρες, Ciao-Hello-Sorry-Very Sorry-Unbelievably extremely sorry για τις γυναίκες. Μη ξεχνάτε, πρέπει να έχουμε αρκετό υλικό για 9 πτήσεις. Χρόνος για χάζι σε ρούχα φρου φρου κι αρώματα δεν υπήρχε, συνεπώς κατευθυνθήκαμε στο gate.

Είναι η πρώτη φορά που πέταγα με 772 της Thai. Μέχρι τώρα στις πτήσεις Αθήνα-Μπανγκόκ και αντίστροφα είχα επιβιβαστεί σε 747, MD-11 και 777-300, το οποίο αν δε κάνω λάθος χρησιμοποιούσε ανελλιπώς μέχρι το καλοκαίρι. Να υποθέσω ότι επειδή αύξησε τα εβδομαδιαία δρομολόγια από 3 σε 4 έβαλε το 772; Μπορεί (ας μας πούνε και οι έχοντες τα extra inside info αν ξέρουν κάτι παραπάνω).Στρογγυλοκαθήσαμε στις σειρές 53 D-E-F & 54 D-E-F. Τα κοριτσάκια μπροστά, τα αγοράκια πίσω. Σα σε σχολική εκδρομή.

Η μεγάλη αλλαγή έγκειται στο video on-demand που είχα τσεκάρει από το ιντερνετ πως θα έβρισκα. Τα 773 προ 2ετίας δεν είχαν καν προσωπικές οθόνες. Το seat-pitch ήταν πολύ καλό, τα καθίσματα ολοκαίνουργια και γεμάτα χρώμα. Το υποπόδιο περίμενε με λαχτάρα να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Fotis , αλλά του έδωσα εντολή να περιμένουν λίγο καιρό ακόμα, ε Φώτη;

Ένα πράγμα δεν έχω καταλάβει με αυτή την Thai. Πως καταφέρνει και έχει πάντα τις πιο μπουρούχες αεροσυνοδούς. Δεν είναι ότι είναι γριές. Ίσα ίσα. Είναι μπουρούχες. Λες και τις κοιτάνε στη φάτσα, ή λες και οι όμορφες θεωρούνται overqualified και απορρίπτονται. Ειδικά μια της business class είχε ένα χαμόγελο, μα ένα χαμόγελο...ό,τι πρέπει να το έχεις σε φωτογραφία μπροστά στη σούπα του μπόμπιρα για να φάει έντρομος όλο το φαγητό του. Και αυτό το χαμόγελο είναι για κάποιους η πρώτη εικόνα καθ’οδόν για την Land of thousand smiles. Μπρρρ....

Η απογείωση έγινε με 10λεπτη καθυστέρηση. Λίγο μετά την απογείωση σερβιρίστηκαν αναψυκτικά, και (ενώ οι οσμές του φαγητού είχαν κατακλύσει την καμπίνα) οι γνωστές καυτές πετσέτες που εκτός από τα μικρόβια, σκοτώνουν και το δέρμα σου στις θερμοκρασίες που στις σερβίρουν. Το φαγητό, που είχε πάντα διπλή επιλογή, εδώ ήταν κοτόπουλο γλικόξινο ή ψάρι με κάρρυ πιπεριές και κάτι άλλα τέτοια δροσερά. Να σημειώσω εδώ πως παρόλο που έχω ζήσει στην Μπανγκόκ ένα διάστημα της ζωής μου, το μόνο που δε κατάφερα να αφομοιώσω ποτέ ήταν το φαγητό τους. Είναι πολύ καυτερό για τον με μηδενικές αντοχές ουρανίσκο μου. Το φαγητό ήταν καλό, τα σερβίτσια ήταν μεταλλικά (για όποιον δε γνωρίζει, είμαι φανατικός συλλέκτης μεταλλικών κουταλιών αεροπορικών εταιρειών, μόνο που τα τελευταία χρόνια η αντικατάστασή τους με πλαστικά έχει περιορίσει το ρυθμό αύξησης της συλλογής). Βέβαια κουτάλια της Thai πρέπει να έχω πάνω από 15, αλλά λίγα ακόμα τί πειράζει;ε;

Ήδη κατά τη διάρκεια του φαγητού επεξεργαζόμουνα το IFE. Προσωπικά, τα in demand τα έχω συναντήσει άλλες δύο φορές, και δυστυχώς χωρίς μεγάλες δυνατότητες χρησιμοποίησής τους λόγω μικρής διάρκειας πτήσης: Air Canada, από Τορόντο για Βερμούδες και Emirates, Μπανγκόκ-Χονγκ Κονγκ. Της Air Canada ήταν το ανώτερο όλων, από πλευράς ποικιλίας ταινιών. Αλλά δε θέλω να μυξοκλαφτώ, με απασχόλησαν μια χαρά, τόσο που οι εφημερίδες και τα σταυρόλεξα μείνανε όλα κλειδωμένα στην τσάντα.
Τις επόμενες ώρες τις πέρασα βλέποντας την ταινία Dan in real life. Χαζοταινιούλα, αλλά η ώρα περνάει. Στο μεταξύ τα φώτα σιγοσβήνανε, και όλο και περισσότερος κόσμος βυθιζότανε σε νιρβάνα. Οι αεροσυνοδοί περνάγανε συνεχώς με γεμάτα ποτήρια πορτοκαλάδας και νερού. Να σημειώσω πως καθ’όλη τη διάρκεια της πτήσης έβρισκες τουλάχιστον 5 αεροσυνοδούς είτε στο διάδρομο είτε στην κουζίνα. Όχι σαν μερικές μερικές αεροπορικές (ονόματα δε λέμε, ελληνοισπανικά συμφέροντα δε θίγουμε) Οι νεροφίδες φίλοι μου παραγγέλνανε το ένα κρασι πίσω από το άλλο, τα οποία οι Ταϋλανδές φέρνανε δίχως δεύτερη συζήτηση.
Ήρθε η ώρα για μια βόλτα πάνω κάτω στο αεροσκάφος. Το 772 έχει σαφώς λιγότερο δρόμο για περπάτημα απ’ότι το 773. Ίσως τρώει και αρκετό χώρο η business δε ξέρω. Ο κόσμος κατά τα 2/3 κοιμόταν. Οι Έλληνες περίπου μισοί, Ταϋλανδοί και κίτρινη φυλή γενικά ένα 40%, και ένα 10% πρέπει να ήταν Australian mates.

Ξανακάθησα. Για να περάσει η ώρα είδα για 47η φορά το φυγά. Σκεφτείτε ότι τον έβαλα στη γαλλική βερσιόν για να δω σε τί κατάσταση είναι τα Γαλλικά μου (σκατά είναι, αν σκεφτόσασταν να με ρωτήσετε). Η αλήθεια είναι πάντως πως δεν άντεξα πολύ ώρα να ακούω τον Χάρισον Φορντ να μιλάει σα τον πρίγκηπα Αλβέρτο και το γύρισα στο Αγγλικό. Στο μεταξύ οι γυναίκες είχαν καταπιεί γλυστρίδα, μιλάγανε και οι 3 μαζί, αμφιβάλλω αν άκουγε η μία την άλλη, αλλά περνάγανε καλά αν κρίνω από τα συνεχή χαχανητά. Ευτυχώς για εκείνες οι γειτονικοί συνεπιβάτες ήταν Ταϋλανδοί, και παρέμειναν στωικά σιωπηλοί ελπίζοντας πως μεταθανάτια ο Βούδας θα τους επιβραβεύσει για την ιώβειο υπομονή τους. (οι Έλληνες απλά θα μας είχαν πετάξει μαζί με τα καθίσματα μας κάπου πάνω από το Ιράκ.
Στα μέσα της ταινίας αρχίσανε οι γνωστές αναταράξεις. Ουδέποτε όλα αυτά τα χρόνια έλαβα εξήγηση από την Thai για αυτές τις αναταράξεις που εμφανίζονται πάντα πάνω από την Ινδία (και πιστέψτε με, η πτήση πάνω από Ινδία takes forever). Σε μια πτήση με Gulf το 2004 ωστόσο, έλαβα την απάντηση μου: στροβιλισμοί αέριων μαζών που δημιουργούνται από τα Ιμαλάια. Τώρα αν είναι επιστημονικά επαρκής η εξήγηση ή όχι, θα σας γελάσω.

Περίπου 2 ώρες πριν την προσγείωση, τα φώτα ανάψανε πάλι, και η μυρωδιά του πρωινού είχε φτάσει ήδη στα ρουθούνια μας. Επιλογή μεταξύ ομελέτας ή κρέπας. Στο συγκεκριμένο κομμάτι η Thai είναι βαρετά μονότονη, πάντα αυτά βγάζει. Το καλό είναι ότι τρώγονται αμφότερα. Η Ταϋλανδή αεροσυνοδός άκουσε έντρομη τον εξ αριστερών μου φίλο να της παραγγέλνει ένα ακόμα ποτηράκι κρασί. ‘Πάει με το λουκάνικο της ομελέτας’ της εξηγεί, αλλά νομίζω το έκανε χειρότερο. Τέλοσπάντων το ποτήρι Νο 29 ήρθε 3 λεπτά αργότερα.
Στο λίγο χρόνο που απέμεινε, δοκίμασα να παίξω τα quizάκια του IFE τα οποία μου φάνηκαν αρκούντως βαρετά. Στη Μπανγκόκ δεν είχε ακόμα βγει το πρώτο φως, οπότε χαζέψαμε όλη μαζί μια πόλη με φωτάκια, και μια πόλη με φωτάκια είναι πάντα όμορφη όπως ξέρετε.

Η προσγείωση ήρεμη και επαγγελματική. Κλαπα κλουπα δεν είχαμε ευτυχώς – την τελευταία φορά νόμιζα ότι είμαι σε συναυλία και πως ο Βέρτης (παρντόν, ο πιλότος) για να ευχαριστήσει το κοινό του θα κάνει και μια τελευταία προσγειοαπογείωση και μετά στο καμαρίνι (παρντόν, πιλοτήριο) για αυτόγραφο.

Συνολικά:
Ακρίβεια: 10 λεπτά καθυστέρηση, αλλά και προσγείωση 15 λεπτά ahead of schedule. Μια χαρά.
Αεροσκάφος: 8/10 Αν και μικρό για βόλτες, ήταν καθαρό, με ολοκαίνουργια καθίσματα, ικανοποιητικό seat-pitch.
Πλήρωμα: Εμφάνιση 0/10, service 10/10.

Μείνετε μαζί μας για να δείτε:

Εμ...8 πτήσεις και 6 αεροδρόμια ακόμα;

 

[aakunz]

"Oh la la! C' est merveilleux!" όπως θά 'λεγαν και οι γαλλο-καναδέζες θαυμάστριες του Χάρισον Φόρντ, για την ερμηνεία του...

Συνέχισε να γράφεις, για το καλό όλων μας!

 

[fotis]

Στο μεταξύ οι γυναίκες είχαν καταπιεί γλυστρίδα, μιλάγανε και οι 3 μαζί, αμφιβάλλω αν άκουγε η μία την άλλη, αλλά περνάγανε καλά αν κρίνω από τα συνεχή χαχανητά. Ευτυχώς για εκείνες οι γειτονικοί συνεπιβάτες ήταν Ταϋλανδοί, και παρέμειναν στωικά σιωπηλοί ελπίζοντας πως μεταθανάτια ο Βούδας θα τους επιβραβεύσει για την ιώβειο υπομονή τους. (οι Έλληνες απλά θα μας είχαν πετάξει μαζί με τα καθίσματα μας κάπου πάνω από το Ιράκ.

Quiz:
Μία γυναίκα σε ταξίδι είναι μεγάλος μπελάς,
δύο γυναίκες σε ταξίδι είναι καταστροφή,
τρεις γυναίκες σε ταξίδι τι είναι;


Μήπως τελικά είναι καλύτερα να ταξιδεύεις με μωρά και πιτσιρίκια αντί για γυναίκες;

Νοτιοανατολική Ασία, για τέταρτη φορά τα τελευταία 7 χρόνια.

Όταν σε είχα ρωτήσει αν πηγαίνεις πάλι στο "εξοχικό" είχα το σκοπό μου...
Αντί να πληρώνουμε ξενοδοχεία κάθε φορά που πηγαίνουμε, μήπως να μας έδινες τα κλειδιά του εξοχικού;



Υ.Γ. Έχω και εξοχικό στην Ταϊλάνδη, πάμε μια βόλτα;

 

[Hunting a Shadow]

19/8/2008, 06:15
Suvarnabhumi Airport, Bangkok


Το ξυπνητήρι ακουγόταν στα αυτιά μου περίπου όπως οι σειρήνες του πολέμου. Πού πάμε ρε παιδιά στις 5:15 το πρωί, για μπεκάτσες; Α, είναι εκείνη η πτήση για Πνομ Πενχ. Λαμπρά. Ό,τι πρέπει μετά από μπαρότσαρκα, λιβανέζικο φαγητό και 2,5 ολόκληρες, γεμάτες και χορταστικές ώρες ύπνου.
Τσεκ-άουτ στα άγρια χαράματα σαν επικηρυγμένοι, και επιβίβαση σε 2 ταξί για αεροδρόμιο.

Η Bangkok Airways δεν έχει e-checkin, συνεπώς όλα στο αεροδρόμιο. Στο counter πρέπει να πετύχαμε από τα μεγαλύτερα σαϊνια. Συνολικά σπτάλησε 35 λεπτά για να μας κάνει το τσεκιν. Έλεος καμάρι μου τσεκιν μας κάνεις όχι διαθήκη. Περιμένοντας αναγκαστικά, άρχισα να φέρνω βόλτες το αεροδρόμιο πάνω κάτω, φωτογραφίζοντας τα counters της Bangkok Airways,
gallery/image_page.php?album_id=6&image_id=15211
ενώ κάπως έτσι φωτογράφησα μια εφηβική ομάδα μπάντμιντον. Ή πινγκ-πονγκ. Ή κάτι τέτοιο.
gallery/image_page.php?album_id=6&image_id=15212
Σχεδιαστικά είναι σίγουρα εντυπωσιακό αεροδρόμιο, κάτι που αποτυπώνεται και μέσα στις αίθουσες, και έξω από αυτές (ειδικά όταν είσαι στο αεροπλάνο έτοιμος για απογείωση και βλέπεις από απόσταση τα terminals). Όπως επίσης μοιάζει (και είναι) πιο φρέσκο από το εμφανώς καταβεβλημένο Don Muang. Παρ’όλα αυτά, το Suvarnabhumi δεν έχει το κάτι παραπάνω που περίμενα να δω. Μπορεί απλά να μην ήξερα κι εγώ τί ήθελα να δω. Τελοσπάντων λεπτομέρειες προσεχώς, άλλωστε το αεροδρόμιο θα το ξαναδούμε σε αυτό το ταξίδι.
Το τσεκιν τελείωσε μετά βαϊων και κλάδων, και περάσαμε με γοργόν βήμα προς departures. Το πρόβλημα του χρόνου αναμονής για έλεγχο διαβατηρίων δε λύθηκε ούτε σε αυτό το αεροδρόμιο. Άλλη μια 20λεπτη σπατάλη.
Εν τέλει το μόνο που είχαμε χρόνο να κάνουμε πριν φτάσουμε στο gate ήταν οι μεν καπνιστές (δηλαδή όλοι εκτός από μένα και τη Σοφία, τη γυναίκα μου) να χωθούν σε ένα 2x2 θόλο μαζί με άλλους 20 στερημένους για να απολαύσουν το τελευταίο τσιγάρο (βασικά εκεί μέσα δε χρειάζεται να ανάψεις τσιγάρο, κάλλιστα καπνίζεις των υπολοίπων), οι δε μη καπνιστές να κάνουν μια γρήγορη επιθεώρηση των μαγαζιών για την κανονική τους επίσκεψη λίγες μέρες μετά.

Ένα κακό του νέου αεροδρομίου: Οι τζαμαρίες δεν είναι 100% διαφανείς. Για να καταλάβετε τί εννοώ, ορίστε το αεροπλάνο με το οποίο φύγαμε.
gallery/image_page.php?album_id=6&image_id=15214
Καταλάβατε κάτι; I thought so.
Πέραν τούτου μια φωτογραφία με 4 Thai Airways, 2 με το παλιό livery. Το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, ακόμα το έχουνε κρατήσει, υποθέτω σκόπιμα, σε κάποια αεροπλάνα τους μια και το νέο livery δεν ειναι πια και τόσο νέο (το θυμάμαι από το 2004 ήδη).
gallery/image_page.php?album_id=6&image_id=15213

 

[Hunting a Shadow]

Τρίτη 19 Αυγούστου, 07:50
BKK-PHN, Bangkok Airways PG931 (Airbus 320)

Η Bangkok Airways είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική αεροπορική εταιρεία της Ταϋλάνδης. Ο στόλος της ξεκίνησε με ATR, λίγα 717 και ένα 737. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε με προσθήκη 319 & 320, ενώ υποτίθεται πως περιμένει κάποια heavies σε λίγα χρόνια. Πετά σε εσωτερικούς προορισμούς, σε προορισμούς της γειτονιάς, αλλά τολμά και κάποια πιο μακρυνά, όπως οι Μαλδίβες και η Ιαπωνία. Οι τιμές της δεν είναι για loco, ούτε όμως και απαγορευτικές.

Σας θυμίζει κάτι; Εμένα την Aegean, τουλάχιστον στον τρόπο ανάπτυξής της και στη θέση της στη χώρα, πίσω από τον κρατικό αερομεταφορέα. Κάπου εδώ οι ομοιότητες τελειώνουν, και ώρα είναι να πάρει ιδέες η Α3 πώς συμπεριφέρονται σε ένα πελάτη.

Οι θέσεις μας στο Α320 ήταν όλη η 16η σειρά. Το seat pitch ικανοποιητικότατο και για πτήσεις πολύ μεγαλύτερες της 1 ώρας και 10 λεπτών που θα διαρκούσε η δική μας.
Η απογείωση με καθυστέρηση 10λεπτη. Είναι η ιδέα μου ότι σε απογειώσεις και προσγειώσεις τα 320 & 321 είναι από τα πλέον αθόρυβα αεροπλάνα (τουλάχιστον σε σύγκριση με τα ηχορυπαντικά 737);
Λοιπόν μερικά μαθήματα για την Α3 και κάθε Α3 που θέλει να σέβεται τον πελάτη της:

Οι αεροσυνοδοί είχαν ξεπηδήσει από σελίδες περιοδικών. Η μία πιο ‘ποιήμα’ από την άλλη. Χαιρόσουνα να τις βλέπεις, να σου χαμογελούν, να σε σερβίρουν. Για πάρτη τους ξεκίναγα να πίνω και καφέ προκειμένου να με ρωτήσουν μελιστάλαχτα αν θέλω γάλα και ζάχαρη στον καφέ μου (εσείς μαντάμ μπαίνετε μέσα να σας πιω στο ποτήρι.
Λοιπόν, η πτήση είναι μία ώρα και δέκα λεπτά, σε ένα αεροσκάφος Α320, το οποίο είναι γεμάτο στα ¾ περίπου. Εσείς πόσους ιπτάμενους φροντιστές δικαιολογείτε; Η εναλλακτικά, η Α3 πόσους θα είχε; Τρεις; Τέσσερις; Πέντε; Ε λοιπόν η πτήση μας είχε δέκα αεροσυνοδούς. Λίγο ακόμα και θα είχα την προσωπική μου αεροσυνοδό.
Και δε τελειώσαμε. Φαγητό σε πτήση 1 ώρας; Που ξανακούστηκε; Εμ στην Bangkok Airways ακούστηκε, και χαλάνε οι @#$%δες την πιάτσα.
gallery/image_page.php?album_id=3&image_id=15215

2 ζαμπονάκια ρολό, με γέμιση ομελέτα, ψητή πατάτα,μανιτάρια και ζεστή ντομάτα (αυτά στο κυρίως πιάτο). Κρουασάν+ψωμί, μαρμελάδα+βούτυρο. Φρέσκα φρούτα, και επιδόρπιο γιαουρτιού φράουλα. Και το αναψυκτικό σου. Ειλικρινά εφάμιλλο οποιασδήποτε περήφανης μεγάλης (συμπεριλαμβανομένης της συντοπίτισας Thai).
Θέλετε κι άλλο; Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, σε σύνολο τόσων ωρών στον αέρα, που τρώω το φαγητό μου βιαστικά γιατί βλέπω το τρόλλεϋ να έρχεται και να μαζεύει δίσκους. Στις υπόλοιπες πτήσεις αισθάνομαι σαν τετραπληγικός επί 45 λεπτά, όπου δε μπορώ να κουνηθώ από τη θέση μου ούτε για κατούρημα ούτε για να σηκωθώ ούτε για να τεντωθώ. Αυτή τη φορά ο δίσκος έμεινε μπροστά μου ένα τέταρτο. Σας έχει ξανασυμβεί; Εμένα όχι.
Τέλος, σου μοιράζουν ακουστικά για μουσική αλλά οι κεντρικές οθόνες προλάβανε και παίξανε ένα επισόδιο από τα Φιλαράκια. Σε πτήση 70 λεπτών, επαναλαμβάνω.

Η πτήση σαν πτήση ήταν ήρεμη και χωρίς αναταράξεις. Ο πιλότος μας ψιλοέγραψε στα ταϋλανδέζικα π@π@ρια του (ίσως το μόνο αρνητικό) αφού δεν ακούστηκε ούτε μια φορά εν πτήσει. Η προσγείωση according to schedule. Έχουμε μπροστά μας 2 μέρες στην πρωτεύσουσα για killing fields, περατζάδα στον ποταμό Μεκόνγκ, παζάρια στη ρωσική αγορά και το ιστορικό royal hotel (τώρα κρίκος στην αλυσίδα Ruffles), ιστορία η οποία αποτυπώνεται στη μεγαλοπρέπειά του. Τα λέμε στις 21/8 πάλι, για επιστροφή Μπανγκόκ και αναχώρηση από κει για Μπρουνέι.

Αεροσκάφος, πλήρωμα, σέρβις, φαγητό, εταιρεία: 10/10 Bangkok Airways πες μου μόνο ότι θα βάλεις και video on demand σε πτήσεις των 60 λεπτών, αυτό πες μου μόνο ΤΕΛΟΣ.

ΥΓ: Στη φυσούνα συνάντησα πάλι το εκνευριστικό τζάμι. Ένα jet star απαθανάτισα, με κάπως καλύτερο αποτέλεσμα σε σχέση με την προηγούμενη προσπάθεια στη Μπανγκόκ.
gallery/image_page.php?album_id=3&image_id=15216

 

[Hunting a Shadow]

Re:

Quiz:
Μία γυναίκα σε ταξίδι είναι μεγάλος μπελάς,
δύο γυναίκες σε ταξίδι είναι καταστροφή,
τρεις γυναίκες σε ταξίδι τι είναι;

Ηρεμία. Αυτές θα μιλήσουνε για το ντεκαπάζ στο κομμωτήριο, κι εμείς θα θαυμάσουμε τα Ασιατικά κορμιά με minimized γκρίνια.

Μήπως τελικά είναι καλύτερα να ταξιδεύεις με μωρά και πιτσιρίκια αντί για γυναίκες;

ΟΧΙ, ΞΥΠΝΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ Ο ΗΡΩΔΗΣ!

 

[jerry]

Και να που τελικά είναι ατυχής η παρομοίωση Α3/Bangkok Airways... τι δίσκος είναι αυτός για 70 λεπτά; και φιλαράκια στο IFE; Μα για συνέλθετε... Πάρτε μία πτήση εντός Ευρώπης με τους κλασσικούς αερομεταφορείς να συνέλθετε... Σας παρακαλώ....

συνέχισε τώρα.

 

[ivan_the_pilot]

Περπατήσατε πολύ για να πάτε στο gate σας? Πάντως όταν γύριζα από Κίνα μέσω της Μπαγκόκ, από εκεί που σε αφήνει όταν έχεις τρανσιτ πτήση μέχρι την πύλη C7, κάναμε γύρω στο 1 τέταρτο,με γρήγορο βήμα! Αν θυμάμαι καλά έχει κ αυτοκινητάκια της Thai που για ένα ποσό σε μεταφέρουν στο "τέρμιναλ" που θές